Οι πειρατές του σύγχρονου κόσμου

Η απαγωγή και αιχμαλωσία του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και οι δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου ότι «τώρα θα κυβερνούμε τη χώρα, και θα πάρουμε πίσω τα περιουσιακά μας στοιχεία», εννοώντας τα πλούσια αποθέματα πετρελαίου της χώρας, είναι μια κυνική απειλή, που δείχνει τις προθέσεις ενός αυταρχικού ηγέτη.

Όμως οι ΗΠΑ πάντοτε σε κάθε επέμβαση ή σύγκρουση είχαν τη συνδρομή αυτόχθονων αχυρανθρώπων, που τους έδιναν πληροφορίες έναντι αδρής αμοιβής.

Είναι πασιφανές πως, για να εκτελεστεί η παράνομη επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και μέσα σε δύο περίπου ώρες ν’ απαγάγουν τον Πρόεδρο της χώρας και τη σύζυγό του, να κτυπήσουν σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις προκαλώντας συσκότιση, υπήρξε προδοσία εκ των έσω.

Κάθε προδοσία, όσο και αν κρύβεται, βγαίνει πάντοτε στο φως. Όπως και στην περίπτωση της Κύπρου η προδοσία και συνωμοσία το 1974 είχε στοιχεία και ονόματα με πρώτον και χειρότερο τον Αμερικανό πρώην ΥΠΕΞ, Χένρι Κίσινγκερ, Ελλαδίτες χουντικούς ηγέτες και πραξικοπηματίες της ΕΟΚΑ Β΄. Αύριο, 19 Ιανουαρίου, είναι η γιορτή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και η μνήμη ανακαλεί τις εφιαλτικές εικόνες της προδοσίας της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974. Μιας προδοσίας, για την οποία κανένας δεν λογοδότησε και κανένας δεν τιμωρήθηκε, παρόλο που η δεύτερη πράξη της ήταν ν’ ανοίξουν τις Κερκόπορτες για να εισβάλει στο νησί η Τουρκία. Οι Κερκόπορτες άνοιξαν και ο εφιάλτης του κυπριακού λαού ξεκινούσε για να διαρκέσει 51 χρόνια.

Οι αναίσχυντοι πειρατές

Ο Μακάριος έμεινε στην ιστορία ως ένας παγκοσμίου φήμης ηγέτης, γιατί, παρά το μικρό μέγεθος της χώρας του, η αντίστασή του στα υποχθόνια σχέδια των ΗΠΑ και της Βρετανίας ήταν το φωτεινό παράδειγμα σε άλλους λαούς και ηγέτες πώς να προασπίζονται την ελευθερία τους, τη νομιμότητα και την κυριαρχία της χώρας τους.

Το Δόγμα Μονρόε, εμπλουτισμένο από το δόγμα Κίσινγκερ, με μία δόση δόγματος Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου και με το νεοφανές δόγμα Τραμπ μπήκε σε εφαρμογή. Όπως κυνικά παραδέχεται ο Αμερικανός Πρόεδρος, αγνοεί το Διεθνές Δίκαιο και καταφέρεται περιπαικτικά για τον ΟΗΕ. Και όχι μόνο. Αγνοεί και απειλεί τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ, καθότι όπως και ο Χίτλερ, θεωρεί ότι η Αμερική είναι πάνω απ’ όλους.

Ήταν φυσικό ν’ αντιδράσουν οι χώρες τη Δύσης όταν ήγειρε θέμα απόκτησης του μεγαλύτερου νησιού στον κόσμο, της Γροιλανδίας, καθότι ανήκει σε ΝΑΤΟϊκή χώρα, την αποικιοκρατική Δανία.

Την ώρα που το νοτιο-ανατολικότερο άκρο της Ε.Ε., η καθημαγμένη Κύπρος, διανύει το 51ο έτος κατοχής του 37% των εδαφών της από την Τουρκία και ξεκίνησε με όλους τους καλούς οιωνούς η Προεδρία της στο Συμβούλιο της Ε.Ε., εμφανίζεται σαν να είναι μια κανονική χώρα. Κανένας από τους περιβόητους ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν έθεσε θέμα απαλλαγής της Κύπρου από τον τουρκικό ζυγό. Βέβαια η Πρόεδρος της Κομισιόν Φον ντερ Λάιεν ανέφερε ακροθιγώς το ζήτημα επανένωσης της Κύπρου (όχι απελευθέρωσης) στα πλαίσια της ρητορικής υποστήριξης που ακολουθείται για ν’ αποκοιμίζουν τον κυπριακό λαό και την ηγεσία του. Ο δε Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, που προσκάλεσε και τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι για να παραστεί στην τελετή, συνεχώς επαναλαμβάνει (κουραστικά και εμμονικά) πως «το Ουκρανικό είναι στις προτεραιότητες της Κυπριακής Προεδρίας». Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν!

Η εκκωφαντική σιωπή των θεσμών της Ε.Ε. για τους τραμπουκισμούς του Αμερικανού Πρόεδρου στη Βενεζουέλα και τα ρεσάλτο που κάνουν οι ΗΠΑ κατάσχοντας πετρελαιοφόρα τάνκερ στην Καραϊβική, δείχνουν πως ούτε αρχές ούτε το Διεθνές Δίκαιο σέβονται οι ευϋπόληπτοι Ευρωπαίοι ηγέτες. Κάποιοι έσπευσαν να δικαιολογήσουν κιόλας την παράνομη επέμβαση στη Βενεζουέλα, όπως ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης.

Κανένας επίσης δεν αντέδρασε στις προκλητικές δηλώσεις του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Ντ. Τζ. Βανς, ο οποίος είπε προκλητικά: «Κατανοώ τις ανησυχίες για στρατιωτική δράση, αλλά δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε έναν κομμουνιστή να κλέβει τα πράγματά μας».

Ο Στίβεν Μίλερ -ο αρχιτέκτονας της αντιμεταναστευτικής πολιτικής και ο άνθρωπος πίσω από τις πιο ακραίες επιλογές του Ντόναλντ Τραμπ- προωθεί μια ευρύτερη ιστορική θεώρηση ιμπεριαλιστικής στρατηγικής, τονίζοντας ότι η Δύση έχει ήδη εφαρμόσει «αντίστροφη αποικιοκρατία» μέσω κοινωνικής πρόνοιας και εμβασμάτων στα πρώην εδάφη της. Σε συνέντευξή του στο CNN, ανέφερε πως οι διεθνείς σχέσεις καθορίζονται από δύναμη, βία και εξουσία. Δηλαδή μπαίνει σε εφαρμογή το δόγμα μιας σύγχρονης πειρατείας.

Υπό κατάρρευση το ΝΑΤΟ και ο σώζων εαυτόν σωθήτω

Τρίζουν τα θεμέλια του ΝΑΤΟ με τις συμπεριφορές τού Τραμπ. Ήδη στην εθνοσυνέλευση της Γαλλίας θα τεθεί θέμα εξόδου της χώρας από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία και η Δανία ετοιμάζεται ν’ αντιμετωπίσει τις απειλές των ΗΠΑ. Δύο ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοι σε θέση μάχης.

Σε αντίθεση με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, που θέλει να βάλει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ «χθες», τα μόνιμα μέλη της συμμαχίας επιχειρούν να εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟϊκό σκάφος, που μπάζει από παντού.

Τώρα που ο Τραμπ έβαλε στο στόχαστρο τη Γροιλανδία, άρχισαν να αφυπνίζονται οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Και αντιδρούν. Δεν τους ενόχλησε η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, δεν τους ενοχλεί η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή στην Κύπρο, ούτε και οι ατιμωτικοί δασμοί που τους επέβαλε ο Τραμπ. Αντέδρασαν γιατί μπήκε στο σπίτι τους με λερωμένα άρβυλα.

Ο Πρόεδρος της Γερμανίας, Φρανκ Βέλτερ Στάιμερ, άσκησε σφοδρή κριτική στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και κάλεσε την παγκόσμια κοινότητα να μην επιτρέψει την αποσύνθεση της διεθνούς τάξης σε ένα «den of robbers» (λημέρι ληστών), όπου οι αναίσχυντοι παίρνουν ό,τι θέλουν.

Στη διάρκεια ομιλίας του σε συμπόσιο, ο Στάιμερ περιέγραψε τόσο την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία όσο και την εισβολή στην Ουκρανία ως σημεία καμπής, και τόνισε ότι η συμπεριφορά των ΗΠΑ αποτελεί «δεύτερη ιστορική ρήξη» για το παγκόσμιο σύστημα αξιών που οικοδομήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
«Πρόκειται για την αποτροπή του κόσμου από το να μετατραπεί σε ένα den of robbers, όπου οι πιο αδίστακτοι παίρνουν ό,τι θέλουν, όπου περιοχές ή ολόκληρες χώρες αντιμετωπίζονται σαν ιδιοκτησία μερικών μεγάλων δυνάμεων», είπε ο Στάιμερ, επισημαίνοντας τον κίνδυνο που προκύπτει όταν υπερδυνάμεις αγνοούν τις διεθνείς αξίες και κανόνες.

Η ομιλία του Στάιμερ έρχεται σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής έντασης και αυξανόμενων διεθνών προκλήσεων, καθώς οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης δοκιμάζονται από στρατηγικές αντιπαραθέσεις και διαφορές στην προσέγγιση σημαντικών διεθνών ζητημάτων.
Ο Γερμανός Πρόεδρος με τα σχόλιά του υπενθυμίζει επιλεκτικά την αξία της πολυμερούς συνεργασίας και προειδοποιεί για τους κινδύνους που απειλούν την παγκόσμια σταθερότητα αν η διεθνής τάξη αφεθεί να διαλυθεί.

Όμως ο κ. Στάιμερ δεν επέκρινε ποτέ την κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία. Τον είδαμε αρκετές φορές να επισκέπτεται την Άγκυρα και να συναγελάζεται με τον Ερντογάν. Βλέπετε η Γερμανία έχει τεράστια συμφέροντα με την Τουρκία και αυτά προέχουν του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου. Ούτε και αναφέρθηκε στη δέσμευση της Δύσης και κυρίως της Γερμανίας μετά την επανένωσή της, να μην επεκταθεί το ΝΑΤΟ προς ανατολάς.

Η Ρωσία προστατεύει την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητά της από τους ΝΑΤΟϊκούς μισθοφόρους, για τους οποίος ο κ. Στάιμερ δεν είπε λέξη. Ούτε και ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία διεξάγεται διά αντιπροσώπων της Δύσης.

Πώς ο Τραμπ ρεζίλεψε τον Γάλλο Πρόεδρο

Φαίνεται πως ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν έχει όρια, ούτε και ηθικούς φραγμούς. Στη διάρκεια μιας ομιλίας του (6/1), είπε πως ο Γάλλος Πρόεδρος τον ικέτευε, κλαψουρίζοντας, να μην αυξήσει τους δασμούς στα γαλλικά προϊόντα.

Ο Τραμπ χλεύασε τον ομόλογό του, εξηγώντας ότι χρησιμοποίησε απειλές για την επιβολή δασμών προκειμένου να τον εξαναγκάσει ν’ αυξήσει τις τιμές των συνταγογραφούμενων φαρμάκων.

Απευθυνόμενος σε Ρεπουμπλικάνους βουλευτές, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδοτούν την παγκόσμια υγειονομική περίθαλψη εδώ και δεκαετίες και ότι η πολιτική του επέβαλε την ταχεία συμμόρφωση των άλλων χωρών.

Σύμφωνα με τον Τραμπ, ζήτησε από τον Μακρόν ν’ αυξήσει τις χρεώσεις για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα, επειδή οι Αμερικανοί πληρώνουν «14 φορές» περισσότερο από τους Γάλλους καταναλωτές – κάτι που ο Γάλλος Πρόεδρος αρχικά αρνήθηκε.

Στη συνέχεια, ήρθε η απειλή επιβολής δασμού 25% σε όλες τις γαλλικές εισαγωγές στις ΗΠΑ, μεταξύ αυτών σαμπάνιες και κρασιά. Αυτό, όπως ισχυρίστηκε ο Τραμπ, έκανε τον Μακρόν να τον «ικετεύσει» για μια συμφωνία και να υποκύψει στις απαιτήσεις του.

«Ντόναλντ, έχουμε συμφωνία. Θα ήθελα ν’ αυξήσω τις τιμές των συνταγογραφούμενων φαρμάκων κατά 200% ή ό,τι άλλο θέλεις. Ό,τι θέλεις, Ντόναλντ, σε παρακαλώ, μην το πεις στον πληθυσμό, σε ικετεύω». «Όλες οι χώρες είπαν το ίδιο πράγμα», είπε ο Τραμπ, μιμούμενος τη φωνή του Μακρόν.

Ο ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων δήλωσε ότι αν είχε επιβάλει δασμούς στα γαλλικά προϊόντα, θα ήταν «42 φορές πιο ακριβά» από τη ζητούμενη αύξηση των τιμών των φαρμάκων.

Συμφωνώντας με το αίτημά του, η Γαλλία αύξησε τις τιμές των φαρμάκων από 10 δολάρια ανά χάπι σε 30 δολάρια, ενώ οι τιμές στις ΗΠΑ μειώθηκαν.

Αυτό το περιστατικό δείχνει το ήθος του Αμερικανού Προέδρου και μέχρι πού μπορεί να φτάσει εκθέτοντας και καταπιέζοντας τους Ευρωπαίους συμμάχους.

Η αμνησία συνώνυμη της ημιμάθειας;

Υ.Γ.: Πριν από μερικές ημέρες, σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή του ΡΙΚ, ο δημοσιογράφος- παρουσιαστής, σχολιάζοντας την επικαιρότητα, δήλωσε σαρκαστικά με μια άκρατη προκλητικότητα.

«…Και εμείς μέχρι σήμερα τσακωνόμαστε για τον Γρίβα και τον Μακάριο…».

Του ξέφυγε ή το εννοούσε ο ανιστόρητος;

Γιατί Μακάριος και Γρίβας δεν είναι ίσοι και όμοιοι. Ο πρώτος υπερασπίστηκε με σθένος τη δημοκρατία και κυριαρχία της Κύπρου και ο δεύτερος ήθελε να την καταλύσει οργανώνοντας απόπειρες δολοφονίας κατά του Μακαρίου και σχέδια ανατροπής τής νομιμότητας. Είναι ντροπή, δημοσιογράφοι που εντέλλονται να εξυπηρετούν την ιστορική αλήθεια, να λένε εκούσια ή ακούσια τέτοιες ανοησίες ελαφρά τη καρδία.

Ο αναθεωρητισμός και η προσπάθεια παραχάραξης της ιστορικής αλήθειας έχει διεισδύσει παντού, δυστυχώς.