Η βαρβαρότητα στη μαρτυρική Γάζα

Η συνεχιζόμενη σφαγή αμάχων Παλαιστινίων, η ισοπέδωση νοσοκομείων στη Γάζα από τον πάνοπλο ισραηλινό στρατό, η λιμοκτονία του πληθυσμού και η μετεξέλιξη της ισραηλινής επιχείρησης σε γενοκτονία συγκλονίζει κάθε πολιτισμένο άνθρωπο και επαναφέρει στην επιφάνεια την αβάστακτη υποκρισία του διεθνούς συστήματος τόσο πολιτικής εξουσίας όσο και εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου.

Άνθρωποι στα όρια του λιμού, που αναζητούν απεγνωσμένα το δικαίωμα στη ζωή με λίγο αλεύρι, κατακρεουργούνται από ένα αδίστακτο κράτος που δεν ορρωδεί προ ουδεμίας έκκλησης για επίδειξη στοιχειώδους σεβασμού προς την έννοια της ανθρώπινης ζωής. Μωρά δολοφονούνται ή πεθαίνουν από ασιτία.

Τα σκληρά παθήματα του 20ού αιώνα, με τις εκατόμβες νεκρών σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ποσώς δεν έγιναν μαθήματα. Η απηνής επικυριαρχία της βίας, οι δολοφονίες χιλιάδων αμάχων σ’ έναν φαύλο κύκλο αντεκδικήσεων και αντιποίνων, έχει αναχθεί σε ρουτίνα. Και η ανθρωπότητα, οι υπερεθνικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μέσα στις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως ο ΟΗΕ και η ΕΕ, πέραν των εκκλήσεων και των επαναλαμβανόμενων ανέξοδων διακηρύξεων, μοιάζουν ανήμποροι και τελικά εξοικειωμένοι, αν όχι συμφιλιωμένοι, με τη λογική των πολεμικών συρράξεων και της κατίσχυσης των όπλων αντί της συνδιαλλαγής, του διαλόγου, της εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου και της ειρηνικής επίλυσης διαφορών.

Η στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της παραφροσύνης, του απύθμενου μίσους και της ανικανότητας της διεθνούς κοινότητας να παρέμβει για τον τερματισμό της αιματοχυσίας. Καμιά αμφιβολία για τις ασήκωτες εγκληματικές ευθύνες της Χαμάς για την πυροδότηση της κρίσης. Το δολοφονικό πογκρόμ της 7ης Οκτωβρίου άνοιξε τις πύλες της κολάσεως. Και της δικαιολογημένης αντίδρασης του Ισραήλ, όσο κι αν το τελευταίο βαρύνεται με ευθύνες για την επί μακρόν άλυτη δίκαιη παλαιστινιακή υπόθεση. Με την υπονόμευση της συμφωνίας του Όσλο, με τον εποικισμό παλαιστινιακών εδαφών και τις συνεχείς δολοφονίες Παλαιστινίων.

Οι συνεχείς και αδιάκριτοι βομβαρδισμοί στη Γάζα, ακόμα και στη Δυτική Όχθη, ο αποκλεισμός της Γάζας σε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα, στο όνομα εξουδετέρωσης της Χαμάς, συνιστούν παραβίαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου του πολέμου. Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γάζα δεν είναι πόλεμος. Είναι μια επιχείρηση γενοκτονίας ενός λαού που προκαλεί αποτροπιασμό και αποστροφή για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο. Ίδια και χειρότερη συμπεριφορά από την κτηνώδη και αδιάκριτη βία που επέδειξε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

Ένα συντεταγμένο κράτος δεν μπορεί να καταδικάζει έναν ολόκληρο λαό, ακόμα και τους αμάχους, στο όνομα καταπολέμησης μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που δεν εκπροσωπεί τον παλαιστινιακό λαό. Όπως και η χερσαία επιχείρηση εντός της Γάζας που αναπόφευκτα στρέφεται εναντίον «δικαίων και αδίκων» και έχει ως πρώτιστα θύματα τους αμάχους. Προκαλώντας αισθήματα τυφλής εκδίκησης στους ανά τον κόσμο Άραβες και μουσουλμάνους, με κίνδυνο διάχυσης τρομοκρατικών επιθέσεων. Και με περαιτέρω κίνδυνο την εκδήλωση νέων προσφυγικών κυμάτων.

Αξιέπαινη και θετική υπήρξε η πράξη αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους από μια σειρά χώρες, που υποδηλώνει και τη διεθνή απομόνωση της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Δυστυχώς, οι ΗΠΑ, που θα μπορούσαν να ενεργήσουν για επίδειξη αυτοσυγκράτησης από πλευράς Ισραήλ, παρακολουθούν με απάθεια τη συνεχιζόμενη σφαγή. Και με τον Τράμπ να ονειρεύεται να μετατρέψει τη Γάζα σε «νέα Ριβιέρα».

Ο ΟΗΕ, παρά τις συνεχείς ορθές παρεμβάσεις του Αντόνιο Γκουτέρες, επιβεβαιώνει την κρίση αποτελεσματικότητας που διέρχεται τις τελευταίες δεκαετίες, παρακολουθώντας ανήμπορος το λουτρό αίματος στη Μέση Ανατολή.

Η δε ΕΕ, για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική. Ενώ θα μπορούσε και θα έπρεπε να λειτουργήσει ως έντιμος διαμεσολαβητής και να επιβάλει θαρραλέα αυστηρές κυρώσεις στο Ισραήλ.

Τέλος, η παρανομούσα και εγκληματούσα Τουρκία σε ολόκληρη την περιοχή, «χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ», μιλά για εγκλήματα πολέμου. Ένοχη για γενοκτονίες και για εθνοκαθάρσεις παρουσιάζεται ως κήνσορας και τιμητής.

Στη Γάζα η ρουτίνα του θανάτου απλώνεται και εμπεδώνεται εφιαλτικά. Και η αβάστακτη υποκρισία «των δύο μέτρων και δύο σταθμών» από το διεθνές σύστημα κυριαρχεί. Καθώς στην περίπτωση της Ουκρανίας, ΗΠΑ και ΕΕ, όχι μόνο - ορθώς - καταδικάζουν τη Ρωσία για την εισβολή της, αλλά εφοδιάζουν με πολεμικό υλικό και δισεκατομμύρια τον αποδέκτη της ρωσικής επίθεσης. Παρακολουθώντας ταυτόχρονα απαθώς την εξολόθρευση του παλαιστινιακού λαού.

Σημ: Κατοχή, εποικισμός είναι τα εγκλήματα του Ισραήλ. Τα ίδια που διαπράττει η Τουρκία στην Κύπρο. Η κυπριακή Κυβέρνηση πρέπει να καταδικάζει τις ισραηλινές συμπεριφορές, αν θέλουμε να είμαστε αξιόπιστοι και πειστικοί όταν καταγγέλλουμε την Τουρκία.

*Πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων