Οι Τρεις Ιεράρχες μέσα από τα μάτια μιας ειδικής εκπαιδευτικού

Κάθε χρόνο, στις 30 Ιανουαρίου, η σκέψη μου πηγαίνει αυθόρμητα στους μαθητές μου. Στα παιδιά που προσπαθούν λίγο περισσότερο, που κουράζονται πιο εύκολα, που χρειάζονται χρόνο, στήριξη και κάποιον να πιστέψει σε εκείνα. Ως ειδική εκπαιδευτικός, η γιορτή των Τριών Ιεραρχών δεν είναι απλώς μια σχολική επέτειος· είναι μια υπενθύμιση του γιατί επέλεξα αυτόν τον δρόμο.

Ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος μίλησαν για την αξία της γνώσης, αλλά ακόμη περισσότερο για την αξία του ανθρώπου. Πίστευαν σε μια παιδεία με ψυχή, σε μια μάθηση που δεν αφήνει κανέναν στο περιθώριο. Και αυτό, αιώνες μετά, μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.

Στην ειδική αγωγή δεν μετράμε την πρόοδο μόνο με βαθμούς ή τετράδια γεμάτα. Τη μετράμε με ένα βλέμμα που φωτίζεται, με ένα παιδί που τολμά να προσπαθήσει ξανά, με μια μικρή νίκη που για εκείνο είναι τεράστια. Κάθε μαθητής έχει τον δικό του ρυθμό, τη δική του διαδρομή και αξίζει να τη σεβόμαστε.

Οι Τρεις Ιεράρχες μάς δίδαξαν ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι πρώτα απ’ όλα ανθρώπινος. Να ακούμε, να κατανοούμε, να στηρίζουμε. Να μην εγκαταλείπουμε κανένα παιδί, ακόμη κι όταν τα πράγματα φαίνονται δύσκολα. Ίσως τότε η παιδεία να γίνεται πραγματικά αυτό που οραματίστηκαν: ένας χώρος αποδοχής, ελπίδας και αγάπης.

Σήμερα, ας κρατήσουμε αυτό το μήνυμα λίγο πιο κοντά στην καρδιά μας. Γιατί η εκπαίδευση δεν αλλάζει μόνο μυαλά, αλλάζει ζωές.

Χρόνια πολλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς και σε όλα τα παιδιά που μας μαθαίνουν καθημερινά τι σημαίνει προσπάθεια.