Η κάθαρση από τη ρίζα…
![](/images/RACfzVcENf-lFS3vbeZik00m2vg=/90472/original/SEMERINE_a6gQ8Q1.jpg)
Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου είναι αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής και δη της Κυπριακής Ιστορίας και, ως εκ τούτου, κάθε σκάνδαλο που ξεσπά, πληγώνει τους πιστούς. Το Έθνος γενικότερα. Γιατί; Διότι σε δύσκολους καιρούς, όπως είναι αυτός της κατοχής από τον Αττίλα, επιβάλλεται ο εθναρχικός και πνευματικός ρόλος της Εκκλησίας ως σανίδα σωτηρίας.
Το σκάνδαλο της Μονής του Οσίου Αββακούμ συγκλονίζει την Κύπρο και την Ελλάδα. Και οι πιστοί αντιλαμβάνονται ότι ένα από τα τελευταία στηρίγματά τους, η Εκκλησία, τελεί υπό την απειλή των μοναχών εκείνων που εμπλέκονται σε σκάνδαλα, προσβάλλοντας εαυτούς και τον Θεό, που οικειοθελώς αποφάσισαν να διακονεύουν. Το πρόβλημα είναι ηθικό και αφορά στους κανόνες της Εκκλησίας και στη δικαιοσύνη, που απονέμεται από την Πολιτεία για τα ποινικά ενδεχομένως αδικήματα, εάν και εκεί όπου υπάρχουν. Εκείνο δε που έχει σημασία είναι η αξιοπιστία της Εκκλησίας, η οποία θα πρέπει ν’ αποκατασταθεί. Χωρίς καθυστέρηση. Με πλήρη κάθαρση. Η Ιερά Σύνοδος και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος οφείλουν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκκαλο και να αφαιρέσουν τα όποια αποστήματα ή καρκινώματα υπάρχουν. Διότι, αν δεν το πράξουν με σύνεση και υπευθυνότητα, με μηδενική ανοχή έναντι όσων δεν σέβονται τα ράσο που φορούν, η υφιστάμενη πληγή όχι μόνο δεν θα κλείσει, αλλά θα τρώει εκ των έσω το Σώμα της Εκκλησίας και δεν θα υπάρξει λύτρωση.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου και του υπόλοιπου Ελληνισμού κράτησαν τις παραδόσεις και το Έθνος όρθιο τις εποχές της σκλαβιάς. Ήταν πνευματικοί φάροι και πυλώνες πολιτισμού και συστημάτων αξιών. Επρόκειτο για το καταφύγιο από τους διωγμούς και σήκωσαν τα λάβαρα της Επαναστάσεως τόσο ο Παλαιών Πατρών Γερμανός όσο και ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός. Το ίδιο συνέβη και εν συνεχεία. Από το Ενωτικό Δημοψήφισμα του ’50 ώς τον Αγώνα για την ΕΟΚΑ και την Ένωση. Είναι εξίσου σημαντική και σήμερα. Κανείς, λοιπόν, δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει αυτήν τη λαμπρή ιστορία. Οι πάσης φύσεως απατεωνίσκοι και τα ζιζάνια της κακιάς ώρας θα πρέπει, Μακαριότατε, να τελειώνουν. Και θα πρέπει να βγουν από τη ρίζα τους!