«Η Κύπρος δεν κείται μακράν»

Εδώ και μερικούς μήνες, από τον περασμένο Μάρτιο, τέσσερα μαχητικά F-16 της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας βρίσκονται στη στρατιωτική Bάση «Ανδρέας Παπανδρέου» της Πάφου. Η παρουσία τους δεν είναι ούτε συμβολική ούτε εθιμοτυπική. Αποτελεί έμπρακτη έκφραση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας και, ταυτοχρόνως, στέλνει προς κάθε κατεύθυνση το ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Ελλάδα μπορεί και οφείλει να έχει ουσιαστική παρουσία στην Κύπρο.

Για τον Κυπριακό Ελληνισμό, η εικόνα των ελληνικών F-16 να πετούν πάνω από τη Μεγαλόνησο δεν μπορεί παρά να προκαλεί αισθήματα υπερηφάνειας. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Κυπρίων δεν πρόκειται απλώς για μια συνηθισμένη στρατιωτική δραστηριότητα, αλλά αποτελεί μια ενέργεια με ισχυρό συμβολισμό, που υπενθυμίζει τους διαχρονικούς δεσμούς Ελλάδας και Κύπρου και εκφράζει την έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ των δύο αδελφών χωρών. Είναι αυτό που τόσο πολύ έλειψε και πόνεσε το 1974.

Και, όμως, υπάρχουν και εκείνοι που ενοχλούνται! Είναι οι γνωστοί αρνητές κάθε ουσιαστικής ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο, οι οποίοι πάντα βρίσκουν λόγους να διαμαρτύρονται. Άνθρωποι που διαχρονικά αντιμετωπίζουν αρνητικά την εμβάθυνση των δεσμών Αθήνας και Λευκωσίας εμφανίζονται να δυσφορούν επειδή η Ελλάδα βρίσκεται στρατιωτικά παρούσα στη Μεγαλόνησο. Είναι αυτοί που, όταν η Ελλάδα απουσιάζει, την κατηγορούν ότι εγκαταλείπει την Κύπρο. Όταν, αντιθέτως, είναι παρούσα και στηρίζει εμπράκτως τη Λευκωσία, ενοχλούνται από την παρουσία της.

Αναρωτιέμαι: Τι ακριβώς θέλουν αυτοί οι παράξενοι και ιδεολογικά αγκυλωμένοι τύποι; Να υπάρχει ελληνική στήριξη στην Κύπρο, αλλά μόνο στα λόγια; Να μιλούμε για ασφάλεια χωρίς να μιλούμε για αποτρεπτική ισχύ; Να απαιτούμε από την Αθήνα να βρίσκεται στο πλευρό της Λευκωσίας, αλλά όταν αυτή μας στηρίζει με κάθε τρόπο να διαμαρτυρόμαστε;

Η ιστορία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται επιλεκτικά. Από τη μία, να μιλούμε διαρκώς -και δικαίως- για τα εγκληματικά λάθη, την προδοσία και τις μεγάλες ευθύνες της Ελλάδας για την τραγωδία του 1974. Να κάνουμε αναφορά στις ευθύνες τής τότε στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας στην Αθήνα, που οδήγησαν την Κύπρο στην καταστροφή και άνοιξαν τον δρόμο στην τουρκική εισβολή και κατοχή. Και από την άλλη, να θεωρείται ανεπιθύμητη κάθε προσπάθεια της Αθήνας για ενίσχυση της αμυντικής ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ναι, η Αθήνα -οι τότε ηγεσίες της και όχι ο ελληνικός λαός- έχει τεράστιες ευθύνες για όσα συνέβησαν το 1974. Ναι, η Κύπρος πλήρωσε βαρύτατο τίμημα εξαιτίας εγκληματικών πολιτικών και αλλοπρόσαλλων ελλαδικών στρατιωτικών επιλογών. Και ναι, η μνήμη εκείνης της τραγωδίας δεν πρέπει ποτέ να σβήσει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Αθήνα οφείλει να παραμένει εσαεί απούσα, φοβική και απολογούμενη. Το αντίθετο. Η Ελλάδα οφείλει να είναι παρούσα στην Κύπρο. Όχι με μεγαλοστομίες και συναισθηματικές διακηρύξεις, αλλά με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, στρατηγικό σχεδιασμό και πραγματική αποτρεπτική ικανότητα.

Όσοι λοιπόν ενοχλούνται από την εικόνα των ελληνικών F-16 να πετούν πάνω από την Κύπρο, καλό θα ήταν να αναρωτηθούν κάτι πολύ απλό: Τους ενοχλεί η ελληνική παρουσία στην Κύπρο ή τους ενοχλεί η ίδια η ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι πραγματικά παρούσα και να υπερασπίζεται εμπράκτως τα συμφέροντα και την ασφάλεια του Κυπριακού Ελληνισμού;

Επιμύθιο: «Η Κύπρος είναι πλησίον»

Η Κύπρος χρειάζεται μια Ελλάδα σοβαρή, ισχυρή, παρούσα, και αποφασισμένη να την υπερασπισθεί από την τουρκική βουλιμία και επιθετικότητα. Μια Ελλάδα που δεν θα επαναλάβει τα εγκληματικά λάθη του παρελθόντος….

Και όπως έχει επανειλημμένως επισημάνει ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, Νίκος Δένδιας, «η Κύπρος είναι πλησίον». Αυτή η φράση δεν είναι απλώς γεωγραφική διαπίστωση. Γιατί ανατρέπει στη πράξη το δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν» του «εθνάρχη» Καραμανλή, που άφησε τη Μεγαλόνησο ανυπεράσπιστη από τις ορδές του Αττίλα το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Γιατί περιγράφει μια πραγματικότητα που αφορά την ιστορία, την ασφάλεια και τις σχέσεις Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και η παρουσία, το ενδιαφέρον και η στήριξη της Ελλάδας στην Κύπρο δεν χρειάζονται απολογία. Χρειάζονται συνέπεια, σοβαρότητα και συνέχεια.

*Ακαδημαϊκός - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Μονάγρι Λεμεσού

av.avgoustinο[email protected]