Στηρίξτε την ποιοτική δημοσιογραφία

Αποχαιρετισμός σ’ έναν εξ Ελλάδος υπερασπιστή της Κύπρου

Ένα ανθρώπινο και ηθικό χρέος με οδήγησε πριν από λίγες ημέρες στην εκκλησία του Αγίου Γεδεών στον Τύρναβο, για το ύστατο χαίρε στον Κωνσταντίνο Σαμαρτζή, έναν από τους πολλούς άγνωστους μαχητές της προδομένης γενιάς του 1974. Ο αείμνηστος Σαμαρτζής Κωνσταντίνος ήταν τότε μόλις είκοσι τριών χρονών και υπηρετούσε ως μόνιμος υπαξιωματικός στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μαζί με άλλους πολλούς αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες εξ Ελλάδος στη μαρτυρική Κύπρο. Η τουρκική εισβολή τον βρήκε στην πρώτη γραμμή, κοντά στον χώρο της απόβασης, να τροφοδοτεί τις μάχιμες μονάδες της Εθνικής Φρουράς με τα διαθέσιμα πυρομαχικά. Αψηφώντας κάθε κίνδυνο, προσπαθούσε να κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, προκειμένου να φέρει σε πέρας το εξαιρετικά δύσκολο έργο του.

Τα όσα ακολούθησαν, λίγο έως πολύ, είναι γνωστά. Παρά την ηρωική αντίσταση των παιδιών της Κύπρου και της Ελλάδας, οι υπέρτερες και πλήρως εξοπλισμένες δυνάμεις των Τούρκων εισβολέων κατάφεραν, σε δύο φάσεις (με την Αθήνα να νίπτει τας χείρας της), να διεισδύσουν εντός του κυπριακού εδάφους, να καταλάβουν και έκτοτε να κατακρατούν με την ισχύ των όπλων το 37% της κυπριακής γης. Τα αποτελέσματα γνωστά: Βιασμοί, εξανδραποδισμοί, εν ψυχρώ δολοφονίες, αγνοούμενοι, πρόσφυγες, εγκλωβισμένοι… Και μια ντροπή ατελείωτη, η ντροπή της τουρκικής σημαίας, που μολύνει τη σκλαβωμένη γη μας για μισό σχεδόν αιώνα!

Οι ηρωισμοί των παιδιών της ΕΛ.ΔΥ.Κ και της Εθνικής Φρουράς έχουν καταγραφεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία, όχι, όμως, δυστυχώς και στην ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία, αλλά την ιστορία που κάποιοι ρομαντικοί προσπαθούν να μεταδώσουν στους νεότερους από στόμα σε στόμα. Το κράτος των Αθηνών, μια και η Ελλάδα δεν ήθελε να παρουσιάσει την εμπλοκή της στα γεγονότα της Κύπρου το 1974, παρουσίαζε (όταν έρχονταν αιτήματα για παροχή βοήθειας) αυτούς τους αγωνιστές ως πολεμιστές Κορέας! Την ώρα που οι πλείστοι, όταν έγινε η εκστρατεία στην Κορέα, δεν είχαν καν γεννηθεί!

Ο Κώστας επιστρέφοντας στην Ελλάδα δημιούργησε τη δική του οικογένεια και μαζί με τη σύζυγό του Στέλλα έφεραν στον κόσμο τρία παιδιά, τον Θεοχάρη, τον Θέμη και τη Βάσω, που τους χάρισαν όμορφα εγγονάκια. Και οι τρεις τους είναι ευυπόληπτα μέλη στην κοινωνία μας. Ο Θέμης έχει υπό την ευθύνη του τα μουσικά σύνολα στον Δήμο Τυρνάβου και τρέφει (όπως και όλη η οικογένεια Σαμαρτζή) απεριόριστη αγάπη για την Κύπρο. Πριν από μερικά χρόνια, μάλιστα, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Κυπρίων Νομού Λάρισας, διοργάνωσαν μια σπουδαία μουσική εκδήλωση με τίτλο «Στην Κύπρο σαν θα πάμε, κυπριακές νότες στο ελληνικό πεντάγραμμο». Ήταν μια εκδήλωση ανεπανάληπτη, που ο αείμνηστος Κωνσταντίνος περιέγραφε ως την καλύτερη της ζωής του.

Υστερόγραφο: Στη Λάρισα ήμασταν από τους πρώτους που τιμήσαμε τους εξ Ελλάδος υπερασπιστές της Κύπρου. Στον αείμνηστο Σαμαρτζή Κωνσταντίνο, την τιμητική πλάκα, εκ μέρους του Συλλόγου Κυπρίων Νομού Λάρισας, επέδωσε ο σημερινός Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, Δημόκριτος Ζερβάκης.

Για να μην είμαστε άδικοι, πρέπει να αναφερθεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, από την πρώτη στιγμή, έκανε ό,τι μπορούσε για να τιμήσει με διαφόρους τρόπους τους εξ Ελλάδος πολεμιστές του 1974, και η Αθήνα, έστω και πολύ αργοπορημένα, χάραξε (με απόφαση του Υπουργού Άμυνας Γεράσιμου Αρσένη) το «Κύπρος 1974», στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, και παραχώρησε πριν από ένα χρόνο ένα μικρό τιμητικό επίδομα στους Έλληνες υπηκόους που υπερασπίσθηκαν στο πεδίο της τιμής την Κύπρο από τους Τούρκους εισβολείς.

Υποστηρίξτε τη