Υποταγή στον νεο-οθωμανό ή διεκδίκηση των δικαίων του λαού με το όποιο κόστος
Οι Βρετανοί αποικιοκράτες γνωρίζουν καλά τη νοοτροπία των «ιθαγενών», γνωρίζουν ποιους θα κολακεύσουν για να περάσουν τις θέσεις τους, ενώ στην πραγματικότητα τούς υποτιμούν και ενδόμυχα τους περιφρονούν. Γνωρίζουν σε ποιους μπορούν να στηριχτούν και ποιους μπορούν να πιέσουν για να επιτύχουν τους στόχους τους. Η πολυτάραχη ιστορία αυτού του τόπου και των διακοινοτικών συνομιλιών βρίθει από παραδείγματα τέτοιας πολιτικής.
Στην παρούσα φάση του Κυπριακού οι Βρετανοί έσπευσαν να προωθήσουν τις «ευφάνταστες» ιδέες-σχέδιά τους, εν όψει της επικείμενης πενταμερούς συνάντησης, την οποία οι ίδιοι σε πλήρη σύμπλευση με την κατοχική δύναμη μεθόδευσαν και παρέσυραν και τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να την συγκαλέσει, ενώ δεν υπάρχει ουδεμία ένδειξη ότι η Τουρκία επιθυμεί λύση του Κυπριακού. Σε μια προσπάθεια εξίσωσης του ψευδοκράτους με την Κυπριακή Δημοκρατία εισάγουν νεοφανείς ορολογίες , όπως «δυο κοινοτικά κυρίαρχα κρατίδια», «κοινοτική κυριαρχία». Ουσιαστικά προτείνουν κυριαρχική ισότητα, που εάν γίνει αποδεκτή, θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες για τους Έλληνες της Κύπρου. Στην πραγματικότητα υιοθετούνται οι τουρκικές θέσεις για τη δημιουργία δυο κυρίαρχων κρατών, τα οποία θα συνεργάζονται στο πλαίσιο μιας παράδοξης συνομοσπονδίας, επιτρέποντας μέσω της λύσης αυτής στην Τουρκία να ασκεί έλεγχο εφ’ όλης της Κύπρου. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι οι «φίλοι» Βρετανοί ανήγαγαν την τουρκική μειονότητα στο νησί σε κοινότητα και με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, ερήμην του κυπριακού λαού, την κατέστησαν συνεταίρο στο νέο κράτος με υπερπρονόμια. Τώρα, κατά παράβαση των σχετικών με το ψευδοκράτος καταδικαστικών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ , με τις δήθεν γεφυρωτικές προτάσεις τους προωθούν τη νομιμοποίηση της αποσχιστικής οντότητας.
Είναι, συνεπώς, με δυσφορία που οι νουνεχείς πολίτες ακούν τις εκκλήσεις όπως γίνει αποδεκτή η «πολιτική ισότητα» των Τούρκων, ώστε να επανακτήσουν όσα τους στερεί ο αδυσώπητος νεο-οθωμανός κατακτητής. Παλαιότερα το αφήγημα ήταν ότι με την όποια λύση του Κυπριακού τύπου Ανάν-Χάνεϊ θα γίνονταν όλοι πλούσιοι. Το αφήγημα τώρα αφορά στην επιστροφή των Βαρωσίων, της Μόρφου και άλλων κατεχομένων περιοχών, εάν αναγνωρισθεί από εμάς τους ίδιους το ψευδοκράτος, εκπρόσωποι του οποίου θα αποφασίζουν για μας σε μια συνομοσπονδιακή λύση. Τέτοιες ουτοπικές διαβεβαιώσεις εξέρχονται από το έρκος οδόντων διαφόρων. Και η γηραιά Αλβιώνα υπομειδιά ειρωνικά, ενώ το πολιτικό κλίμα οξύνεται έτι περαιτέρω, επιτείνοντας έτσι τη σύγχυση ανάμεσα στον κόσμο και την αγωνία ως προς το πού οδηγείται αυτός ο τόπος. Ακόμα και η περίφημη ευρωπαϊκή μας οικογένεια περί άλλα τυρβάζει, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο σε έναν μόνο διεθνή παράγοντα, τον βρετανικό, να δραστηριοποιείται αυτές τις κρίσιμες ώρες. Συναφές είναι το απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, «Θεωρία πολέμου», Έκδοση 1997 : «Η Ευρωπαϊκή Ένωση (και πάντως τα ισχυρότερα μέλη της), μη μπορώντας να δώσει στην Τουρκία όλα όσα επιθυμεί, θα επιδιώκει να την κατευνάσει με ελληνικά έξοδα, πιέζοντας δηλαδή την Ελλάδα να δεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο....».
Συνεπώς, το μήνυμα το οποίο πρέπει να δοθεί προς την κατοχική Τουρκία αλλά και στον διεθνή παράγοντα δεν είναι μήνυμα υποταγής, αλλά ότι αυτός ο λαός θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών με το όποιο κόστος! Γιατί, «κάθε στάση υποταγής είναι ανώφελη», κατά τον Κώστα Αξελό!
*Πρέσβης ε.τ.
