Το έγκλημα της Γενοκτονίας και οι πάγιοι επεκτατικοί στόχοι του Ερντογάν

Ο τουρκικός μισελληνισμός και ο πάγιος επεκτατικός στόχος της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδας, για τον οποίο μιλήσαμε από τις στήλες αυτές την περασμένη Κυριακή, επιβεβαιώθηκε την ίδια μέρα από τον νεοσουλτάνο της Άγκυρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν… Ενώ τη μέρα αυτή -19 Μαΐου- οι απανταχού Έλληνες τιμούσαν τη μνήμη των 353 χιλιάδων ομογενών Ποντίων που σφαγιάστηκαν από τους αιμοδιψείς χασάπηδες των Νεοτούρκων και τους αδίστακτους Τσέτες του Κεμάλ, του επιλεγόμενου «Χίτλερ της Τουρκίας», οι Τούρκοι γιόρταζαν τη Γενοκτονία που διέπραξαν. Και ο Ερντογάν μιλούσε για τον πυρσό που άναψε στη Σαμψούντα, εξαπλώθηκε σε όλη την Ανατολία, την Αμάσεια, το Ερζερούμ, τη Σεβάστεια και την Άγκυρα.

Πυρσός που άναψε στη Σαμψούντα κι εξαπλώθηκε σε όλη τη Μικρασία μέχρι την Αρμενία, για τον οποίο μίλησε ο Ερντογάν, είναι ο πόλεμος που άρχισε ο Ατατούρκ εναντίον της Ελληνικής Στρατιάς Μικράς Ασίας και η Γενοκτονία των Ελλήνων, όχι μόνο του Πόντου, αλλά ολόκληρης της Μικρασίας και της Αρμενίας. Και σε απροκάλυπτη έξαρση ο Τούρκος Πρόεδρος, αδίστακτα, αποκάλυψε τους επεκτατικούς στόχους της χώρας του… «Μπορούμε να συνεχίσουμε τον αγώνα της χώρας μας- δηλαδή την επέκταση σε βάρος της Ελλάδας- για ανάπτυξη, μεγέθυνση, παρά τις κάθε είδους πιέσεις και προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας, μόνο αν ενστερνιστούμε το πνεύμα, την ουσία, τις αρχές, τα ιδανικά και τους στόχους της 19ης Μαΐου».

Απαντώντας στις προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης τόνισε: «Σκύβουμε το κεφάλι κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου, στη μνήμη των χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου που εξοντώθηκαν, βασανίστηκαν και ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές εστίες τους». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Έλληνας Πρωθυπουργός στο κοινό χρέος να διατηρηθεί ζωντανή η ιστορική μνήμη, μέχρι την αναγνώριση της διεθνούς κοινότητας..

Καταλήγοντας ο Κ. Μητσοτάκης επισήμανε: «Η φετινή ‘Ημέρα Μνήμης’, συνεπώς, γίνεται ένα βροντερό κάλεσμα ευθύνης. Οι λαοί να πάψουν να μένουν αιχμάλωτοι του χθες. Χτίζοντας οι ίδιοι το δικό τους σήμερα, με πυξίδα την ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Και μετατρέποντας τα διδάγματα της ιστορίας σε ορμή προς ένα καλύτερο μέλλον. Γι’ αυτό και δεν επαναπαυόμαστε. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε! Ούτε λησμονούμε. Επιμένουμε να διεκδικούμε!».

Για τους Έλληνες, όπου και αν βρίσκονται, 105 χρόνια μετά τη Γενοκτονία, μια, μοναδική και αναλλοίωτη είναι η αξίωση: οι 350 χιλιάδες και περισσότερες ψυχές των Ελλήνων, όχι μόνο του Πόντου, αλλά της Θράκης και ολόκληρης της Μικρασίας γενικότερα, να βρουν τη δικαίωση. Η αμετανόητη Τουρκία να παραδεχθεί το ειδεχθές έγκλημα της Γενοκτονίας που διέπραξε σε βάρος των Ελλήνων, ένα έγκλημα που έχουν ήδη αναγνωρίσει αρκετές χώρες, που γνωρίζουν την πραγματική ιστορία, την οποία οι Τούρκοι μάταια προσπαθούν να αμφισβητήσουν και να αλλοιώσουν, όσο και αν προσπαθήσουν. Η ιστορία είναι εκεί, αναλλοίωτη και αμείλικτη.

Η αδέκαστη ιστορία συνεχίζει την πορεία της, παρά τα εμπόδια που παρεμβάλλει η ένοχη Τουρκία. Χαρακτηριστικό είναι η απόφαση-κόλαφος για την Τουρκία, το ψήφισμα του συνοδικού κοινοβουλίου της Σουηδίας, που αναγνώρισε εδώ και χρόνια τη Γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίον ορισμένων εθνοτήτων κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα, το ψήφισμα αναφέρει: «Η δολοφονία Αρμενίων, Ασσυρίων, Σύρων, Χαλδαίων και Ποντίων Ελλήνων αναγνωρίζεται ως πράξη Γενοκτονίας».

Ο Λίμαν Φον Σάντερς

Για την ακρίβεια, η Γενοκτονία άρχισε από το 1914, όταν ο Γερμανός Στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς, που είχε μετακληθεί να αναδιοργανώσει τον οθωμανικό στρατό, είχε υποδείξει στους Τούρκους στρατηγούς: « Για να μπορέσετε να επικρατήσετε στη Μικρά Ασία, πρέπει να ξεριζώσετε τους Έλληνες και τους άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς της χώρας». Και την προτροπή του Γερμανού στρατηγού έθεσαν σταδιακά σ’ εφαρμογή οι Τούρκοι, με πρώτα θύματα τους Αρμενίους, των οποίων η Γενοκτονία κορυφώθηκε το 1915.

Για να αντιληφθεί κάποιος το αποτέλεσμα του εγκλήματος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μικρασίας γενικότερα, αρκεί να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, υπήρχαν στη χώρα 1500 καθαρά ελληνικοί ορθόδοξοι οικισμοί. Αποτέλεσμα της Γενοκτονίας ήταν η φυσική εξόντωση άοπλων πληθυσμών, ανδρών, γυναικών και παιδιών, εν καιρώ ειρήνης, μακριά από εμπόλεμες ζώνες. Όσοι Έλληνες επέζησαν, αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν και να ζητήσουν καταφύγιο στη Μητέρα Ελλάδα. Αρκετοί Πόντιοι προτίμησαν να καταφύγουν στη Ρωσία, ιδιαίτερα στη γειτονική Γεωργία, την οποία έκαναν δεύτερη πατρίδα τους. Και εκεί, όμως, ενώ προόδευαν και ευημερούσαν, είχαν την ατυχία να υποστούν δεύτερη Γενοκτονία από τον αδίσταχτο, αιμοβόρο δικτάτορα Ιωσήφ Στάλιν, που, κατά σύμπτωση, ήταν Γεωργιανός. Ο αδίστακτος Στάλιν διέταξε σφαγές των Ελλήνων της Γεωργίας και αρκετές χιλιάδες που επέζησαν, εξορίστηκαν στα βάθη της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι Πόντιοι και Μικρασιάτες Έλληνες που επέζησαν από τη Γενοκτονία, ξεριζωμένοι πια, μετά τη συμφωνία της Λωζάνης για ανταλλαγή των πληθυσμών, κατέφυγαν στην Ελλάδα, όπου συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάταξη της χώρας. Το πανθομολογούμενο αυτό γεγονός επισήμανε ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης την περασμένη Κυριακή, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας: «Σκύβουμε το κεφάλι, όπως κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου, στη μνήμη των χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου που εξοντώθηκαν, βασανίστηκαν και ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες. Ταυτόχρονα, τιμούμε τη συμβολή αυτού του αδούλωτου τμήματος του Έθνους στην οικονομική και κοινωνική ανάταξη της πατρίδας. Η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά τους ήταν, είναι και θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας, παντού στον κόσμο…».

Η Γενοκτονία του Ελληνισμού στον Εύξεινο Πόντο είχε αποφασιστεί επίσημα από την Εθνοσυνέλευση που είχε συγκροτήσει ο Μουσταφά Κεμάλ το 1921-23 στην Άγκυρα, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της. Ωστόσο, πέντε ή έξι βουλευτές καλούσαν τους συναδέλφους τους να σταματήσουν τις σφαγές που είχαν αρχίσει οργανωμένα από το 1914, γιατί, όπως έλεγαν, «δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεπλύνουμε την ντροπή στη διεθνή κοινότητα».

Ομολογίες από την τουρκική πλευρά

Τα φρικώδη εγκλήματα των Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων ομολογούνται και από Τούρκους αξιωματούχους. Ένας από αυτούς, ο γερουσιαστής Δαμάτ-Φερίτ πασάς, πρώην Μέγας Βεζύρης (πρωθυπουργός), αποκαλύπτει τα εξής στη συνεδρίαση της Γερουσίας στις 22 Οκτωβρίου 1918: «Η εκμηδένιση των χριστιανικών πληθυσμών ήταν ασύγγνωστο έγκλημα, που αποδίδεται στο κομιτάτο ‘Ένωση –Πρόοδος’ των Νεοτούρκων και ήταν έγκλημα διαπραχθέν χωρίς κανένα λόγο. Οι πληθυσμοί εξαναγκάστηκαν να απελαθούν με την απειλή και τη βία και ανοικτίρμονα εξολοθρεύτηκαν. Ο ολικός αριθμός των οθωμανών υπηκόων, των απελαθέντων, από όσους γλίτωσαν, ανέρχεται σε 550 χιλιάδες ψυχές, φοβούμαι, δε, ότι ο αριθμός αυτός είναι κατώτερος του πραγματικού…».

Η Χαλιδέ-Εδίπ- Χανούμ, από τις διαπρεπέστερες δημοσιογράφους, στις 22 Οκτωβρίου 1918, γράφει στην τουρκική εφημερίδα «Βακίτ»: «Αποδιώξαμε τους Έλληνες υπηκόους μας και πράξαμε το παν, για να τους εκριζώσουμε, καθώς και τους Αρμενίους. Και για το σκοπό αυτό μεταχειριστήκαμε μεθόδους που παρομοιάζουν με αυτές του Μεσαίωνα…Η θεωρία του εξαναγκαστικού εξισλαμισμού έγινε παραίτια της εγκληματικής τραγωδίας στα χέρια ληστών και δολοφόνων. Διοικητές, νομάρχες, υπάλληλοι εξουσιοδοτηθέντες με απόλυτη εξουσία του Κομιτάτου, επέρριψαν στους ώμους του αθώου τουρκικού στοιχείου, ολόκληρο το βάρος των ακατονόμαστων κακουργημάτων…».

Η τουρκική εφημερίδα «Ακάμ» έγραψε τα εξής: «Η οθωμανική κυβέρνηση διέπραξε τα ακατονόμαστα αυτά εγκλήματα και τούτου ένεκα η κυβέρνηση υπέχει ολόκληρη την ευθύνη…».

Κατακεραυνωτικές ξένες ομολογίες

Ο Άγγλος Πρωθυπουργός, Λόυδ Τζωρτζ, δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων: «Οι τουρκικές χώρες υπό την κυριαρχία κράτους, όπως και στην ακμή του, υπήρξε τελείως ανίκανο διοικητικά και στρατιωτικά. Ο Τούρκος, από πολλού, αποζεί από το κεφάλαιο που απέκτησε από μακραίωνη θηριώδη βία. Κατά τα τελευταία έτη διασπάθισε και το τελευταίο τούτο κεφάλαιο εξ ολοκλήρου. Ο Τούρκος ασκούσε κάποιο είδος άξεστης και κάποτε βάρβαρης κυριαρχίας…».

Επίσης, πολλοί ξένοι καταδίκασαν από την αρχή της τη Γενοκτονία και χαρακτηριστικά απάγγελλαν με αποστροφή στίχους από το ποίημα το «Ελληνόπουλο», που είχε γράψει ο Βίκτωρ Ουγκό για την καταστροφή της Χίου, που άρχιζε: «Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός. Θάνατος πέρα ως πέρα. Η Χίος τ’ όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα …».

Η Γενοκτονία, όπως προαναφέραμε, άρχισε, ουσιαστικά, με την «κήρυξη» του τουρκικού συντάγματος το 1908. Διωγμοί, εκτουρκισμοί και δολοφονίες εναντίον των Ελλήνων γίνονται μεθοδικά και συστηματικά, με αποφάσεις και οδηγίες της κεντρικής εξουσίας. Στην πρώτη περίοδο 1908-1914 οι διωγμοί γίνονται προσεγμένα, για να μην αποκαλυφθεί το πρόσωπο της Νέας Τουρκίας. Στην περίοδο1912-1914 αυξάνονται αισθητά οι δολοφονίες και καταστροφές των ελληνικών πληθυσμών. Από το σημείο αυτό αρχίζει ξεκάθαρα το πρόγραμμα του νεοτουρκικού Κομιτάτου με αθρόους διωγμούς και μαζικές απελάσεις στην Ελλάδα ολόκληρων ελληνικών πληθυσμών από τη Θράκη και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Η κατάσταση γίνεται αφόρητη στην περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία σημαδεύεται από θηριώδεις καταστροφές με αθρόες σφαγές ελληνικών πληθυσμών. Και η κορύφωση του δράματος της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού, ιδιαίτερα του Ποντιακού, συμπίπτει με την κεμαλική περίοδο 1919- 1922. Μόνο στην περιοχή του Πόντου εξοντώθηκαν 353 χιλιάδες. Συνολικά από τον Ελληνισμό της Ανατολής (Θράκη, Μικρασία, Πόντος), κατά τους πιο μέτριους υπολογισμούς, έπεσαν θύματα του τουρκικού εγκλήματος της Γενοκτονίας, 900.000 άτομα. Οι Έλληνες δεν ξεχνούν.