Ελληνισμός, κυπριωτισμός και αγγλική εθελοδουλία

Ο απανταχού Ελληνισμός, που είναι διασκορπισμένος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, διακρίνεται για την οικουμενικότητά του με κυριότερα χαρακτηριστικά στοιχεία τη συνείδηση της κοινής καταγωγής, της πίστης, της αφοσίωσης στις αρχές και τις αξίες που διέπουν το πανάρχαιο ελληνικό πνεύμα και κυρίως τη συστράτευσή του έναντι των κοινών κινδύνων που τον απειλούν.

Η περίπτωση της Κύπρου είναι, ίσως, το κλασικότερο και παραδοξότερο δείγμα Έθνους - Κράτους.

Η Κύπρος, με την τρισχιλιετή ιστορία των ελληνικών καταβολών της, παρέμεινε εκτός των συνόρων της ελληνικής επικράτειας, παρά τους αγώνες της να ενωθεί με τη Μητρόπολη του Ελληνισμού.

Παρά ταύτα ο Ελληνισμός της Κύπρου παρέμεινε επί αιώνες αταλάντευτος και αναλλοίωτος – κόντρα στους κατά καιρούς κατακτητές του – και διατήρησε το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομόθυμον και τη συντήρηση της εθνικής του ταυτότητας.

Κατά τις τελευταίες λίγες δεκαετίες, και ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή και την κατοχή της μισής μας Πατρίδας, εκκολάπτονται περίεργες θεωρίες, που τροφοδοτούν την καλλιέργεια μιας νεοκυπριακής συνείδησης, η οποία θέλει να εμφανίζει την Κύπρο ως ένα ιδιόμορφο κρατίδιο με… ιδιόμορφους κατοίκους, περίπου αγνώστων καταβολών και εθνικών προσανατολισμών.

Xαρακτηριστικά τραγική είναι η αφελής και πρωτόγνωρη δήλωση πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι «οι Κύπριοι έχουν περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με τους Σύρους παρά με τους… Ελλαδίτες». Ο ίδιος Πρόεδρος αποκάλεσε την Ελλάδα «ξιπετσισμένον κουρκουτά».

Οποία ντροπή, καταισχύνη και εθνικόν όνειδος!!!

Η πικρία του πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών, που επέφερε την τραγωδία της εισβολής, η επακολουθήσασα απογοήτευση του Κυπριακού Ελληνισμού, η αυτοενοχοποίησή μας που διευκόλυνε την αποενοχοποίηση της Τουρκίας, η αμοιβαία αδυναμία συστράτευσής μας με τον Μητροπολιτικό Ελληνισμό, η τουρκική προπαγάνδα, η μαεστρία της δόλιας βρετανικής διπλωματίας, υπήρξαν οι κυριότεροι παράγοντες της εθνικής μας αλλοτρίωσης.

Σε αυτό ασφαλώς συνέτειναν υποβοηθητικά τα στοιχεία νεοπλουτισμού και αρχοντοχωριατισμού που δημιούργησαν οι δεκαετίες της οικονομικής μας ευμάρειας και η πεποίθησή μας ότι εμείς τα καταφέρνουμε έστω και μόνοι μας και μακριά από την επίδραση της Ελλάδας.

Από την άλλη, η πολιτική και οικονομική ελίτ και η άρχουσα τάξη της κυπριακής κοινωνίας παρέμειναν προσκολλημένες κυρίως στα βρετανικά πρότυπα της αποικιοκρατίας, τα οποία ποτέ δεν μπόρεσαν να αποβάλουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί από τους πολιτικούς και κοινωνικούς μας «άρχοντες» επαίρονται για τη φοίτηση και τις διατριβές τους στα ξένα - κυρίως βρετανικά - πανεπιστήμια, απαξιώνοντας την ελληνική Παιδεία, την οποία ουδέποτε γνώρισαν και ενστερνίστηκαν.

Δεν είναι τυχαίο που πολλοί εξακολουθούν να επικοινωνούν μεταξύ τους στην αγγλική γλώσσα, να υπογράφουν με αγγλικούς χαρακτήρες και να χρησιμοποιούν στους καθημερινούς διαλόγους τους σωρεία αγγλικών λέξεων, φράσεων, προτάσεων και ιδιωματισμών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της αγγλικής εθελοδουλίας μας είναι το κτήριο του Διεθνούς Αεροδρομίου της Λάρνακας, το οποίο στεγάζει την επιγραφή “LARNAKA INTERNATIONAL AIRPORT GLAFKOS KLERIDES”, χωρίς πουθενά να αναγράφεται η ελληνική ονομασία του.

Το ίδιο συμβαίνει και στην είσοδο του κτηρίου, όπου υπάρχει η ίδια επιγραφή και ΚΑΤΩ από αυτήν η ελληνική του ονομασία. Τι λέει επί τούτου ο αρμόδιος Υπουργός;

Ζητήστε επίσης μια προσφορά υπηρεσιών από τα ξενοδοχεία της Κύπρου: Στις περισσότερες -αν όχι σε όλες- τις περιπτώσεις, η προσφορά θα σας δοθεί στα Αγγλικά.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις επιγραφές τους: Είτε θα είναι μόνο στα Αγγλικά ή και σε άλλες ξένες γλώσσες και αν υπάρχει και στα Ελληνικά, αυτή θα είναι στην τελευταία σειρά.

Συγκρίνετε αυτό το φαινόμενο με άλλες χώρες του κόσμου και θα διαπιστώσετε την ιδιομορφία μας.

Στις πλείστες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σέβονται την εθνικότητα και την αξιοπρέπειά τους, δεν χορηγείται καμιά άδεια εργασίας σε ξένους υπηκόους αν δεν παρουσιάσουν προηγουμένως γραπτή πιστοποίηση της γνώσης της εθνικής τους γλώσσας από αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Στην Κύπρο των παραδοξοτήτων, αν δεν χρησιμοποιήσεις την αγγλική γλώσσα στις υπηρεσίες, τα εστιατόρια, στα καταστήματα κ.λπ., οι αλλοδαποί εργαζόμενοι δεν μπορούν να σε εξυπηρετήσουν, προβάλλοντας το γνωστό «english please!».

Ένα άλλο φαινόμενο, χαρακτηριστικό της καλλιέργειας της νεοκυπριακής συνείδησης της εκκολαπτόμενης νεοκυπριακής κουλτούρας μας, είναι η υπερβολική προβολή και χρήση της κυπριακής διαλέκτου στον δημόσιο λόγο και στις τηλεοπτικές εκπομπές.

Είναι απόλυτα σεβαστή και άξια διατήρησης και προάσπισης η ντοπιολαλιά μας, που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή αλλά παράλληλα θα πρέπει να καλλιεργούμε, να συντηρούμε και να αναβαθμίζουμε την καθομιλούμενη πανελλήνια γλώσσα μας ως στοιχείο της κοινής ταυτότητας και του πολιτισμού μας, εκτός και αν επιθυμούμε να δημιουργήσουμε και ένα ιδιότυπο κράτος – υβρίδιο αγνώστων καταβολών.

Σημαντικό ρόλο για τη διαχείριση όλων αυτών των νεοφανών τάσεων οφείλει να διαδραματίσει πρωτίστως το Υπουργείο Παιδείας, που διαμορφώνει τους αυριανούς πολίτες αλλά και του Υφυπουργείο Πολιτισμού, που είναι επιφορτισμένο να προάγει τον ελληνικό Πολιτισμό μας.

Θα πρέπει να αποφασίσουμε, λοιπόν, ποια Παιδεία και ποιον Πολιτισμό θα οικοδομήσουμε, για να παραδώσουμε αυτό το οικοδόμημα στις μελλοντικές γενιές του τόπου μας.

Η Κυβέρνηση, η Βουλή, οι Εκπαιδευτικές Οργανώσεις, τα κρατικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, οι γονείς και ολόκληρη η κοινωνία έχουν τον λόγο.

Το ίδιο και την ευθύνη.

Για την εθνική, πνευματική, πολιτιστική και κοινωνική αλλοτρίωση και κατάπτωσή μας.

Υ.Γ.: Με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά φαινόμενα είναι άξιον απορίας πώς εξακολουθούμε να επιμένουμε στο «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα» για ν’ αποφύγουμε την πλήρη και οριστική υποδούλωσή μας στους Τούρκους κατακτητές μας!

*Αντιπρόεδρος Κεντρικού Συμβουλίου του ΚΥ.ΚΕ.Μ.