Σε ποιον ανήκει μια βουλευτική έδρα

Με το αναλογικό σύστημα οι έδρες κατανέμονται στα κόμματα και, κατά κάποιον τρόπο, ανήκουν σε αυτά. Σε δεύτερο στάδιο, οι έδρες παραχωρούνται στους υποψηφίους των κομμάτων με διαδικασία που ορίζει ο νόμος. Είναι φανερό ότι τα κόμματα δεν έχουν δικαίωμα επέμβασης στην εκλογή των βουλευτών, μετά την ψηφοφορία. Οι έδρες καταλήγουν τελικά στους βουλευτές στους οποίους και ανήκουν. Τα κόμματα δεν έχουν εξουσία να αφαιρέσουν από κάποιο βουλευτή την έδρα που κέρδισε. Μπορούν μόνο να τον διαγράψουν από το κόμμα
Δεν έχω πολιτική ιδιότητα, ούτε είμαι νομικός ή πολιτικός αναλυτής. Όσα αναφέρω στο άρθρο αυτό είναι σκέψεις που μου υπαγορεύει η κοινή λογική. Το ερώτημα που θα απαντήσω είναι σε ποιον ανήκει μια βουλευτική έδρα.

Όλες οι έδρες, σύμφωνα με τη δική μου λογική, ανήκουν στον λαό, ο οποίος τις κατανέμει με το δικαίωμα της ψήφου του και ορίζει τους αντιπροσώπους του, επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να έχει άμεση συμμετοχή στη νομοθετική εξουσία.

Η εκλογή των βουλευτών, η μεταβίβαση δηλαδή της εξουσίας του λαού στους αντιπροσώπους του, γίνεται με την εκλογική διαδικασία, όπως προνοεί ο σχετικός εκλογικός νόμος. Σήμερα αναγνωρίζουν όλοι ότι η καλύτερη διαδικασία για να διασφαλίζεται ότι δεν καταστρατηγείται η λαϊκή κυριαρχία και η λαϊκή επιλογή είναι το αναλογικό εκλογικό σύστημα, για πολύ φανερούς και ρεαλιστικούς λόγους.

Με το αναλογικό σύστημα οι έδρες κατανέμονται στα κόμματα και, κατά κάποιον τρόπο, ανήκουν σε αυτά. Σε δεύτερο στάδιο οι έδρες παραχωρούνται στους υποψηφίους των κομμάτων με διαδικασία που ορίζει ο νόμος. Είναι φανερό ότι τα κόμματα δεν έχουν δικαίωμα επέμβασης στην εκλογή των βουλευτών, μετά την ψηφοφορία. Οι έδρες καταλήγουν τελικά στους βουλευτές στους οποίους και ανήκουν. Τα κόμματα δεν έχουν εξουσία να αφαιρέσουν από κάποιον βουλευτή την έδρα που κέρδισε. Μπορούν μόνο να τον διαγράψουν από το κόμμα. Έτσι μέχρι τη λήξη της θητείας του η έδρα ανήκει στον βουλευτή, καταμετρείται όμως στο κόμμα με το ψηφοδέλτιο του οποίου εξελέγη.

Ο βουλευτής χάνει την έδρα του, μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις που ορίζονται αυστηρά από το σύνταγμα. Και το σύνταγμα ΔΕΝ προνοεί και ούτε μπορεί να διαλαμβάνει πρόνοια, ότι η θέση του βουλευτή είναι κενωθείσα, αν αυτός ψηφίζει διαφορετικά από τις οδηγίες της ηγεσίας του κόμματος, δηλώσει ότι εγκαταλείπει το κόμμα του, για να παραμείνει ανεξάρτητος, ή για να προσχωρήσει σε άλλο κόμμα ή διαγραφεί από το κόμμα. Η έδρα θα του ανήκει ώς τη λήξη της βουλευτικής θητείας. Φυσικά η έδρα ανήκει στο κόμμα και, αν κενωθεί, σύμφωνα με τον νόμο, θα παραχωρηθεί στον επόμενο υποψήφιο του κόμματος.

Η έδρα ανήκει στο κόμμα. Αλλά η ψήφος ανήκει στον βουλευτή που κατέχει την έδρα και είναι συνταγματικό του δικαίωμα να την χρησιμοποιεί, όπως ο ίδιος κρίνει καλύτερα. Δεν μπορεί να έχει δικαίωμα το κόμμα να του αφαιρεί την έδρα, επειδή ο βουλευτής ψήφισε ή ενήργησε αντίθετα με τις υποδείξεις της ηγεσίας του κόμματος.

Θα πρέπει άραγε ο βουλευτής που εγκαταλείπει το κόμμα με το οποίο έχει εκλεγεί να παραιτείται, ώστε η έδρα να θεωρείται κενωθείσα; Το ερώτημα είναι ηθικό. Και πάντα θα υπάρχουν αντικρουόμενες απαντήσεις. Συνήθως το κόμμα θεωρεί ότι πρέπει ο βουλευτής να παραιτηθεί και να παραδώσει την έδρα, εφόσον οι ψηφοφόροι που του έδωσαν σταυρό προτίμησης ανήκουν στο κόμμα.

Και συνήθως ο βουλευτής θα ισχυρίζεται ότι το κόμμα άλλαξε τις θέσεις, για τις οποίες οι ψηφοφόροι έδωσαν την ψήφο τους και ο ίδιος υποστηρίζει, ότι έτσι υπηρετεί ορθότερα τις απόψεις των ψηφοφόρων του. Κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση. Μόνο οι ψηφοφόροι θα μπορούσαν να δώσουν απάντηση, αν μπορούσε να γίνει επαναληπτική εκλογή μόνο από τους ψηφοφόρους του κόμματος με υποψηφίους του κόμματος και ο ίδιος ο βουλευτής μπορούσε να διεκδικήσει ξανά την έδρα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει. Έτσι ο καθένας θα διατηρεί τις απόψεις του και ο βουλευτής διατηρεί και την έδρα του.

Αν το σύνταγμα προνοούσε κένωση της έδρας, όταν βουλευτής εγκαταλείπει το κόμμα, τότε θα είχαμε μιαν εκνευριστική κοροϊδία. Ο βουλευτής θα ενεργούσε και θα ψήφιζε αντίθετα με τις θέσεις του κόμματός του, χωρίς να δηλώνει ότι αποχωρεί. Το σύνταγμα δεν θα μπορούσε να του στερήσει το δικαίωμα της διαφορετικής άποψης και ψήφου. Η έδρα του θα μετρούσε στο κόμμα και η ψήφος και οι ενέργειές του αντίθετα με το κόμμα. Αυτό θέλουν τα κόμματα; Εκτός αν αποφασιστεί ότι το κόμμα θα έχει εξουσία να αποπέμπει από την έδρα του, βουλευτή με τον οποίο διαφωνεί και η έδρα του να πληρούται καθ’ ον τρόπο ο νόμος ορίζει. Αλλά αυτό θα αποτελούσε απροκάλυπτη δικτατόρευση των κομμάτων και είναι απαράδεκτο να περιληφθεί στο σύνταγμα. Στην ουσία, θα αφαιρείτο από τους βουλευτές η ελεύθερη άποψη.

Έτσι θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματα, που κάποτε παρουσιάζονται; Τότε καλύτερα να αντικαταστήσουμε την ψηφοφορία των βουλευτών με το άθροισμα των εδρών των συμφωνούντων και διαφωνούντων κομμάτων.

Αυτό θα εξυπηρετεί τα κόμματα, θα δολοφονεί τη δημοκρατία και θα καταργεί την ελεύθερη άποψη και το ελεύθερο φρόνημα.