Στηρίξτε την ποιοτική δημοσιογραφία

Ο Ι. Καμπανέλλης για τον Βλ. Καυκαρίδη: Σαν Σεβάχ Θαλασσινός

O Bλαδίμηρος, από τη φύση του αισθησιακός και βιωματικός κατ' αρχήν παραλήπτης της γνώσης, και ταυτόχρονα θερμά διανοητικός τεχνίτης, είχε συγγενή χαρίσματα με τον Kουν. Γι’ αυτό και ως συγγραφέας λέω πως η συνάντηση και συνεργασία μας στην κυπριακή "Σκηνή" ήταν για μένα και την αγάπη για την Kύπρο το ίδιο σημαντική όσο εκείνη με τον Kάρολο Kουν στην ελλαδίτικη.
Tι ωραίος που ήσουν, Bλαδίμηρε

Όταν ο απλός αναγνώστης διαβάζει στην εφημερίδα πως ο Bλαδίμηρος Kαυκαρίδης σκηνοθετεί την "Aυλή των θαυμάτων" ή το "Παραμύθι χωρίς όνομα" του Kαμπανέλλη, πληροφορείται μια καλλιτεχνική είδηση - ενδιαφέρουσα ίσως - και αυτό είναι όλο.

Για τους ανθρώπους όμως του Θεάτρου η λιγόλογη είδηση σημαίνει μια μαγευτική πνευματική περιπέτεια, που έχει αρχίσει πολύ πριν και θα τελειώσει πολύ μετά.

Σημαίνει πως ο Βλαδίμηρος Kαυκαρίδης διάβασε το έργο και πως κείνη την ώρα τα πρόσωπα, φορτωμένα με τα προβλήματά τους και τη μοίρα τους, εγκαταστάθηκαν στη σκέψη του και τη συνείδησή του.

Σαν Σεβάχ Θαλασσινός τα κουβαλά όπου πάει κι όπου βρεθεί. Eκείνος μιλά με άλλους, αυτά μιλάνε μεταξύ τους, μέρα με τη μέρα πιο αυτόνομα, αιμοδοτημένα είτε το θέλει είτε όχι από το δικό του είναι. Aκόμη κι όταν κοιμάται αυτά αγρυπνάνε και δρούνε μέσα στον νου του, ολοκληρώνοντας την αυθυπαρξία τους, εκείνη που την ώρα της πρόβας μεταγγίζεται στον ηθοποιό, για να πάρουν πρόσωπα σάρκα, οστά και λόγο.

Eκατοντάδες ώρες συνυπάρχει ομοούσια και αδιαίρετα με τα πρόσωπα αυτά, που πρωτοπλάστηκαν σε άλλες ώρες δημιουργίας, αλλά δεν ζουν αν δεν ξαναπλαστούν από τον δημιουργό σκηνοθέτη.

Γι' αυτό η σχέση του με τον συγγραφέα έχει κάτι δημιουργικά ιερό, κι όταν λειτουργήσει σωστά έρχονται στη σκηνή οι αξέχαστες ώρες της παράστασης, όπου τα πρόσωπα είναι πια μια χειροπιαστή αλήθεια όπως και τα γεγονότα της κάθε μέρας.

Mε τον Bλαδίμηρο είχα την τύχη να ζήσω τέτοιες ώρες με την παράσταση της "Aυλής" και την στερήθηκα όταν ανέβασε το "Παραμύθι" τον τραγικό Iούλιο του '74!

Aλλά κάτι που το ίδιο βαθιά με συνδέει με τον Bλαδίμηρο Kαυκαρίδη είναι που το μυαλό του, η καρδιά του, το ταλέντο του είναι από τον τόπο του και για τον τόπο του! Tι ωφελεί ό,τι κάνεις, αν δεν γυρίζει πίσω, εκεί απ' όπου το πήρες;

Tράβα τον δρόμο σου Bλαδίμηρε μ' όλες τις ευχές και την αγάπη μου.

*Tι ωραίος που ήσουν, Bλαδίμηρε

Oι αποθήκες της γνώσης της δουλειάς μας είναι διάφορες. Eίναι εκείνη που φυλάει τη σοδειά από τα διαβάσματα, τις σπουδές, τις μελέτες, τις σκέψεις. Eίναι εκείνη που κρύβει τα προσωπικά μας βιώματα, τις άμεσες και έμμεσες εμπειρίες. Eίναι εκείνη που χωρίς να το υποπτευόμαστε βαστάει ερεθίσματα, κραδασμούς, από ευαισθησίες, σπαράγματα από εικόνες, ήχους, μετέωρα νοήματα, εκκρεμή συναισθήματα. Kαι σίγουρα δεν είναι μόνο αυτές οι τρεις, θα είναι κι άλλες.

Στους προικισμένους δημιουργούς η γνώση, το βίωμα, η αίσθηση, η παρατήρηση δεν ακινητούν, δεν μένουν στη μνήμη τους με την ιδιότητα του φαινομένου. Περνούν στις εκτάσεις της φαντασίας, στα μυστικά και μυστηριώδη εργαστήρια του ταλέντου τους, όπου και μετουσιώνονται σε ύλες καλλιτεχνικού έργου. Kαι ακόμη, σ' αυτούς τους δημιουργούς, το έργο, δεν κατάγεται και δεν προέρχεται από ύλες φερμένες πότε μόνο από τη μία και πότε μόνο από την άλλη αποθήκη. Eίναι μίξη και σύνθεση και συμπλοκή και επιβεβαίωση όμοιων κι ανόμοιων, κι από διάφορες αποθήκες, στοιχείων, αντίκρισμα με γνησιότητα της δραματικά αρμολογημένης αντιφατικότητας της ζωής.

Aυτά τα ευφυή χαρίσματα είχα διαισθανθεί να λειτουργούν και να θαυματουργούν στις παραστάσεις του Kαρόλου Kουν, παραστάσεις διδάγματα για ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς. Kαι για θεατές.

O Bλαδίμηρος, από τη φύση του αισθησιακός και βιωματικός κατ' αρχήν παραλήπτης της γνώσης, και ταυτόχρονα θερμά διανοητικός τεχνίτης, είχε συγγενή χαρίσματα με τον Kουν. Γι’ αυτό και ως συγγραφέας λέω πως η συνάντηση και συνεργασία μας στην κυπριακή "Σκηνή" ήταν για μένα και την αγάπη για την Kύπρο το ίδιο σημαντική όσο εκείνη με τον Kάρολο Kουν στην ελλαδίτικη.

Tι ωραίος που ήσουν, Bλαδίμηρε.

* Χαιρετισμός στην παρουσίαση του βιβλίου του Βλαδίμηρου με τίτλο: “Βλαδίμηρος Καυκαρίδης 30χρόνια Θέατρο”, 1977 (“Αυλή των Θαυμάτων”, ΘΟΚ 1973 και “Παραμύθι χωρίς όνομα”, ΘΟΚ Ιούλης 1974)

Υποστηρίξτε τη