Κακοποίηση - Η βία της διπλανής πόρτας

«Είμαι 22 χρονών και έχω υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από τον πατέρα μου. Όχι μόνον εγώ, αλλά και ο αδελφός μου, όταν έλειπε η μητέρα μας. Ήμουν σχεδόν 5,5 χρονών. Όταν αρνιόμουν, φώναζα, έκλαιγα, με χτυπούσε με τη λωρίδα του. Έτσι δεχόμουν τα πάντα. Όταν ο αδελφός μου έγινε πέντε χρονών, άρχισε να κάνει και σ’ εκείνον τα ίδια. Όταν έπαιρνε τον αδελφό μου στην κρεβατοκάμαρα και ήξερα τι θα του κάνει, πονούσα περισσότερο.. Ακόμη ακούω τις φωνές και τα κλάματα του αδελφού μου από την κρεβατοκάμαρα… Είναι τρομερό. Σήμερα, υποφέρουμε και οι δύο, αλλά δεν μιλάμε, δεν θέλουμε να συζητήσουμε γι’ αυτό. Η ζωή μας όμως έχει μοναχική πορεία…» (πηγή: kathimerini.gr/society).

«Έχω κακοποιηθεί σεξουαλικά κατ’ επανάληψιν από στενό συγγενικό πρόσωπο σε ηλικία 5-10 χρονών. Αντιμετώπιζα πολλά ψυχολογικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας κ.ά. Είμαι 24 χρονών και ποτέ δεν είχα μια σχέση με το άλλο φύλο εκτός από φιλική. Μη μου προτείνετε να πάω σε ειδικό. Θέλω να πάω, αλλά δεν έχω λεφτά και φοβάμαι. Ή, μάλλον, ντρέπομαι αρκετά» (πηγή: kathimerini.gr/society).

Τον Ιούλιο του 1974, πέραν των 1000 γυναικών ηλικίας από 13 μέχρι 80+ βιάστηκαν από τους Τούρκους. Όσες επέζησαν, είναι υποχρεωμένες να ζουν σε καθεστώς ανωνυμίας, επειδή η κυπριακή κοινωνία τις αντιμετωπίζει ως ατιμασθείσες. Κι η κυπριακή Πολιτεία ως ανύπαρκτες.

Τον Ιούλιο του 2012, μία ανήλικη κοπέλα, ονόματι Μυρτώ Παπαδομιχελάκη, 15 ετών, βρέθηκε ημίγυμνη, χτυπημένη και σε κώμα, σε μιαν από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Πάρου. Το κεφάλι της είχε υποστεί σφοδρό χτύπημα με πέτρα, που ζύγιζε 5 κιλά.

Το 2014, καταδικάστηκαν σε 12 χρόνια φυλάκισης οι Α.Λ. και Ν.Ν. για υπόθεση προμήθειας κοκαΐνης και επαναλαμβανόμενης σεξουαλικής κακοποίησης δύο ανηλίκων, 14 και 15 ετών. Δύο χρόνια μετά, το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε κατά τρία χρόνια τις ποινές φυλάκισης που επέβαλε το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λάρνακας στους κατηγορουμένους, κάνοντας λόγο (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ), για λάθη του Κακουργιοδικείου.

Θύματα που είτε δεν γνωρίσαμε ποτέ είτε δεν ακούσαμε ποτέ την ιστορία τους είτε δεν τους δώσαμε ποτέ τη στήριξη που χρειάστηκαν.

Μαρτυρίες ανώνυμες. Παιδιά που ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά μια ολόκληρη ζωή. Γυναίκες, Κορίτσια και Αγόρια που ζουν με τους δικούς τους εφιάλτες.

Άσκηση βίας. Βία που σκοτώνει σε όλα τα επίπεδα. Σωματικά, σεξουαλικά, ψυχικά.

Μια σκοτεινή εγκληματικότητα, που δεν καταγγέλθηκε ποτέ.

Γιατί; Μήπως η στάση της κοινωνίας; Η αντιμετώπιση που δέχεται το θύμα; Ο εξευτελισμός που υφίσταται; Η ντροπή, ο φόβος; Φόβος πως κανείς δεν θα πιστέψει το θύμα, πως κανείς δεν θα βοηθήσει, δεν θα στηρίξει, δεν θα καταλάβει.

Τους είναι δύσκολο να μιλήσουν για το θέμα αυτό. Φοβούνται ότι δεν θα τους πιστέψει κανείς, ότι θα τους καταλογιστούν ευθύνες ή ότι ο κόσμος θα αδιαφορήσει ή θα υποτιμήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Βλέπετε δεν είναι κάποιοι διάσημοι, που αποφάσισαν μετά από χρόνια να δημοσιοποιήσουν την ιστορία τους και να ζητήσουν δικαίωση.

Η βία δεν έχει κοινωνικά, οικονομικά, ταξικά όρια. Συμβαίνει παντού και οι μορφές της ποικίλλουν. Η βία παραμένει ανομολόγητη. Κρύβεται πίσω από μαύρα γυαλιά. Πνίγεται σε βουβά δάκρυα.

Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι τα θύματα πρέπει να βρουν τη δύναμη να αντιδράσουν, αν θέλουν να αλλάξουν τα μόνα πρότυπα που έχουν μάθει μέσα στη χρόνια σχέση κακοποίησης, αυτά δηλαδή της αδυναμίας, της αμφιθυμίας και της αδράνειας.

Πρέπει να βρουν τη δύναμη να σπάσουν τη σιωπή τους, να εμπιστευθούν τους ανθρώπους και τους φορείς που μπορούν πραγματικά να τις βοηθήσουν και να πιστέψουν στον εαυτό τους.

Τους αξίζει μία καλύτερη ζωή με αξιοπρέπεια, εκτίμηση και σεβασμό γι’ αυτό που πραγματικά είναι. Άνθρωποι με δύναμη Ψυχής.

Πολιτεία και Κοινωνία οφείλουν να είναι δίπλα στα θύματα βίας. Οφείλουν συμπόρευση σε μια προσπάθεια καταπολέμησης του φαινόμενου της κατάχρησης του εγκλήματος της σεξουαλικής παρενόχλησης/κακοποίησης, αλλά και οποιασδήποτε μορφής βίας, για αλλότρια συμφέροντα, που αφήνει εκτεθειμένα τα πραγματικά θύματα.

Επιβάλλεται το κράτος να προχωρήσει άμεσα σε όλες εκείνες τις ενέργειες που απαιτούνται για την πλήρη εφαρμογή της «Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης», που η ΚΔ υπέγραψε στις 16 Ιουνίου 2015.

Η βία κατά των παιδιών και των γυναικών δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Μας αφορά όλους. Έχουμε χρέος να διασφαλίσουμε στον μέγιστο βαθμό τα δικαιώματα του κάθε θύματος, για μια ζωή ελεύθερη από βία και φόβο.