Μάιος του 1968: «Η Κομμούνα της Νιότης» 50 χρόνια μετά

Πενήντα χρόνια πριν, το Μάιο του 1968, οι Γάλλοι φοιτητές στην Ναντέρ και στο Παρίσι εξεγέρθηκαν ενάντια στις απαράδεκτες, κατ’ αυτούς, συνθήκες που επικρατούσαν στη Σορβόννη, στα πανεπιστήμιά τους αλλά και στη Γαλλία του Ντε Γκολ, και συμπαρέσυραν μαζί τους τούς άλλους φοιτητές, τους εργάτες, τους αγρότες και ολόκληρη την Ευρώπη.

Γι' ακόμη μια φορά η «γλυκιά» Γαλλία έγινε η συνείδηση του κόσμου. Τα γεγονότα αυτά τα έζησα και τα ανέφερα σε τρία άρθρα μου στην τότε εβδομαδιαία εφημερίδα Κύπρος, της 24ης Ιουνίου και 1ης και 15ης Ιουλίου 1968, και βρίσκονται στο βιβλίο μου: Χρίστου Α. Θεοδούλου, Θέσεις. Από τη Διεθνή και Κυπριακή Πολιτική ζωή (1957-1970), Λευκωσία, Εκδόσεις «Χέλκα», 1971, «Γαλλία 1968 "Η Κομμούνα της Νιότης"», σελ. 13-18.

Η Γαλλία ήταν τότε στο 10ον έτος της διακυβέρνησης του στρατηγού Ντε Γκώλ. Ο στρατηγός μαχόταν για το «μεγαλείο» της Γαλλίας, όπως έλεγε, είχε, όμως, παραμελήσει την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας. Όπως έλεγα στο άρθρο μου, που αναφέρω πιο πάνω, στη Γαλλία δεν υπήρχε τότε στην ουσία οργανωμένη αντιπολίτευση, την οποίαν ανάλαβαν να κάνουν οι «chansonniers» στα θέατρα και ο Emmanuel d’ Astier de la Vigerie στα ΜΜΕ. Οι φοιτητές ανέλαβαν να «ξυπνήσουν» τον κόσμο με τα γεγονότα του Μαΐου ’68.
Η γενιά εκείνη πολεμούσε για μια περισσότερο δίκαιη κοινωνία, για τον διαμοιρασμό των εισοδημάτων, ακόμη και για την κατάργηση του καπιταλισμού. Τίποτε, όμως, απ' όλα αυτά δεν πραγματοποιήθηκε. Κι όπως συμβαίνει συνήθως στις «επαναστάσεις», οι «επαναστάτες» εκείνοι, οι εικοσάρηδες του ’68 που έγιναν εβδομηντάρηδες σήμερα, έγιναν «μπουρζουάδες» οι περισσότεροι, κι όχι μόνον δεν κατήργησαν τον καπιταλισμό, αλλά τον υποστηρίζουν και τον ζουν οι ίδιοι.

Κατάλαβαν ότι τα όνειρα είναι για να μας κάνουν να ονειρευόμαστε αλλά δεν μπορούν να γίνουν πάντοτε πραγματικότητες. Τι έμεινε από εκείνη την γενιά του ‘68; Η απελευθέρωση της γυναίκας μάς κτύπησε την πόρτα με την υπόθεση Weinstein στις Η.Π.Α. Όσο για την ελευθερία έκφρασης, ας δούμε την κατάσταση στην Τουρκία και το «Charlie Hebdo».

Τι έμεινε, λοιπόν, από τη γενιά του ’68: ίσως η τόλμη να πεις τη γνώμη σου, ίσως μια «αυθάδεια» απέναντι στην εξουσία, όταν χρειάζεται, ίσως η δύναμή σου να ακολουθείς αυτά που σου υπαγορεύει η συνείδησή σου.
ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
c.a.theodoulou@cytanet.com.cy
Δικηγόρος,
Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων
(Η.Ε.Ι., Γενεύης Ελβετίας).
Πρώην Μέλος της Γραμματείας του ΟΗΕ