Ένας κόσμος γεμάτος αντιφάσεις σε πλήρη ακαταστασία και αναβρασμό

Ο Νικολάς Μαδούρο είναι ο 53ος Πρόεδρος της Βενεζουέλας από το 2013. Εργαζόταν ως οδηγός λεωφορείου, όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στον συνδικαλιστικό ακτιβισμό. Συμμετείχε στην ίδρυση του κινήματος «V Republic» και έγινε βασικός συντελεστής στην εκστρατεία που έφερε τον Τσάβες στην προεδρία της χώρας του. Η άνοδός του ήταν ταχεία και μεθοδευμένη. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης που συνέταξε το νέο σύνταγμα των Τσαβιστών, μέλος του κοινοβουλίου μεταξύ 2000 και 2005, Πρόεδρος της Κάτω Βουλής έναν χρόνο αργότερα και Υπουργός Εξωτερικών μέχρι που ο Τσάβες τον όρισε ως διάδοχό του, τον Δεκέμβριο του 2012.

Ο Νικολάς Μαδούρο ανέλαβε κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες τα ηνία της χώρας του και έκτοτε κυβερνά τη Βενεζουέλα διά πυρός και σιδήρου. Κάθε ελεύθερη φωνή πνίγεται εν τη γενέσει της και οι φυλακές είναι γεμάτες με αντιφρονούντες. Σημειώστε ότι η χώρα αυτή της Νότιας Αμερικής είναι η πιο πλούσια χώρα στον κόσμο σε παραγωγή πετρελαίου κορυφαίας ποιότητας. Παρ’ όλα αυτά, το 90% των κατοίκων της ζουν κάτω από συνθήκες απόλυτης φτώχιας! Γεγονός που ανάγκασε εκατομμύρια πολίτες να την εγκαταλείψουν.

Ο Μαδούρο είναι ένας Πρόεδρος ο οποίος δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία και τα δημοκρατικά καθεστώτα. Ένας στυγνός δικτάτορας είναι και έμπορος ναρκωτικών και άλλα πολλά περίεργα, ο οποίος κέρδιζε εκλογές παραχαράσσοντας τους συσχετισμούς που προκύπτουν από τη βούληση του εκλογικού σώματος. Το 51% που δήθεν κέρδισε ο Μαδούρο στις τελευταίες εκλογές ήταν προϊόν εκτεταμένης βίας και νοθείας στις κάλπες. Βασικά, δεν το πήρε ποτέ αυτό το ποσοστό, αφού, σε όποιο κανονικό/αντικειμενικό Δυτικό μέσο ενημέρωσης και ν’ ανατρέξεις σήμερα, γράφεται ότι η αντιπολίτευση πήρε πάνω από 65%! Για την ιστορία, θυμίζω ότι οι χώρες που αναγνώρισαν τον Νικολάς Μαδούρο ως νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο της χώρας ήταν η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν, η Συρία, η Κούβα, η Βολιβία, η Νικαράγουα και άλλα τέτοια... δημοκρατικά καθεστώτα. Ούτε Ευρωπαίοι, ούτε Αμερικανοί, φυσικά, ούτε κανείς άλλος στη Δύση δεν αναγνώρισαν, τουλάχιστον μετά το 2024, το καθεστώς.

Παρόμοιες με τη Βενεζουέλα συνθήκες επικρατούν σε πολλές χώρες στον κόσμο: Στη Νότια Αμερική, στην Ασία, στην Αφρική, στον αραβικό κόσμο, στην Τουρκία και αλλού. Τα δικτατορικά και θεοκρατικά καθεστώτα σε πολλές από αυτές αποτελούν μια θλιβερή κανονικότητα. Χιλιάδες είναι οι αντιφρονούντες στην Τουρκία που τελούν κάτω από συνεχή διωγμό. Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και πολιτικοί αντίπαλοι του νεο-σουλτάνου παρακολουθούνται, αρκετοί μάλιστα από αυτούς οδηγούνται με συνοπτικές διαδικασίες στις φυλακές. Διερωτώμαι πού να βρίσκεται σήμερα άραγε ο ηγέτης των Κούρδων, Οτσαλάν, τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, να πούμε πως εμείς παραδώσαμε με συνοπτικές διαδικασίες στους Τούρκους; Πού να είναι άραγε σήμερα ο βασικός πολιτικός αντίπαλος του Ερντογάν, πρώην Δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης και άλλοι πολλοί;

Δικτατορίες ανά τον κόσμο υπάρχουν, λοιπόν, πολλές. Και δεν ενοχλούν όλες -σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις ενισχύονται- αυτούς που δήθεν κόπτονται για τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Παλιότερα ήταν το Ιράκ και η Λιβύη και αργότερα το Αφγανιστάν. Και σήμερα η Συρία, στην οποία επέβαλαν έναν Πρόεδρο, ο οποίος έσφαζε στο πόδι όλους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς αντιπάλους του. Από την άλλη, πόσες χώρες που δηλώνουν δημοκρατικές είναι πραγματικά δημοκρατικές; Είναι και αυτό ένα πολύ σοβαρό και καυτό ερώτημα μέσα στα πολλά βασανιστικά ερωτήματα που κυριαρχούν στη σκέψη των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών.

Στο διά ταύτα: Σίγουρα ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα, ούτε κανένας άλλος πλην του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δεν έχουν αρμοδιότητα να επεμβαίνουν στα εσωτερικά των άλλων χωρών. Και κανένας ηγέτης δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Η κινηματογραφική σύλληψη (ή αρπαγή) του δικτάτορα Μαδούρο από τον αμερικανικό στρατό και η προσαγωγή του σε δικαστήριο των Η.Π.Α., στη Νέα Υόρκη, δεν αποτελεί λύση! Και σίγουρα αυτό που ενδιαφέρει τον Ντόναλτ Τραμπ δεν είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα, αλλά ο έλεγχος του πλούτου της.

Διερωτώμαι ακόμα: Θα μπορούσε ένας χριστιανός να προσευχηθεί ελεύθερα στη Σαουδική Αραβία; Να κτίσει μία εκκλησία στο Ιράν; Μπορούν οι γυναίκες να κυκλοφορήσουν χωρίς μπούρκα (ένδυμα που καλύπτει ολόκληρο το γυναικείο σώμα και το πρόσωπο και φοριέται από γυναίκες σε ορισμένες ισλαμικές και εβραϊκές παραδόσεις) σε πολλές αραβικές χώρες; Όσες τόλμησαν, δάρθηκαν ανηλεώς και διαπομπεύθηκαν. Υπάρχουν ακόμα και χειρότερες τιμωρίες όταν δεν συμμορφώνονται. Μέχρι και εκτέλεση! Τι κάνει, λοιπόν, για όλα αυτά η Διεθνής Κοινότητα;

Ο κόσμος βρίσκεται σε πλήρη αταξία, χωρίς κανόνες και προστασία, με τους αυτο-παρουσιαζόμενους ως προστάτες του να είναι στην πραγματικότητα οι επόμενοι δυνάστες του. Κι αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά και γρήγορα, άσχημα θα είναι τα επόμενα χρόνια για όλους μας…

Για τους διαδηλωτές στο Ιράν… οψόμεθα!

*Ακαδημαϊκός - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Μονάγρι Λεμεσού

av.avgoustinοs@gmail.com