Με την Προεδρία της ΕΕ, αλλαγή στρατηγικής, Κοινοτικό Κεκτημένο και Διεθνής Νομιμότητα

Σε λίγα 24ωρα η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «σε μια καθοριστική και δύσκολη συγκυρία», όπως παραδέχτηκε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης. Θα εστιάσει: Πρώτο, στο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, στην ανταγωνιστικότητα, στην Ουκρανία, στην άμυνα και ασφάλεια. Επίσης στη διεύρυνση και στο μέγα πρόβλημα της μετανάστευσης.

Ο Κύπριος Πρόεδρος επέμεινε ειδικά στην επίτευξη «στρατηγικής αυτονομίας» της ΕΕ, που είχε θέσει πρώτος ο Γάλλος Πρόεδρος, Μακρόν, πριν από οκτώ χρόνια, με την περιώνυμη ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Στόχος, είπε, ο Ν. Χριστοδουλίδης, είναι «η Ευρωπαϊκή Ένωση να ηγείται των εξελίξεων και όχι απλώς να ακολουθεί». Για να ηγηθεί των εξελίξεων η ΕΕ έπρεπε προ ετών να είχε συνομολογήσει μια κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική, ώστε πραγματικά να ηγείται, όχι να είναι ουραγός και παρατηρητής.

Ο δεύτερος πυλώνας, για τον οποίο ο Ν. Χριστοδουλίδης εργάστηκε εντατικά, είναι η ουσιαστική και θεσμική ενίσχυση των σχέσεων της ΕΕ με τις χώρες της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής, στην οποία ξανά οι ΗΠΑ διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Να επισημανθεί ότι επί Προέδρου Μπους Τζούνιορ χαράχτηκε πολιτική που αφορούσε μουσουλμανικές αφρικανικές και ασιατικέ χώρες, από το Μαρόκο μέχρι το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Απέτυχε, επειδή οι σχεδιαστές αυτής της πολιτικής δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τις τοπικές, φυλετικές, εθνικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των χωρών, συγκρουόμενα συμφέροντα και γεωπολιτικές αναταράξεις. Επί Ομπάμα, η Μέση Ανατολή ουσιαστικά εγκαταλείφθηκε από τις ΗΠΑ και επέτρεψε στη Ρωσία ν’ αποκτήσει Βάσεις στη Συρία. Επί Μπάιντεν και κυρίως επί Τραμπ και μετά τις Συμφωνίες του Αβραάμ, την κατάρρευση του Άσαντ και τον πόλεμο στη Γάζα, η Ουάσινγκτον εμπλέκεται εντονότατα.

Με την κτηματομεσιτική «διπλωματία» του Τραμπ επιχειρούνται «λύσεις» διά της «νομιμότητας των κανονιοφόρων», όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας. ΕΕ και ΗΠΑ έχουν στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής υπό την αίρεση της εκτόνωσης κρίσεων, όπως ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς, το άλυτο Κυπριακό εξαιτίας της τουρκικής κατοχής της Κύπρου, οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο και η αντιπαράθεση για τα ενεργειακά.

Είναι εμφανές ότι οι ΗΠΑ αποφάσισαν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της περιοχής, με την σύμπηξη συμμαχιών όπως Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ συν ΗΠΑ ή τετραμερείς όπως Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Ιορδανία συν ΗΠΑ. Σε αυτό το πλέγμα αναδιαμόρφωσης πολιτικής, συμφερόντων και γεωπολιτικής εντάσσονται και τα Ην. Αραβικά Εμιράτα, η Σ. Αραβία, που προετοιμάζεται να ενταχθεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ, η Αίγυπτος και το Κατάρ. Σε όλες αυτές τις εξελίξεις, η ΕΕ είναι είτε απούσα είτε μερικώς συμμετέχουσα είτε απλώς… παρατηρεί.

Η κυπριακή Προεδρία καλείται να επαναδραστηριοποιήσει εμπλοκή της ΕΕ στην πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου. Θα το πετύχει; Δύσκολο εγχείρημα, παρά τις διακηρύξεις Χριστοδουλίδη. Η επικείμενη επίσκεψη της Προέδρου της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σε χώρες της περιοχής, μετά τις 7 Ιανουαρίου 2026, συνιστά μια σημαντική προσπάθεια ενεργοποίησης της ΕΕ και επιβαλλόμενης εμπλοκής της σε κρίσεις που την επηρεάζουν αμεσότατα.

Η τρίτη προτεραιότητα της κυπριακής Προεδρίας είναι να δοθούν «πειστικές και μόνιμες απαντήσεις σε θέματα της καθημερινότητας των Ευρωπαίων πολιτών: Στεγαστικό, κόστος ενέργειας, προστασία των παιδιών από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θέματα Υγείας και Παιδείας». Το μεγάλο αγκάθι, φυσικά, είναι το Ουκρανικό, που ενδέχεται να οδηγήσει την ΕΕ και την Ευρώπη ίσως στη μεγαλύτερη περιπέτεια της ιστορίας της, αν δεν επικρατήσουν σοφότερες σκέψεις έναντι πολεμοκάπηλων αλαλαγμών εταίρων, που τρέφουν ακόμα την ψευδαίσθηση ότι η καθημαγμένη Ουκρανία μπορεί να… νικήσει τη Ρωσία.

Συναρτημένες προς το Ουκρανικό είναι οι κυρώσεις που η ΕΕ επιβάλλει στη Ρωσία αλλά δεν τηρούνται από κράτη-μέλη ή και υπό πιθανή ένταξη κράτη, όπως είναι η Τουρκία. Η Ένωση τηρεί έναντί της μιαν εξωφρενικά υποκριτική πολιτική. Επιβάλλει, μεν, κυρώσεις στον Ρώσο εισβολέα, αλλά ανέχεται τον Τούρκο εισβολέα και κατακτητή ευρωπαϊκού κυπριακού εδάφους.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, μόνος από τους «27», αναφέρθηκε στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και θεώρησε ως «σημαντική αναφορά στα συμπεράσματα στον ρόλο της Τουρκίας, στις κυπρογενείς υποχρεώσεις και στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου». Περίπου ο Ν. Χριστοδουλίδης πανηγύρισε, για να προσθέσει: «Εμείς θέλουμε να δούμε συγκεκριμένη πρόοδο στα Ευρωτουρκικά, εάν και εφόσον η Τουρκία επιθυμεί να υπάρξει πρόοδος».

Οι προσδοκίες του Κύπριου Προέδρου είναι εκτός πολιτικής πραγματικότητας. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει ξεκαθαρίσει επανειλημμένα και ωμά: Η ενταξιακή πορεία της χώρας του να γίνει με τα «κριτήρια της Άγκυρας», όχι της Κοπεγχάγης. Απαιτεί ένταξη à la carte! Όσο για το Κυπριακό, ο Ερντογάν και οι εγκάθετοί του στα κατεχόμενα από ετών έχουν ενταφιάσει την τουρκοδιζωνική ομοσπονδία, που η ελληνική πλευρά έκανε παντιέρα, απαιτούν λύση δύο κρατών και δεν συζητούν τίποτε άλλο.

Πρόεδρος και πολιτική ηγεσία της Κύπρου αρνούνται πεισματικά να παραδεχτούν ότι η ακολουθηθείσα μέχρι σήμερα διαδικασία των όποιων συνομιλιών ΑΠΕΤΥΧΕ! Πρώτον, εξαιτίας της τουρκικής επιθετικότητας. Και, δεύτερον, επειδή η διζωνική ΔΕΝ εξυπηρετεί πλέον τα σχέδια της Τουρκίας (από το 1956) για επανάκτηση της Κύπρου. Αντί, συνεπώς, ο Ν. Χριστοδουλίδης να παπαγαλίζει επανάληψη συνομιλιών «από εκεί που μείναμε στο Crans Montana» (αλήθεια, πού… μείναμε;), με αφορμή και την κυπριακή προεδρία, γιατί δεν αδράχνει την ευκαιρία και να αλλάξει στρατηγική;

Αφού η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, αφού γνωρίζουμε τι σημαίνει εισβολή και κατοχή και τα σχέδια της Τουρκίας για πλήρη κατάληψη της Κύπρου, ΓΙΑΤΙ Πρόεδρος και πολιτικοί δεν απολακτούν την τουρκοδιζωνική σεβόμενοι, επιτέλους, το βροντερό ΟΧΙ του 2004; ΓΙΑΤΙ μεθοδεύουν κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, του μόνου πανίσχυρου διεθνούς, νόμιμου θώρακά μας;

ΓΙΑΤΙ δεν απαιτούν εφαρμογή του Κοινοτικού Κεκτημένου και επιβολή της Διεθνούς Νομιμότητας; ΓΙΑΤΙ δεν θέτουν ΕΕ και ΟΗΕ προ των ασήκωτων ευθυνών τους και να ζητήσουν υλοποίηση των αρχών τους και των τεσσάρων βασικών ελευθεριών της Ένωσης; Πού χάθηκε η Κοινοτική αλληλεγγύη; Δεν τους διδάσκει τίποτε το Ουκρανικό; Πιστεύουν ότι έρποντας και λείχοντας θα πείσουν την κατοχική Τουρκία για… «λύση win-win»; Τόση αφέλεια πια;

Η διζωνική, διά της πολιτικής και κυριαρχικής ισότητας, οδηγεί αφεύκτως στην ΚΑΤΑΛΥΣΗ της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην προτεκτορατοποίηση των ελεύθερων περιοχών ως προστάδιο στην τουρκοποίηση. Τυφλοί, μοιραίοι και αιθεροβάμονες, οι ηγέτες της Κύπρου άδουν εν χορώ τον διζωνικόν αμανέ και δεν φοβούνται καν την μήνιν της Ιστορίας, που θα τους δαχτυλοδείχνει ως υπαίτιους της τουρκοποίησης της Κύπρου.