Πού χάθηκε η φάτνη; Και μαζί της…. το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων;

Τα Χριστούγεννα δεν είναι απλώς λαμπιόνια, στολισμοί και πολύχρωμες βιτρίνες. Είναι η γιορτή της Γέννησης του Ιησού Χριστού. Είναι η υπενθύμιση της ταπεινότητας, της ελπίδας, της αγάπης και της πίστης. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί συμπολίτες μας διαπιστώνουν κάτι που δεν περνά απαρατήρητο: η φάτνη….. χάνεται.

Περπατάς στους δρόμους και βλέπεις λαμπερά δέντρα, εμπορικούς στολισμούς, εντυπωσιακές κατασκευές, μοντέρνες «τάσεις», αλλά σπάνια βλέπεις τη μικρή ταπεινή φάτνη που κάποτε δέσποζε σχεδόν σε κάθε πλατεία, δημόσιο χώρο και σπίτι. Ακόμη και στα καταστήματα με χριστουγεννιάτικα είδη, η φάτνη έχει υποχωρήσει μπροστά σε «μοντέρνες» επιλογές. Και πολλοί διερωτώνται: γιατί;

Η απουσία της φάτνης δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ζήτημα. Είναι μια συμβολική απώλεια. Η φάτνη μάς θυμίζει ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι καταναλωτική περίοδος, αλλά πνευματική γιορτή. Δεν είναι μια εποχή για μόνο δώρα και φωτογραφίες, αλλά μια πρόσκληση για εσωτερική αναγέννηση, ανθρωπιά και επανένωση με το ουσιαστικό νόημα της ζωής.

Δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να στολίζουμε, να χαιρόμαστε, να διασκεδάζουμε. Σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να ξεχνούμε αυτό που γιορτάζουμε. Γιατί αν αφαιρέσεις από τα Χριστούγεννα τη Γέννηση του Χριστού, τότε τι απομένει; Μια όμορφη αλλά κενή γιορτή.

Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξαναδούμε λίγο τα πράγματα. Να ζητήσουμε από τους Δήμους, τις κοινότητες, τα σχολεία και τους φορείς να επαναφέρουν τη φάτνη στους δημόσιους χώρους. Να ενθαρρύνουμε τα καταστήματα να την τιμούν. Να τη βάλουμε και πάλι στα σπίτια μας, ως σύμβολο πίστης, ιστορίας και πολιτιστικής μας ρίζας.

Γιατί τα Χριστούγεννα χωρίς τη φάτνη…. Είναι Χριστούγεννα μισά.

Και ο κόσμος σήμερα έχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ το φως, την ελπίδα και το «μήνυμα» της ταπεινής φάτνης.