Αποκαλυπτήρια ΝΑΤΟ

Ο διακεκριμένος Έλληνας δημοσιογράφος, Άγγελος Αλ. Αθανασόπουλος, αποκάλυψε σε πρόσφατο κείμενό του, στο αθηναϊκό «Βήμα», ότι από το 1957 η Τουρκία κινήθηκε εντός του ΝΑΤΟ για να προωθήσει τις αίολες αξιώσεις της και τους ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Αιγαίου.

Πέντε μόλις χρόνια μετά την ένταξη Ελλάδας και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, η τελευταία ήγειρε θέμα αποστρατιωτικοποίησης επικαλούμενη τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Το αίτημα της Τουρκίας έγινε αποδεκτό από τον τότε Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Λόρδο Χέιστινγκς Ισμέι. Σε επιστολή του προς τους μονίμους αντιπροσώπους, ο Βρετανός Γ.Γ. του ΝΑΤΟ επισύρει την προσοχή τους στην αποφυγή στρατιωτικοποίησης της νήσου Λέρου. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη υιοθέτησης από το ΝΑΤΟ των αβάσιμων αιτιάσεων της Τουρκίας με αναφορά στη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, επί της οποίας η ίδια ουδεμίαν σχέσιν έχει και συνεπώς ούτε λόγον κατά την πάγιαν νομικήν αρχήν. «Res inter alios acta». Που σημαίνει ότι μία σύμβαση δεν μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα κάποιου που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Κατά λαϊκότερη έκφραση «ένα θέμα μεταξύ άλλων δεν είναι δική μας δουλειά». Περαιτέρω, βέβαια, ο όποιος ισχυρισμός της Τουρκίας καταρρίπτεται και από το περιεχόμενο του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Πρόκειται για το δικαίωμα της «νόμιμης άμυνας» κάθε κράτους - μέλους του ΟΗΕ, σε περίπτωση «επικείμενης απειλής» και «απειλής χρήσης βίας» που πασίδηλα αντιμετωπίζει η Ελλάδα από τις εκ Τουρκίας προερχόμενες απειλές χρήσης βίας.

Όμως το «πρόθυμο» ΝΑΤΟ δεν περιορίστηκε στην υιοθέτηση των τουρκικών απόψεων στη Νήσο Λέρο. Πολύ αργότερα, στις 8 Μαΐου του 1980, ο τότε Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Ολλανδός Τζιόζεφ Λουνς, στις περίφημες «Οδηγίες Λουνς» προς τους μονίμους αντιπροσώπους, υιοθέτησε τις τουρκικές απόψεις, όπως αυτές είχαν ήδη υιοθετηθεί από τον Χέιστινγκς Ισμέι, και για τις νήσους Λήμνο και Κάρπαθο.

Ο διαβόητος και αλήστου μνήμης Λουνς είναι εκείνος που στην περίοδο πριν από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο, σε συνέντευξή του στο ΒBC, έλεγε τον Ιούλιο του 1972 για τον Μακάριο τα εξής, μεταξύ άλλων:

«Και ο Αρχιεπίσκοπος, βέβαια, που ερωτοτροπεί με τη Μόσχα, δεν είναι θα ’λεγα πολύ ισχυρό στοιχείο σταθερότητας. Ίσως να ακολουθεί επικίνδυνη πολιτική, αλλά υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις στο νησί, όπως π.χ. οι τρεις Μητροπολίτες, που τον κάλεσαν δύο φορές να παραιτηθεί και να ασχοληθεί με τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα, προετοιμαζόμενος για ένα καλύτερο μέλλον».

Βέβαια η ενεργός στήριξη και συμμετοχή του ΝΑΤΟ στο επακολουθήσαν δίδυμο έγκλημα του 1974 είναι απολύτως τεκμηριωμένη και από αποκαλυφθέντα απόρρητα έγγραφα και αδιάσειστες μαρτυρίες.

Ασφαλώς «άξιος» συνεχιστής των προκατόχων των Ισμέι και Λουνς είναι ο σημερινός Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Στόλντεμπεργκ, ο οποίος, ανερυθρίαστα, καλεί Ελλάδα και Τουρκία να επιλύσουν «μέσω διαλόγου τις διαφορές τους στο Αιγαίο» αγνοώντας και περιφρονώντας τις σαφείς διατάξεις του διεθνούς δικαίου. Προκαλώντας δικαιολογημένη οργή στην ελληνική Κυβέρνηση και την υπόλοιπη ελληνική πολιτική ηγεσία, που δεν ξεχνά και την επονείδιστη στάση του ΝΑΤΟ στην κρίση των Ιμίων.

Με βάση όλα τα πιο πάνω είναι απορίας άξιον γιατί από ορισμένους στην Κύπρο παρατηρείται εσχάτως μια μη αποκρυπτόμενη «ΝΑΤΟλαγνεία», με εισηγήσεις για υποβολή ένταξης στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Τόσο αγνοούν τη διαχρονική στάση της έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας;

Σημ: Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η ορθή θέση για την Κύπρο είναι η υποβολή αίτησης για ένταξη στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», που είναι πρόγραμμα της Ε.Ε. Κι αυτό για να μπορεί απρόσκοπτα η Κυπριακή Δημοκρατία να συμμετέχει καθ’ ολοκληρίαν στον ευρωπαϊκό πυλώνα άμυνας και ασφάλειας. Η Τουρκία βέβαια έχει βέτο, πλην όμως θα εκτεθεί, αφού θα παρουσιαστεί ως παρεμποδίζουσα έναν εκ των βασικών πυλώνων πολιτικής της Ε.Ε., όπως αποφάσισε η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αυτονόητη και η συνέχιση συμμετοχής στα προγράμματα της PESCO.