Απ’ άκρου εις άκρον... «αντιμακαριακό»

ΠΡΟΧΘΕΣ, στη Δημοσιογραφική Εστία, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του δίτομου βιβλίου 1.047 σελίδων, «50 χρόνια μετά: Κύπρος 15/7/11974», του βετεράνου δημοσιογράφου Νίκου Παπαναστασίου, ο οποίος υπηρέτησε προ ετών και ως συντάκτης της «Σημερινής». Ομιλητές ο επίσης βετεράνος και της «Σημερινής», Φίλιππος Στυλιανού, ο Κώστας Περαίος, που βρέθηκε δίπλα στον ΠτΔ Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, 18-20/7/1974, στη Νέα Υόρκη και ο γράφων:
Το πολυσέλιδο βιβλίο που εκπόνησε, με πολύχρονη και πολυσχιδή δημοσιογραφική έρευνα ο παλαιόθεν συνάδελφος, φέρει τον αυτοδήλως αποκρουστικότατο τίτλο, «50 χρόνια μετά: Κύπρος 15/7/1974» και υπότιτλο, για τον Μακάριο, στον καθένα από τους δύο τόμους. Από δύο ραδιοφωνικές μεταδόσεις εκείνης της αποφράδας μέρας. Στον Α΄, από το ΡΙΚ: «Ήδη ο Μακάριος είναι νεκρός». Στον Β΄ τόμο, από τον ερασιτεχνικό ραδιοσταθμό της Πάφου: «Γνώριμη είναι η φωνή, είμαι ο Μακάριος».
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, κατά τη γνώμη μου, για ένα βιβλίο... Τριών Άλφα: Απαίσιο. Απεχθές. Αποκρουστικό. Διότι αποτυπώνει ό,τι πιο απαίσιο, ό,τι πιο απεχθές και ό,τι πιο αποκρουστικό έχει υποστεί αυτή εδώ η κυπριακή πατρίδα του Ελληνισμού στη σύγχρονη Ιστορία, ο δύσμοιρος λαός, όλοι εμείς που ζούμε ακόμη σ’ αυτό το νησί. Και πλήθος άλλοι πολλοί αλησμόνητοι: Αγαπημένα μας αδέλφια, φίλοι εγκάρδιοι και ομήλικοί μας, συμπολεμιστές των πιο θυματοποιηθεισών σειρών κληρωτών και εφέδρων της Εθνικής Φρουράς που θυσιάστηκαν στον ατιμωτικό πόλεμο του ΄74.
Αποτυπώνει, λεπτομερώς, μοιραίες πτυχές της μεγαλύτερης κατάρας. Το αποκορύφωμα της Εμφύλιας Πανούκλας. Το μέγιστο κακούργημα: Το ολέθριο χουντικό πραξικόπημα της αποφράδας 15ης Ιουλίου 1974. Που, πάραυτα, επέφερε τον από χρόνια πριν προπαρασκευαζόμενο, δεύτερο και χειρότερο όλεθρο: Την τουρκική εισβολή από τις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες του Πέντεμιλι της Κερύνειας, 20ή Ιουλίου 1974. Και την συνεχιζόμενη επί μισό ήδη αιώνα τουρκική σκλαβιά των βορείων ελληνικών εδαφών της Κύπρου.
Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ αυτού του βιβλίου είναι η εξής: Το βιβλίο δεν είναι και ούτε ισχυρίζεται ότι είναι αμερόληπτο. Είναι ακραιφνώς «αντι-μακαριακό». Με την έννοια του «αντι-μακαριακού», ως σημερινή προέκταση εκείνου που διαμορφώθηκε τα κάκιστα χρόνια των διχαστικών παθών, της αδελφοκτόνου διχόνοιας «που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή», του εμφυλίου μίσους, των αλληλοσκοτωμών. Που παρήγαγαν τις συνθήκες, οι οποίες είχαν τελικό προϊόν το τουρκοφόρο πραξικόπημα της ανθελληνικής Χούντας των Αθηνών στην Κύπρο.
- Καταγράφει πλήθος γεγονότων, με ημερομηνίες, με ονόματα, με δημοσιεύματα, με φωτογραφίες, έγγραφα, δηλώσεις, αφηγήσεις, συνεντεύξεις προσώπων αμφοτέρων των αντιμαχομένων παρατάξεων. Που ακόμη κι αν κριθούν ότι, του καθενός τα λεχθέντα ή τα συμπεράσματα, δεν αποδίδουν την πλήρη αλήθεια, πιστοποιούν ωστόσο πληρέστερα τις φρικτές διαστάσεις της Εμφύλιας Πανούκλας, στην οποία κατήντησε ο κυπριακός Ελληνισμός το 1974.
Μόλις 15 χρόνια μετά την λήξη της πιο ένδοξης εξόρμησης του αγωνιζόμενου λαού στο προσκήνιο της μακραίωνης ιστορίας του. Της πιο ηρωικής του εμφάνισης στην παγκόσμια επικαιρότητα, με τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959. Οι απεχθείς διαστάσεις της εμφύλιας κατάντιας είναι κραυγαλέες σε πολλά εφιαλτικά γεγονότα. Ένα από τα οποία να θυμίσουμε εδώ ενδεικτικά:
- Νεαροί αγωνιστές της ΕΟΚΑ υπό την ηγεσία του Εθνάρχη Μακαρίου και του Αρχηγού Διγενή, αντάρτες μαζί στα ίδια κρησφύγετα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-1959, έτοιμοι και ορκισμένοι να θυσιαστούν ο ένας για τον άλλο, μαχόμενοι κατά των Άγγλων, βρέθηκαν το 1973-1974 ενόπλως αντιμαχόμενοι στα χρόνια του αδελφοκτόνου υποτροπιασμού. Έτοιμοι να σκοτώσει ο ένας τον άλλο.
- Οι μεν: Καταζητούμενοι το 1973, μέλη στο ασεβές λιβελογράφημα της Ιστορίας που ονομάστηκε «Εόκα-βήτα» του Γρίβα. Οι δε: Παλαιοί συναγωνιστές τους, διώκτες τους πλέον, ως αξιωματικοί στο Εφεδρικό του Μακαρίου. Ακόμη και στα ίδια βουνά του Κύκκου. Τα οποία είχαν δοξάσει με την δράση τους, μαζί, στον απελευθερωτικό αγώνα.
«ΑΔΕΛΦΟΦΑΔΕΣ» ήταν ένα βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη για τον κατά πολύ φρικτότερο εμφύλιο στην Ελλάδα. Στην Κύπρο ο εμφύλιος δεν προκλήθηκε ανάμεσα σε κομμουνιστές και δεξιούς, βασιλόφρονες, μοναρχοφασίστες, εαμοβούλγαρους κ.ο.κ. Αλλά μεταξύ αλληλοφαγωμένων Μακαριακών και Γριβικών. Αυτό το βιβλίο γράφτηκε περισσότερο εναντίον των πρώτων, θωπεύοντας τους δεύτερους. Γι’ αυτό το χαρακτηρίσαμε ως απ’ άκρου εις άκρον «αντι-μακαριακό».
Είναι ομολογημένη στις σελίδες του, κύρια πρόθεσή του, να απο-θεοποιήσει τον Μακάριο. Και αντιμάχεται όσους, κατά την δική του γνώμη, επιχειρούν να παρουσιάζουν τον Μακάριο ως «δεύτερο θεάνθρωπο στη Γη», όπως γράφει. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί, οι χαρακτηρισμοί που μετέρχεται, τα επιχειρήματα που επικαλείται στην γραφή του, ενίοτε θυμίζουν στους παλαιότερους, την αρθρογραφία τών προ του 1974 αντιμακαριακών εφημερίδων. Τούτο επαληθεύει ότι το βιβλίο δεδηλωμένα μεροληπτεί αναφανδόν εναντίον του Μακαρίου, των έργων και της πολιτείας του. Είναι συνάμα το βιβλίο του και μαστιγωτικό για την «Μακαριολατρία» που αναδεικνύει, από τότε ώς τις μέρες μας, ως κυρίαρχο αφήγημα.
ΕΔΩ ΕΓΚΕΙΤΑΙ ίσως κι η αξία του βιβλίου. Απεικονίζει εναργώς τον οίστρο του εμφυλίου μέχρι το 1974 πάθους. Προσφέρεται στους αναγνώστες, ιδίως στους νεότερους που δεν είχαν την κακοτυχία να τα ζήσουν, ώστε να εντοπίσουν ευκρινέστερα κάποιους από τους γενεσιουργούς παράγοντες της Νέας Μικρασιατικής Καταστροφής που υπέστη το 1974 στην Κύπρο ο Ελληνισμός. Επειδή, κύριος παράγοντας της Καταστροφής του Ελληνισμού στη Μικρασία το 1922 αποδίδεται στον προηγηθέντα, από το 1915, Εθνικό Διχασμό μεταξύ Βενιζελικών και Βασιλικών.
- Όπως, κατ’ αναλογίαν, ο εμφύλιος, από τα Δεκεμβριανά του 1944 στην μόλις απελευθερωθείσα από τη ναζιστική κατοχή Αθήνα, έφερε στην Ελλάδα πρώτα την Αγγλοκρατία. Κι ευθύς κατόπιν, με τον αιματηρότερο εμφύλιο του 1946-1949, την Αμερικανοκρατία. Με μοιραίο το αποτέλεσμα: Ανάμεσα στις νικήτριες του Β΄ Παγκ. Πολέμου μεν η Ελλάς, εμφυλίως όμως τετραπληγική. «Αναπνέουσα με δύο πνεύμονας, τον μεν αγγλικόν το δε αμερικανικόν», κατά την ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου. Ώστε, να μην δύναται να διεκδικήσει ούτε την Κύπρο, ούτε την Βόρειο Ήπειρο. Αλλά να υποστεί, ως προέκταση, και το τελευταίο απόβρασμα του εμφυλίου: Την χουντική δικτατορία 1967-1974. Που πρώτη αποστολή την οποία ανέλαβε ήταν να αποσύρει αμαχητί από την Κύπρο το 1967 την ελλα-δική μας Μεραρχία. Και το 1974 να παραδώσει καθημαγμένη και προδομένη την μισή Κύπρο στην Τουρτζιάν. Πρωταίτια πάντα η Εμφύλιά μας Πανούκλα. Επειδή, διαχρονικά, αποδειχθήκαμε οι Έλληνες, πεισματικά ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Ουδόλως φροντίσαμε να διδαχθούμε από τα παθήματα του παρελθόντος.
Προσπάθησε ματαίως να μας τα διδάξει ο κορυφαίος ανά τους αιώνες Θουκυδίδης: Από τα εμφύλια Κερκυραϊκά της αλληλοσφαγής δημοκρατικών και ολιγαρχικών του 427 προ Χριστού. Αμελήσαμε να το έχουμε κύριο μάθημα διαρκούς πολιτικής αγωγής στα σχολεία μας. Γι’ αυτό κι έχουν 100% δίκαιο οι στίχοι του συγκαιρινού μας ποιητή Κυριάκου Χαραλαμπίδη για το 1974 ότι: «Αν ο λαός μας δεν μπορεί ν’ αντλήσει απ’ τα δεινά του, τότε τού δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία»...