Αλλάζουν προπονητές σαν τις φανέλες!

Τους λυπάμαι πραγματικά τους προπονητές ποδοσφαίρου στην Κύπρο. Είναι η πιο πρόχειρη συτζιά του μαύρου και την πληρώνουν με τις πρώτες αποτυχίες της ομάδας. Το τελευταίο διάστημα είχαμε πάλι ηχηρές απολύσεις προπονητών και μάλιστα από τις δυο μεγάλες ομάδες της Λευκωσίας (και από τις μεγαλύτερες της παρανοϊκής νησίδας μας), την Ομόνοια και τον ΑΠΟΕΛ. Τελευταίος «φαγώθηκε» ο προπονητής της Ομόνοιας, Νιλ Λένον, ο άνθρωπος που μερικές μόνο μέρες προηγουμένως ίσως να πετύχαινε το απίστευτο, να φέρει ισοπαλία με την περίφημη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μέσα στο Ολντ Τράφορντ! Είχε προηγηθεί το «φάγωμα» του Σωφρόνη Αυγουστή από τον πάγκο του ΑΠΟΕΛ, ενός προπονητή που είχε παραλάβει μιαν ομάδα που κινδύνευε με υποβάθμιση και την έσωσε. Στη νέα ποδοσφαιρική περίοδο είχαμε επίσης αλλαγές προπονητών στον Απόλλωνα, την Ανόρθωση, την ΑΕΛ και άλλες τρεις ομάδες! Μόνο έξι έμειναν με τον ίδιο προπονητή, αλλά ας μην προδικάζουμε τίποτε, διότι έχουμε συμπληρώσει μόλις επτά αγωνιστικές.

Ωστόσο, αυτή είναι η μοίρα των προπονητών στην Κύπρο. Τους αλλάζουν σαν τα πουκάμισα (ή, αν προτιμάτε, σαν τις ιδρωμένες ποδοσφαιρικές φανέλες).

Σε σύγκριση, όμως, με αυτό που γίνεται στον φούρπο, στην κυπριακή πολιτική σκηνή συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Κανένας... προπονητής δεν παραιτείται. Εννοώ πολιτικός αρχηγός. Ή ακόμα και άλλο δημόσιο πρόσωπο που κατέχει ένα πόστο. Ρε δεν πάει να τρώει η ομάδα απανωτές ήττες και διασυρμούς; Δεν πάει να τον αποδοκιμάζουν οι οπαδοί; Ο προπονητής κάνει πως δεν καταλαβαίνει και δεν εγκαταλείπει με τίποτε τη θέση. Εμφανίζει πάντα τις εκλογικές ήττες ή τις άλλες αποτυχίες ως νίκες (υπό τις περιστάσεις) και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, τις οποίες συνήθως ρίχνει σε «υπονομευτές» του έργου του.

Δεν εισηγούμαστε να αλλάζουμε τους αρχηγούς των κομμάτων όπως οι ομάδες τους προπονητές, αλλά αναμένουμε από αυτούς να δείχνουν περισσότερη πολιτική ευθιξία και να παραιτούνται μόνοι τους μετά από κάθε παταγώδη εκλογική ή άλλη αποτυχία. Δυστυχώς η δική μας πολιτική κουλτούρα θέλει τους πολιτικούς αρχηγούς και τα άλλα δημόσια πρόσωπα να πιστεύουν ότι η καρέκλα είναι... συνέχεια των οπισθίων τους.

ΜΠΟΞΕΡ