Στηρίξτε την ποιοτική δημοσιογραφία

Σκέψεις και προβληματισμοί του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Ιερώνυμου

Διανύουμε, με τις θύρες των ιερών ναών να είναι κλειστές για τους πιστούς κατά τη διάρκεια των λειτουργιών (δεν είχαμε δυστυχώς άλλη επιλογή), τη Μεγάλη και Αγία Εβδομάδα. Τη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών, του Χριστού και των ανθρώπων. Μέρες Προδοσίας, Απώλειας και Πένθους. Μέρες συντριβής της καρδίας. Με κορύφωση τα φρικτά Πάθη του Κυρίου μας που διαδέχεται η ένδοξη και λαμπροφόρος Ανάσταση. Τα μηνύματα πολυάριθμα και σπουδαία. Μηνύματα ελπίδας, χαράς, αδελφοσύνης, αισιοδοξίας, ειρήνης και συγχώρεσης. Μηνύματα αγάπης, που φθάνουν μέχρι τη θυσία...

Αυτές τις μέρες, τις πιο όμορφες και συνάμα τις πιο θλιβερές του χρόνου, την ευλογημένη περίοδο των Παθών και των Μεγάλων Ωρών, θαριέμαι πως είναι η πιο κατάλληλη για να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σημαντικές επισημάνσεις του ιδιαίτερα χαρισματούχου και Άξιου σεπτού ποιμενάρχη μας, από μια πρόσφατη ομιλία του στα εκπαιδευτήρια Μαίρης Ν. Ράπτου, με θέμα «Παιδαγωγία Θεού» και αποδέκτες τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς των μαθητών. Τα όσα σπουδαία ειπώθηκαν, σίγουρα δεν είναι άσχετα με ό,τι παρακολουθούμε να συμβαίνουν σήμερα.

Σε ανακοίνωση του γραφείου της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου διαβάζουμε: «Ο σεπτός μας Ποιμενάρχης, αφού πρωτίστως ευχαρίστησε όλο το διδακτικό προσωπικό και κυρίως την δ. Μαίρη Ράπτου για την ευλογημένη και δημιουργική προσφορά της όλα αυτά τα χρόνια στον χώρο της εκπαιδεύσεως και της κοινωνίας της Λάρισας, ανέπτυξε το θέμα της ομιλίας του, τονίζοντας την αξία της ηθικής στην εποχή μας. Όλοι πλέον μιλούν για ηθική. Και συμβαίνει αυτό, όχι μόνο γιατί η κατάφωρη παραβίασή της προκαλεί ανησυχίες και αντιδράσεις, αλλά και γιατί η επίμονη επίκλησή της χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την ανηθικότητα. Η ηθική ως καθηκοντολογία ή τυπική ιδεολογία είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η χριστιανική ηθική δεν αποσκοπεί στην ηθικοποίηση του ανθρώπου, αλλά στοχεύει στην τελείωση του ανθρώπου και στη θέωσή του, δηλαδή στην τελείωσή του κατά το πρότυπο του Θεού…».

Ο Κύριός μας, τόνισε ο Σεβασμιότατος, δεν έχει όριο στη μακροθυμία Του και επί αιώνες αιώνων αναμένει, συγχωρεί, παραβλέπει, νουθετεί και περιμένει την ανθρωπότητα να μετανοήσει.

Περαίνοντας τον λόγο του, ευχήθηκε σε όλους τους εκπαιδευτικούς «να μην πάψουν ποτέ να μεταλαμπαδεύουν τη γνώση, το φως της παιδείας αλλά και της πίστης μας, ενώ στους γονείς να μάθουν να παιδαγωγούνται οι ίδιοι μέσα από την ανατροφή των παιδιών τους».

Πέραν όλων των παραπάνω, προσωπικά σημείωσα και κάποιες άλλες πολύ εύστοχες αναφορές του κ.κ. Ιερώνυμου, για κάποια ιδιαιτέρως σημαντικά ζητήματα (οι ερμηνείες που δίδονται είναι δικές μου), στα οποία οι πλείστοι δεν δίνουμε την ανάλογη σημασία. Τα αποδίδω όσο γίνεται καλύτερα:

«Δεν είναι τυχαίο που τα Εξάρχεια βρίσκονται ακριβώς δίπλα στο Κολωνάκι… Τα παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από δύσκολες συνθήκες, παρά τις πολλές στερήσεις, μαθαίνουν να εκτιμούν, μαθαίνουν να σέβονται, μαθαίνουν να αγαπούν τον συνάνθρωπό τους». Ασφαλώς κάθε κανόνας έχει πάντα τις εξαιρέσεις του.

Και πρόσθεσε: «Καλύτερα να κλαίνε τα παιδιά, παρά να κλαίνε οι γονείς. Τα παιδιά εκπαιδεύουν τους γονείς. Τους θυμίζουν τα παιδικά τους χρόνια, όταν έκαναν τα ίδια στους δικούς τους γονείς. Τα παλιά χρόνια, η κοινωνικοποίηση ερχόταν μέσα από την οικογένεια. Μέσα στην οικογένεια με τα πολλά παιδιά (όλοι σχεδόν έκαναν πολλά παιδιά) λειτουργούσε το αίσθημα της πειθαρχίας των μικρών παιδιών προς τα μεγαλύτερα. Στην οικογένεια ανήκει ο πρώτος ρόλος για σωστή παιδεία. Το σχολείο από μόνο του δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα». Ποιός μπορεί να διαφωνήσει με τα παραπάνω αλήθεια;

Αναφέρθηκε ακόμα στην ανθρώπινη διαστροφή που τείνει να καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη: «Υπάρχουν πυρηνικά», είπε ο Σεβασμιότατος, «ικανά να καταστρέψουν ογδόντα φορές τον πλανήτη μας». Πρόκειται ασφαλώς για μια πραγματική παράνοια του ανθρώπινου λογισμού που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και να είναι μόνο τα πυρηνικά! Εδώ ένας ασήμαντος αόρατος ιός μάς έκλεισε όλους φυλακή και διέλυσε κοινωνίες, κράτη και οικονομίες!

Παρατεταμένο, ζεστό και αυθόρμητο ήταν το χειροκρότημα στο τέλος της διάλεξης. Τυχεροί όσοι βρεθήκαμε ανάμεσα στο πολυπληθές ακροατήριο (γέμισε ασφυκτικά η αίθουσα). Ο κ.κ. Ιερώνυμος, με τη στάση ζωής του σκορπίζει αληθινή αγάπη προς κάθε συνάνθρωπό μας και καθοδηγεί ήρεμα, νηφάλια και με σοβαρότητα το ποίμνιό του, στον καθημερινό αγώνα του για τη σωτηρία της ψυχής μας.

Προσυπογράφω: «Μήπως ο ιός εκτός από “δολοφόνος” (και ύποπτος και ύπουλος προσθέτω) είναι τελικά και “διδάσκαλος;” Ξαφνικά δισεκατομμυριούχοι και φτωχοί έχουν κάτι κοινό. Μοιράζονται τον ίδιο φόβο, την ίδια έλλειψη ελευθερίας, την ίδια ανασφάλεια. Ξαφνικά δεν έχει σημασία πού μένεις, σε έπαυλη, θαλαμηγό, διαμέρισμα, παράγκα, κινδυνεύεις το ίδιο…» (Χρυσηίδα Δημουλίδου, συγγραφέας).

Υστερόγραφο: Μας συμβουλεύουν να αφήσουμε κατά μέρους τις υποθέσεις συνωμοσίας. Συμφωνώ ότι αυτήν την ώρα πρέπει να επικεντρωθούμε όλοι στην προσπάθεια αντιμετώπισης των τεραστίων κινδύνων από τη εξάπλωση του COVID-19. Από την άλλη, όμως, δύσκολα γίνεται πιστευτό ότι δεν μπορούσαν να περιορίσουν την εξάπλωσή του! Αρκούσε μόνο η απαγόρευση εξόδου από την Ουχάν, για όσο χρόνο χρειαζόταν! Τόσο απλό! Γιατί δεν το έκαναν άραγε;

Καλή Ανάσταση και καλή Λευτεριά!

*Αναπληρωτής Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Μονάγρι Λεμεσού

Υποστηρίξτε τη