Με αφορμή την απόκτηση Χάμπου

H είδηση του τελευταίου διημέρου είναι η επάνοδος του Χάμπου Κυριάκου στην Κύπρο. Όχι στον Απόλλωνα, στον οποίο ανδρώθηκε, αλλά στην ΑΕΚ. Οι Λαρνακείς έκαναν μία πολύ καλή κίνηση. Πέρα, όμως, από την αγωνιστική αξία του ποδοσφαιριστή, υπάρχει μία άλλη, σοβαρή παράμετρος: Η ανάγκη παρουσίας ντόπιων παικτών στις ομάδες. Ντόπιων παικτών που να είναι όμως μέρος του κορμού, που να παίρνουν πολλά λεπτά συμμετοχής. Με τους Κύπριους αποκτάς βάθος. Αν κοιτάξει κάποιος τα στοιχεία, η παρουσία 4-5 γηγενών παικτών σε κάθε ομάδα είναι σημαντική. Νομίζω πως όλοι το έχουν αντιληφθεί.

Η ΑΕΚ είχε ένα βεβαρημένο πρόγραμμα λόγω Ευρώπης. Ναι έχει 17 ξένους, ναι μπορεί να γεμίζει θέσεις με ξένους κάτω των 22, αλλά παίκτες τέτοιας ηλικίας που να έχουν προσόντα και να επιλέγουν την Κύπρο, δύσκολα βρίσκεις. Περίπτωση Τσακόν ας πούμε, ένα καλό παράδειγμα. Η ΑΕΚ τρέχει με επίσημους αγώνες από τα μέσα Ιουλίου. Πόνταρε πολύ μόνο σε έναν Κύπριο, τον Ναούμ, που μέτρησε 10 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, εκ των οποίων οι 7 ως βασικός. Από την ώρα που είναι απόλυτα υγιής, λογίζεται ως επιλογή πρώτης γραμμής. Δεύτερη και τελευταία κυπριακή συμβολή, αυτή του Πέτρου Ιωάννου, με 5 συμμετοχές, οι τρεις σαν αλλαγή.

Στο ίδιο μοτίβο και η Πάφος. Με τη μεγάλη διαφορά, σε σχέση με την ΑΕΚ, ότι δεν είχε τραυματισμούς και απουσίες. Η πρωταθλήτρια ποντάρει πολύ στους ξένους της παίκτες. Της προέκυψε, βέβαια, μόνιμη σχεδόν κυπριακή συμμετοχή, αυτή του Νεόφυτου Μιχαήλ, που υποσκέλισε τον ερχόμενο για βασικό Τζέι Γκόρτερ και έπαιξε σε 10 ματς πρωταθλήματος (συν φυσικά στην Ευρώπη, όπου είναι πάλι Νο1). Στον βασικότατο κορμό και ο Πηλέας, 11 συμμετοχές στο πρωτάθλημα για τον αριστερό μπακ. Αλλά, πάλι, με δύο ντόπιους η εξίσωση φαντάζει ελλιπής. Η Πάφος πρέπει να εμπλουτίσει το ντόπιο υλικό της. Με μετεγγραφή (έγιναν προσπάθειες μέχρι και επίπεδο Κάστανου), αλλά αξιοποιώντας επιτέλους και λίγο τα τμήματα υποδομής.

Ο Άρης ήταν σχεδόν στο ίδιο σημείο, αν όχι σε χειρότερο από ΑΕΚ και Πάφο. Ναι, είχε και έχει την ικανότητα να βρίσκει νεαρούς ταλαντούχους αλλοδαπούς κάτω των 22, αλλά ορθά διέγνωσαν πως η δουλειά με ξένους και μόνο δεν γίνεται. Η μοναδική δίοδος για άμεση άφιξη καλών παικτών ήταν τα χρήματα. Οπότε κινήθηκαν έξυπνα στην περίπτωση Κακουλλή, όταν ο παίκτης δεν έπιασε στην ΑΙΚ και έψαχνε διέξοδο. Καπάκι πήραν με μετεγγραφή από την Ομόνοια τον Χαραλάμπους, αντιλαμβανόμενοι την καλή συγκυρία που ήθελε τον εξαιρετικό αυτό χαφ να πέφτει στην αγωνιστική ιεραρχία της Ομόνοιας. Ο Χάμπος δεν βγαίνει από την 11άδα, ο Κακουλλής είναι εκεί ανταγωνιστής ποιοτικών παικτών για τις δύο θέσεις επίθεσης στο αρχικό σχήμα. Τα καταφέρνει μια χαρά. Αλλά θέλει και αυτός παραπάνω κυπριακή ενίσχυση.

Στη Λευκωσία

Το θέμα Ομόνοια έχει ενδιαφέρον. Με τη σταδιακή αποχώρηση της σπουδαίας φουρνιάς (Τζιωνής, Κακουλλής, Χαραλάμπους, Λοΐζου) ήταν λογικό να υπάρξει ένα σοβαρό κενό. Αλλά οι «πράσινοι» βρήκαν τρόπο ν’ αρχίσουν να καλύπτουν αυτό το κενό και μάλιστα τάχιστα. Η βάση υπήρχε με τους Παναγιώτου (κάνει την καλύτερή του χρονιά) και Κούσουλο. Ο Μπεργκ, που είναι μετρ στο ν’ αξιοποιεί τα νιάτα, έκανε τις κινήσεις του, αξιοποιώντας και τα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Έριξε μέσα τον νεαρό Νεοφύτου. Επιθετικός, θυμίζει περίπτωση Κακουλλή (έχουν αρκετά διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά). Πίστεψε σ’ αυτόν, σε σημείο που τον προτιμούσε από τον Στεπίνσκι. Είδε στο πρόσωπο του Άγγελου Ανδρέου αυτό που ίσως δεν είδε η ΑΕΛ. Έναν παίκτη έτοιμο να πάρει χρόνο (μπόλικο) και να εξελιχθεί λόγω προσόντων. Τώρα προωθεί ένα κεντρικό μέσο, που, με βάση τις τελευταίες αγωνιστικές, κερδίζει μέτρα στην «ιεραρχία» του κέντρου και μπαίνει πάνω από τον Κούσουλο και τον Εράκοβιτς. O λόγος για τον Παναγιώτη Ανδρέου.

Σε μία σεζόν ιδανικά πλασμένη, ο ΑΠΟΕΛ θα είχε σχεδόν το ιδανικό τοπίο για το ντόπιο υλικό του. Με τον Λαΐφη σαν κεντρικό σημείο. Τον Πιέρο Σωτηρίου που μπήκε φουριόζος στο πρωτάθλημα και σκόραρε συνέχεια. Τον Σατσιά, έμπειρο πλέον να δίνει λύσεις. Τον Κούτσακο, που επέστρεψε από δανεισμό και έδειχνε έτοιμος ν’ αντεπεξέλθει. Τον νεαρό Καττιρτζή, που πέρσι έδειξε πολλές υποσχέσεις στη μεσαία γραμμή. Αλλά… σήμερα που μιλούμε, όλο το τοπίο άλλαξε. Ο Καττιρτζής είχε σοβαρό τραυματισμό και δεν έπαιξε καθόλου. Ο Σωτηρίου είχε δύο τραυματισμούς, ο δεύτερος πολύ άσχημος και χάνει τη χρονιά. Ο Σατσιάς αποχώρησε και συνεχίζει στην Ελλάδα. Μοναδικό στοιχείο που προκαλεί χαμόγελα η απόδοση Κούτσακου, που όντως έγινε επιλογή πρώτης γραμμής. Στο βάθος υπάρχουν κάποιοι νεαροί, όπως η περίπτωση Πουρσαϊτίδη, αλλά ας αναμένουμε.

Απέκτησε δύο και πέτυχε

Ο Απόλλωνας κέρδισε με την απόκτηση Σιήκκη. Πολύ καλή χρονιά πέρσι στην Ομόνοια Αραδίππου, κλήση στην Εθνική και μετακίνηση στη Λεμεσό. Ανταποκρίνεται και αποδίδει. Η περίπτωσή του δεν αφορά προσόντα. Είναι το ότι κατάφερε να προσαρμοστεί στη δύσκολη μετάβαση σε μία μεγάλη ομάδα. Το ίδιο και ο Βρίκκης, που είναι μια αξιόλογη επιλογή από τον πάγκο. Παίκτες - παραδείγματα για αρκετούς Κύπριους των «μικρών» ομάδων που μπορούν σύντομα να έχουν ανάλογες ευκαιρίες, όπως ο Αθανασίου. Δίπλα λοιπόν στον Μαλεκκίδη, που είναι από τους πολύ βασικούς, και τον πάντα αξιόπιστο Σπόλιαριτς, ο Απόλλωνας έχει τον απαραίτητο κυπριακό κορμό. Σημειώστε πως όλοι έχουν διψήφιο αριθμό συμμετοχών.

Πολλοί, αλλά…

Τέλος, ΑΕΛ και Ανόρθωση έχουν αρκετούς Κύπριους. Πολύ περισσότερους η «Κυρία», που λόγω και της κατάστασης (οικονομικά, πιθανά εμπάργκο) κ.λπ επένδυσε στο ντόπιο στοιχείο. Μακρής, Φραντζής, Φιλιώτης, Παπαφώτης, Γουίλερ και τώρα ο αφιχθείς από την Ανόρθωση Παρούτης στη Λεμεσό. Αρτυματάς, Παναγή, Θεοδώρου, Ηλία, Χρυσοστόμου, Χαραλάμπους, Σεργίου, Καραμανώλη κ.λπ στη Λάρνακα (όπου, δυστυχώς, ο Ιωάννου έχει πάλι προβλήματα τραυματισμών). Αν οι δύο ομάδες έκαναν καλύτερες μετεγγραφές ξένων παικτών και επέλεγαν καλύτερους προπονητές το καλοκαίρι, η κυπριακή επένδυση θα έπιανε περισσότερο τόπο. Αλλά είναι εκεί και πρέπει ν’ αξιοποιηθεί.