Κράτα γερά, όμορφη πόλη…

Μπαίνω στο αμάξι. Έχω μεγάλη ανάγκη να οργώσω την αγαπημένη μου μισή Λευκωσία. Θέλω να τη δω, να τη χαρώ απ' άκρη σ' άκρη. Η πόλη με την απέραντη ιστορία. Ξεκινάω από την Καλλιπόλεως. Λέω να αρχίσω την ξενάγησή μου από την παλιά Λευκωσία, δίπλα απ' τα τείχη τα μεσαιωνικά. Τα τείχη που τον 14ον αιώνα έφτιαξαν οι Φράγκοι κατακτητές κι ύστερα έγιναν Ενετικά... Άλλη χρησιμότητα είχαν φυσικά τότε κι άλλη σήμερα... Τότε σκοπό είχαν να προστατέψουν την πόλη από τους εχθρούς... Ποιος να φανταζόταν ότι σήμερα κυρίως τα μαθαίνουμε και τα ζούμε μέσα από μουσικές συναυλίες!.. Αχ, η Καλλιπόλεως είναι κλειστή!

Τα έργα του Δήμου καλά κρατούν! Αλλάζω πορεία. Και καθώς αλλάζω πορεία, σκέφτομαι τα άλλα έργα, τα θαυμάσια έργα της Πλατείας Ελευθερίας! Πόσο μας έλειψε αυτή η πλατεία. Σύντομα, όμως, όπως λένε οι κακές -και οι καλές επίσης- γλώσσες θα αναγεννηθεί η περίφημη καινούργια και μοντέρνα πλατεία μας.

Φυσικά θα φαντάζει κάτι σύγχρονο, που δεν είμαι σίγουρος αν συνάδει με το κομμάτι της πρωτεύουσας με το οποίο γειτνιάζει, αλλά, ναι, λένε πως μια μέρα, ναι, μια μέρα η πλατεία μας θα είναι έτοιμη να την απολαύσουμε. Χωρίς φυσικά το περίφημο περίπτερο του Μιλτή, χωρίς το παλιό και γνώριμο τοπίο! Ας είναι! Η γιαγιά μου έλεγε ότι το καλό πράμα αργεί! Κατηφορίζω, λοιπόν, σιγά-σιγά και παρκάρω έξω από τα σουβλατζίδικα του Ορφέα. Λίγο πιο κάτω, τα χρόνια τα παλιά πριν το '63, ένα ιστορικό σχολείο ζούσε και βασίλευε. Το Δημοτικό Σχολείο του Αγίου Κασσιανού! Τώρα είναι καταφύγιο των Ηνωμένων Εθνών! Πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια ένα σχολείο που μετατράπηκε σε στρατόπεδο από τα Ηνωμένα Έθνη, που θαρρώ δεν κατάφεραν ποτέ να μας ενώσουν... Παρκάρω, παράνομα φυσικά, το αμάξι μου. Νόμιμες θέσεις για παρκάρισμα πολύ λιγοστές έχει η αγαπημένη πόλη... Μπαίνω στα στενά... Πολύ στενά δρομάκια όντως... Κι είναι τόσο όμορφο το τοπίο. Οδός Αξιοθέας! Πίσω από τούτο τον δρόμο μια γρατζουνιά -την οποία άλλοι ονομάζουμε Πράσινη γραμμή- υπάρχει και δεν λέει να εξαφανιστεί χρόνια τώρα... Και μέσα σ' αυτό το δρομάκι, το Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κύπρου... Κι εδώ επίσης, σε ένα τόσο ιστορικό κτήριο, φιλοξενούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις για να μας θυμίζουν την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας...

Λίγο παρακάτω η εκκλησία της Χρυσαλινιώτισσας... Λίγο πιο κάτω η Ερμού. Η μισάνοιχτη Ερμού, η οποία εκεί που αρχίζει και σου χαρίζει μια ζεστασιά, ξαφνικά σταματάει γιατί σε μερικά μέτρα αρχίζει το σημείο όπου ο κατακτητής δεν αφήνει να περάσει κανείς...

Μια βόλτα που φέρνει πίσω μνήμες και θύμησες. Εδώ κι εκεί, στα πεζοδρόμια, χαλάει το τοπίο μιας και ένα σωρό αυτοκίνητα έχουν παρκάρει πάνω στα πεζοδρόμια, στις στροφές των δρόμων κι όπου αλλού μπορεί να φανταστεί ο νους...

Μια πόλη - στολίδι, η Λευκωσία. Όπου κι αν κοιτάξεις, μια ιστορία υπάρχει που μπορεί να σε συγκινήσει. Όπου κι αν δεις, μια πληγή ή μια κρυφή χαρά θα σε χαιρετήσει. Γιατί, όπως λέει ο δικός μας τραγουδοποιός, Γιώργος Καλογήρου... "Στη Λευκωσία τα πουλιά/χτίζουν φωλιές στα σκοτεινά,/ σε έρημα αρχοντικά/σε κοριτσιών μπαλκόνια./Περνώ απ' την πόρτα σου -κλειστή, /ένα σπουργίτι κελαηδεί:/ Ένα σοκάκι η ζωή, /πώς φεύγουνε τα χρόνια.

Στη Λευκωσία τα πουλιά/ζουν σε σοκάκια σιωπηλά/μες στου θανάτου τη σκοπιά/τον έρωτα μαζεύουν.

Κι εγώ τα βράδια ξαγρυπνώ/τον έρωτα στα μάτια σου να βρω/Η στέγη τρύπια και κοιτώ/πουλιά να ταξιδεύουν"...

Κράτα γερά, όμορφη πόλη...