6η επέτειος του κατάπτυστου νόμου «Ακιντζί»

«Στην Κύπρο η ελληνική σημαία τα λέει όλα, είναι η πιο αντιεξουσιαστική και ριζοσπαστική πράξη. Στον θανατόπνοο τουρκικό επεκτατισμό, στη δουλοφροσύνη, στη μιζέρια και στην κακομοιριά, στην κουτοπονηριά των νεοκυπρίων και στην αλλοτρίωση πολλών Ελλαδιτών, στις πλεκτάνες των Άγγλων και του διεθνούς παράγοντα, η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της αντίστασης, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Μόνον, λοιπόν, αυτά. Η ελληνική σημαία και η νεκρώσιμος ακολουθία της ορθοδόξου ημών Εκκλησίας». Συνταρακτικό το νόημα των πιο πάνω γραμμών που αποτύπωσε στο κείμενό του «Κηδεία», σαν προφητικό επικήδειο για τον εαυτό του, ο φιλόλογος και λογοτέχνης Σάββας Παύλου, που έφυγε πρόωρα στις 5 Απριλίου 2016, σε ηλικία 64 ετών. Το πλούσιο συγγραφικό έργο του αποτελεί σημαδιακή παρακαταθήκη στον πνευματικό και αγωνιστικό κόσμο του Ελληνισμού. Έναν χρόνο αργότερα, στις 7 Απριλίου 2017, καμιά τριανταριά διάκονοι του ναού της δημοκρατίας επιτέλεσαν εν μέσω πρωτοφανούς κομματικού παραληρήματος το δικό τους πατριωτικό έργο, ψηφίζοντας τον περιβόητο «νόμο Ακιντζί». Μέσω μιας πρωτότυπης πολιτικής πατέντας κυπριακής κατασκευής και εγγλεζοτουρκικής προέλευσης, 30 βρικολακιάζοντες βουλευτές του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, με νομοθετική βούλα, έφτασαν στην κατάπτυστη κατάντια να αναιρέσουν την ιστορική υπογραφή των γονιών και των παππούδων μας για το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950. Προκειμένου να καλοπιάσουν τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζίνα μην αποχωρήσει από τις συνομιλίες για το Κυπριακό, ψήφισαν χωρίς αιδώ νόμο να μη γίνεται ούτε μια δεκάλεπτη αναφορά για το Ενωτικό Δημοψήφισμα στα ελληνικά σχολεία της Κύπρου.

Αυτή η κατάπτυστη απόφαση των τριάκοντα «γενναίων» της Βουλής δεν πρόσβαλε απλώς την εθνική ταυτότητα του Κυπριακού Ελληνισμού, αλλά επενέργησε ως ξέπλυμα εθνικής συνείδησης βιάζοντας ασύστολα την τρισχιλιετή ελληνική ιστορία της μεγαλονήσου, με απαύγασμα την 15ηΙανουαρίου 1950, κατά την οποία ο λαός με το συντριπτικό 97% εξέφρασε ελευθέρως τη βούλησή του για Ένωση με την Ελλάδα. Η ψήφιση του επονομαζόμενου «νόμου Ακιντζί» σφράγισε την εδώ και καιρό σύμπλευση των ηγεσιών ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ σε ύψιστης σημασίας ζητήματα που στοχεύουν στη σταδιακή «κυπριοποίηση» της ελληνικής συνείδησης των Ελλήνων της Κύπρου στη βάση προδιαγραφών της βρετανοτουρκικής συμπαιγνίας.

Από την ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν περιμέναμε κάτι άλλο, καθώς είναι γνωστή η εμετική του προσέγγιση σε καθετί το ελληνικό. Από την ηγεσία του ΔΗΣΥ όμως είχαμε προσδοκίες ότι θα αντιστεκόταν σε μια τόσο φαιδρή πρόταση, που προήλθε κατευθείαν από το “προεδρικό” μέγαρο του ψευδοκράτους, με τις ευλογίες των υπόκωφων βρυχηθμών του βρετανικού λέοντα. Δυστυχώς, οι προσδοκίες μας έγιναν σκόνη και θρύψαλα υπό το βάρος του ασίγαστου πάθους να συγκροτήσουν παρά φύσιν πλειοψηφική σύζευξη για να κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά στο πολιτικοκομματικό σκηνικό του τόπου.

Το αποτέλεσμα αυτής της ενιαίας πολιτικής συμπεριφοράς του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ και του κατ’ ευφημισμόν εθνικόφρονος ΔΗΣΥ είναι τραγικό για την ημικατεχόμενη πατρίδα και βασανιστικό για τους Έλληνες της Κύπρου. Ο λαός διχάσθηκε βαθύτατα σε μια περίοδο που η εθνική ενότητα και η λαϊκή ομοψυχία έπρεπε να ήταν πρώτιστη έγνοια της πολιτικής και κομματικής ηγεσίας. Η ελληνική ιστορία της Κύπρου βιάστηκε, προσβάλλοντας με τον πιο απεχθή τρόπο τη μνήμη των ηρωομαρτύρων της Κυπριακής Ελευθερίας. Η ασέλγεια επί της ιστορικής πραγματικότητας έχει ήδη καταγραφεί με κατάμαυρα γράμματα στις δέλτους της τρισχιλιετούς διαδρομής της μεγαλονήσου. Αποτελεί, δε, κόλαφο για τα δύο κόμματα, τα οποία χάριν των μικροπολιτικών και ιδιοτελών τους συμφερόντων αγνόησαν σκόπιμα ή μη, πως η Ιστορία είναι το βασικότερο θεμέλιο της υπόστασης ενός κράτους, ενός έθνους και ενός λαού που αγωνίζεται για ελευθερία και δικαίωση. Όμως, άλλαι μεν βουλαί κομματοκρατόρων, άλλαι μεν βουλαί κοινωνικοκρατόρων και ανθρωποκρατόρων πατριωτών, οι οποίοι ενώνοντας δυνάμεις εξουδετέρωσαν μέσω της κάλπης τις επιδιώξεις των ντόπιων και ξένων βιαστών της ιστορικής αλήθειας και της ελληνικής συνείδησης στην αγωνιζόμενη Κύπρο.

Έξι χρόνια από την αλήστου μνήμης αναίσχυντη απόφαση των τριάκοντα βουλευτών ΔΗΣΥ - ΑΚΕΛ, υπενθυμίζουμε πως ο κατάπτυστος «νόμος Ακιντζί» δεν προέκυψε τυχαία. Προηγήθηκε η έντεχνη προσπάθεια της δεκαετίας του 1990 να ψηφιστεί νόμος για καθιέρωση της αγγλικής ως επίσημης γλώσσας στο κρατικό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ακολούθησε το περίφημο Γλωσσάρι των σοφών ως κοινός κώδικας συνεννόησης για, δήθεν, υποβοηθητικό εργαλείο επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων για επίλυση του Κυπριακού. Προηγήθηκε φυσικά και ο εκμαυλισμός των καθοδηγητών της Παιδείας περί «συνωστισμού στη Σμύρνη» αντί περί ανθρωποσφαγής της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ταυτόχρονα, στέλλουμε προς κάθε κατεύθυνση το μήνυμα πως, λαός που δεν γνωρίζει το παρελθόν του και που δεν σέβεται την καταγωγή του, δεν μπορεί να οικοδομήσει επιτυχώς το μέλλον του, ούτε προφανώς έχει τα κότσια να διεκδικήσει με αξιώσεις την ελευθερία και την αξιοπρέπειά του. Συμπερασματικά και καταληκτικά, διαμηνύουμε προς τους δεξιόστροφους θιασώτες του «νόμου Ακιντζί», που συνωστίζονται άχρωμοι και άοσμοι στους δρόμους της προεκλογικής κούρσας για μια θέση στην κομματική ηγεσία, ότι κάποτε συνωστίζονταν πρωτοπόροι στις μαχητικές διαδηλώσεις ενάντια στο ψευδοκράτος και στην κατοχή, με όπλο τους το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και την ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ. Με άλλα λόγια, κάποτε ζούσαν με ιδανικά. Σήμερα, ύστερα από 10 χρόνια μέθης στην εξουσία, κατήντησαν τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών να ζει με δανεικά. Αυτά επί του παρόντος, με τη σημείωση ότι δεν ξεχνούμε πως οι 30 έχουν όνομα και διεύθυνση.