ΕΕ Προεδρία για την Κύπρο

Για δεύτερη φορά, η Κύπρος αναλαμβάνει επίσημα το εκ περιτροπής Συμβούλιο της ΕΕ για μια εξάμηνη θητεία. Τώρα κατέχει τα ηνία της προεδρίας της ΕΕ. Υπάρχουν ανέφικτες υποσχέσεις που δίνονται—ή οραματίζονται—από την κυβέρνηση για μια μυθολογική Σάνγκρι-Λα της ΕΕ και πώς να προωθηθεί αυτός ο αντιδημοκρατικός θεσμός.

Τα τελευταία είκοσι ένα χρόνια, η Κύπρος έχει αποδειχθεί ένα έθνος πιστό στις προπαγανδιστικές αρχές της ΕΕ —αρχές που προωθούν την ΕΕ ως ενοποιημένη οντότητα στην επιδίωξη μιας «μιας ευτυχισμένης οικογένειας» που κυβερνάται από μυστικότητα και γραφειοκρατικό έλεγχο για το “ανώτερο καλό όλων”.

Ένα τέτοιο όραμα έχει θέσει τα βασικά θεμέλια της ΕΕ για ένα γαλλο-γερμανικό έργο που βασίζεται στην πεποίθηση ότι “ένα κράτος δεν μπορεί ποτέ να κάνει τίποτα λάθος”. Ο Χέγκελ, ο Γερμανός φιλόσοφος και ιδεαλιστής, περιφρονούσε τους ανθρώπους και τους αποκαλούσε “όχλο”, ωστόσο είχε κυρίαρχη επιρροή στη δυτική σκέψη. Έγραψε: “Ο λαός δεν ξέρει τι θέλει. Το να ξέρει κανείς τι θέλει είναι καρπός βαθιάς διορατικότητας και αυτό ακριβώς είναι που του λείπει. Πρέπει να λατρεύουμε το Κράτος ως γήινη θεότητα. Μόνο ο γραφειοκράτης είναι ο αληθινός υπηρέτης και κύριος του κράτους”. Συνέχισε λέγοντας ότι “τα εκλεγμένα σώματα”—όπως τα κοινοβούλια— “είναι χρήσιμα μόνο για την τελειοποίηση της διαδικασίας υποταγής του λαού”.

Τέτοιες σκέψεις έγιναν κεντρική έμπνευση για έναν άλλο γραφειοκράτη, τον Ζαν Μονέ. Ο Γάλλος, έθεσε τη βασική στρατηγική για τη συγχώνευση των εθνών μέσω πολιτικής πονηριάς, η οποία αργότερα ίδρυσε τον σημερινό θεσμό της ΕΕ. Θεωρείται ο “προστάτης άγιος” και ιδρυτής της ΕΕ, η οποία τώρα ελέγχει -πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά—27 χώρες σε όλη την Ευρώπη.

Η ΕΕ δημιουργήθηκε με βάση ένα ψέμα με έναν στόχο: να υποτάξει πολίτες και χώρες. Από αυτή την άποψη, ήταν μια μεγάλη επιτυχία! Οι κυβερνήσεις έχουν εξαπατηθεί ώστε να πιστεύουν σε παραμύθια και δεν κατάφεραν να δουν το μακροπρόθεσμο γαλλο-γερμανικό πείραμα που έχει παγκόσμιες φιλοδοξίες επιρροής.

Προεδρία της ΕΕ

Ένας τέτοιος υποστηρικτής των αρχών της ΕΕ δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, έναν γραφειοκράτη καριέρας και πολιτικό. Στο μήνυμά του για την Πρωτοχρονιά του 2026 προς τον λαό, δεν μάσησε τα λόγια του και επανειλημμένα επαίνεσε τις αξίες της ΕΕ, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του έχει σταθερές ιδέες να προωθήσει για το καλό “μίας οικογένειας της ΕΕ”.

Ζήτησε “περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση” και δεσμεύτηκε να “εργαστεί για μια ένωση που είναι ισχυρή εκ των έσω, ικανή να προστατεύει τους πολίτες της, τα σύνορά της και τα συμφέροντά της” και για μια Ένωση που “θα οικοδομήσει συνεργασίες και συμμαχίες από θέση ισχύος»”.

Πράγματι, ωραία ρητορική, και δεν μπορεί κανείς να περιμένει τίποτα λιγότερο από έναν τόσο αφοσιωμένο Ευρωφίλο, του οποίου η φιλοδοξία είναι να επιτύχει την Ευρωπαϊκή Αυτονομία και μια “ΕΕ ανοιχτή στον κόσμο”.

Από την εκλογή του ως Προέδρου της Δημοκρατίας το 2023, έχει περιβάλλει τον εαυτό του με αφοσιωμένους Ευρωφίλους που συμμερίζονται την ιδέα ότι “η ΕΕ δεν μπορεί ποτέ να κάνει τίποτα λάθος”.

Ωστόσο, μετά από είκοσι ένα χρόνια, η ΕΕ δεν έχει καταδικάσει επίσημα την τουρκική εισβολή και τις κατοχές της Κύπρου—ενός κράτους μέλους της Ένωσης. Μόλις πρόσφατα, η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μετσόλα, δήλωσε με τη συνήθη επιφανειακή ρητορική της ΕΕ ότι”«οι προσπάθειες για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος αποτελούν ευθύνη της Ευρώπης”.

Στο εσωτερικό μέτωπο, η προεδρία της Κύπρου στην ΕΕ έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και εκστατικές δηλώσεις όπως “μια στιγμή υπερηφάνειας”, ανακοίνωσε η Υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Μαριλένα Ραούνα. “Η Κύπρος θα εργαστεί ως έντιμος και αξιόπιστος διαμεσολαβητής, εκπροσωπώντας όλα τα κράτη μέλη ισότιμα”, δήλωσε, προσθέτοντας ότι “η Κύπρος θα συμβάλει ουσιαστικά στο Ευρωπαϊκό Έργο”.

Ωραία λόγια πράγματι —αλλά τι σημαίνει ή συνεπάγεται στην πραγματικότητα το “Ευρωπαϊκό Έργο”;

Η Δημοκρατία έχει ήδη εγκαταλείψει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική της κυριαρχία για την ένταξη στην ΕΕ, καθώς και το νόμισμά της. Τι ακολουθεί λοιπόν;

Μια Νέα Φάση

Σύμφωνα με τη συνθήκη προσχώρησης στην ΕΕ, η Κύπρος δεσμεύεται νομικά να ενταχθεί στη Συμφωνία Σένγκεν και στο “Στρατιωτικό Σένγκεν” έως το 2026. Αυτό σημαίνει την κατάργηση του ελέγχου των εσωτερικών συνόρων και, αλλά το πιο σημαντικό, την ανάπτυξη του αμυντικού σχεδίου της ΕΕ που ορίζεται στον “Χάρτη Πορείας Ετοιμότητας 2030” που περιγράφεται στη Λευκή Βίβλο για την Ευρωπαϊκή Άμυνα.

Η ενίσχυση της βιομηχανίας όπλων της ΕΕ είναι πρωταρχικής σημασίας και θα ευθυγραμμίσει τους στρατιωτικούς στόχους με το ΝΑΤΟ για την ανάπτυξη ενός ισχυρότερου, ταχύτερα ανταποκρινόμενου ευρωπαϊκού στρατού, ενισχυμένου από έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό της ΕΕ ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Τελικά, η Κύπρος θα ενταχθεί στον πολεμικό μηχανισμό του ΝΑΤΟ και θα εκπαιδευτεί για το πώς να δημιουργήσει μια νέα βιομηχανία στο νησί: την παραγωγή όπλων! Μόλις υιοθετηθεί η συμφωνία “Στρατιωτικό Σένγκεν” τους επόμενους έξι μήνες, η Κύπρος θα διαθέσει επίσης μέρος του στρατού της προς το συμφέρον του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από ένα ειρηνικό έθνος, η Κύπρος σύντομα θα εισέλθει σε μια νέα φάση στην ιστορία της—μια φάση που φέρει σοβαρή αβεβαιότητα για το μέλλον.

Φαίνεται ότι η Κύπρος έχει επιτρέψει στον εαυτό της να γίνει μια πίτσα με πολλούς παίκτες να απολαμβάνουν ένα κομμάτι ο καθένας: Η ΕΕ κυβερνά έμμεσα το νησί, η Βρετανία ελέγχει δύο μεγάλες κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις, η Τουρκία καταλαμβάνει το 40% του νησιού, η Γαλλία έχει δημιουργήσει μια ναυτική βάση, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπαγορεύουν την περιφερειακή πολιτική και το Ισραήλ είναι ένας ενεργός σύμμαχος που παρέχει τεχνολογία επιτήρησης, ενώ παράλληλα τοποθετείται ως σημαντικός παράγοντας στην απόκτηση τεράστιων ποσοτήτων περιουσίας σε όλο το νησί.

Το Δίλημμα

Το να ζεις σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα έχει το τίμημά του και η Κύπρος, ως μικρό νησί, έχει περισσότερα να χάσει από άλλους. Για τους επόμενους έξι μήνες, ο Πρόεδρος έχει την ευκαιρία να δείξει πραγματική ηγεσία - όχι μόνο προς το συμφέρον της ΕΕ, αλλά και προς το συμφέρον της χώρας του.

Έχει καταδικάσει έντονα τη Ρωσία για την εισβολή της στην Ουκρανία και η κυβέρνησή του υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των κυρώσεων της ΕΕ κατά της χώρας αυτής. Υπό αυτούς τους όρους, οι πολίτες έχουν δίκιο να θέτουν ένα απλό ερώτημα: θα ζητήσει ο Πρόεδρος κυρώσεις της ΕΕ κατά της κατοχής της χώρας του από την Τουρκία;

Πολύ αμφίβολο, αλλά μια νέα παγκόσμια τάξη έχει πλέον εγκαθιδρυθεί από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών όπου “Ο Δυνατός έχει πάντα Σωστός”. Αγνοεί εντελώς το Διεθνές Δίκαιο προς το συμφέρον της Αμερικής και μάλιστα σχεδιάζει να καταλάβει τη Γροιλανδία λόγω στρατιωτικής ισχύος! Η Κυριαρχία της Ζούγκλας!

Τι θα γινόταν αν ο Τούρκος πρόεδρος επαναλάμβανε αυτό που έκανε ο Τραμπ στη Βενεζουέλα και έκανε τις απειλές του κατά της Κύπρου πραγματικότητα: “θα έρθουμε στη μέση της νύχτας”. Θα έρχονταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι νέοι μας σύμμαχοι— δηλαδή η Αμερική και το Ισραήλ —να σώσουν το νησί και να σταματήσουν την Τουρκία;

Ένας κόσμος πράγματι που αλλάζει ταχέως και επικίνδυνες εποχές για την ανθρωπότητα...

*Συγγραφέας/Καλλιτέχνης/Αρθρογράφος