Άμαν είσαι μες στη θλίψην

Άμαν είσαι μες στη θλίψην, ελάλεν μου ο παππούς ο Αναστάσης εις τη Χώραν, να θωρείς δεντρά, θάλασσαν.
Να πίννεις τζιαι κανενάν κρασίν, ελάλεν νου φίλου μου, να ανοίει η γλώσσα σου, να λαλείς τον πόνον σου να φεύκει που πάνω σου.
Αθθυμούμαι ύστερα που το Οδόφραγμά έπκιαα στράτες των στρατών τζιαι επήα εις τας Αθήνας, Μεάλην Εφτομάν του έτους 1990. Έρεξα τζιαι είδα τον κύριον Νίκον Βασιλειάδην, είπα του τον πόνον μου για την Κύπρον που ήταν σχεδόν τρεις μήνες στους δρόμους κόντρα στην κατοχή τζιαι την διχοτόμησήν. Εσυμβούλεψέν με τζιαι έπκιαα τρένα, λεωφορεία τζιαι πλοιάριον τζιαι έφτασα ως τ’ Άγιον Όρος να πω τον πόνον μου, να ιστορήσω τα πάθη μου τζιαι τις περιπέτειες του βίου μου.
Έφτασα στην Σταυρονικήτα. Έκαμά Πάσκαν βασιλικόν. Ώρες ολόκληρες άκουσέν με ο παπά-Βασίλης ο Γοντικάκης. Να τον έσιει ο Θεός καλά. Έστειλέν με τζιαι εξομολοήθηκα στον παπα-Ιερεμίαν, τον καλοσυνάτον, τον Αυστραλέζον. Έπνασα. Ύστερις επήρεν με ο Λεωνίδας, ο μάγκας, ο Σαλονικιός στο τζελλίν του Αγίου Παϊσίου τζιαι έπκιαα την ευτζιήν του τζιαι άκουσά τον τζιαι εποθάμασα, τζιαι στραφηκά τζιαι αλλό θκυο φορές τους επόμενους χρόνους. Σάννα τζιαι ήταν εχτές.

Εστράφηκα στην Κύπρον που το Περβόλιν της Παναγίας τζιαι είπα να τραβώ κουπίν μες στο πέλαγός του βίου, πότε σιανεμμιά, πότε τρικυμία, νύχτα Παρασευκόνυχτα μες στα σκοτεινά τζιαι έσιει ο Θεός τζιαι για μας τους δύσκολους, τους εσαεί κατηχούμενους πεπτωκότες.
Ελάλεν τζιαι ο μάστρε-Φώτης, αμολόητα τα πάθια τζιαι οι καημοί του κόσμου τούτου.

Εν κάτι νύχτες που θέλεις να τραουδήσεις να πεις τους καημούς, τις αγάπες, τις πίκρες που πκιες, τις χαρές. Να κλάψεις τους που έχασες. Να γελάσεις με τις θύμησες των π' αγαπάς, για τζείνον το «Έλα να σε φιλήσω τωρά που φεύκω για την Ευρώπην», που κομά τζυνηά σε τζιαι κάμνει σε να χαμογελάς.
Έτσι νύχταν παγωμένην στην Τηλλυρκάν έφερεν το περίπολον κονιάκκιν μες στην λαμιτζάναν να πκιουν οι σκοπολι να βράσουν. Εβάλαν μου θκυο-τρεις πιννιές. Έβρασα. Επήρα πάνω μου. Άντεξα ως τον δεκανέαν αλλαγής.
Μετράς τα θαύματα που έζησες, τις αγάπες που σου χάρισαν. Το φως που σου ανάψαν. Σκέφτεσαι τους πέρα ζώντες, τους απαρηγόρητους. Λες μια προσευχή για χάρη τους. Φτάνει να τους φυλάει ο Θεός. Να ναι χαρούμενοι, ευτυχείς.

Εξομολογητικά που τα χάραξα απόψε. Γραφή από έναν που θητεύει στους κοπιώντες και πεφορτισμένους, μα χαίρεται να δωρίζει χαμόγελα και παρηγορητική νοσταλγία στους π' αγαπά…

* Κεντρική εικόνα: «Ελληνική εορτή», Θεόφιλος | sansimera.gr