Κυπριακή Δημοκρατία: Παρελθόν, παρόν και μέλλον

Σε όλα τα κράτη του σύγχρονου κόσμου η επέτειος της ίδρυσης, της απελευθέρωσης ή της ανεξαρτησίας τους γιορτάζεται απλώς ως ένα ιδιαίτερα επετειακό ιστορικό ορόσημο.

Στην περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου διακυβεύεται αυτή τούτη η ύπαρξή της, όπου το μέλλον της είναι ζοφερό και άδηλο και η συνέχιση της ανεξαρτησίας, της ελευθερίας και της συνταγματικής της ακεραιότητας δεν είναι καθόλου δεδομένα, η επέτειος της ίδρυσής της ως ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους θα πρέπει να συνοδεύεται και από ανάλογους προβληματισμούς και συλλογισμούς.

Το παρελθόν

Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως γνωστόν, ιδρύθηκε και ανακηρύχθηκε ως ένα νέο ανεξάρτητο Κράτος με ένα δοτό και κολοβό σύνταγμα, του οποίου η βιωσιμότητα υπήρξε αφ’ εαυτής αμφισβητούμενη και ως εκ τούτου επισφαλής.

Τα διαιρετικά του στοιχεία και οι δυσλειτουργικές του πρόνοιες οδήγησαν σε μια σειρά συγκρούσεων και αποσχιστικών ενεργειών εκ μέρους της τ/κ κοινότητας, με αποτέλεσμα τις αλλεπάλληλες διακοινοτικές ταραχές και αποκορύφωμα την τουρκική εισβολή του 1974, που υπήρξε η συνέχιση της υλοποίησης των διχοτομικών σχεδίων του βαθέος τουρκικού κράτους, τα οποία εκπονήθηκαν ήδη από το 1956 διά της στρατηγικής που χάραξε ο Νιχάτ Ερίμ για επανάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία.

Έκτοτε, με μαθηματική ακρίβεια και με διαχρονικό στρατηγικό σχεδιασμό της Άγκυρας και των εκάστοτε εγκαθέτων της στην Κύπρο, υλοποιούνται οι διχοτομικοί και επεκτατικοί σχεδιασμοί της αφού οι δικές μας ηγεσίες σύρθηκαν (και διασύρθηκαν) σε μια σειρά ατέλειωτων διαχρονικών υποχωρήσεων, παραχωρήσεων και δεσμεύσεων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα και σε δεσμεύσεις (συγκλίσεις όπως υποκριτικά τις αποκαλούμε), που απειλούν αυτήν τούτην την επιβίωσή μας στη γη των πατέρων μας.

Το παρόν

Στις ελεύθερες περιοχές της πατρίδας μας ο δημόσιος βίος σημαδεύτηκε και τραυματίστηκε από μια διαδρομή συνεχούς και αδιάλειπτης πτώσης των αρχών και των αξιών, νεποτισμού, διαφθοράς, διαπλοκής, αναξιοκρατίας, ευνοιοκρατίας, ημετεροκρατίας, κατάχρησης εξουσίας, διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, καταδολίευσης των δημοσίων πόρων, φαινόμενα τα οποία εκτρέφει και διαιωνίζει η ανοχή, η συνενοχή και η ατιμωρησία.

Οι εκάστοτε πολιτικές/κομματικές ηγεσίες, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, απέτυχαν παταγωδώς να χαράξουν μια στοιχειώδη κοινή πορεία πλεύσης, ενώ αντίθετα αρκούνται – ή και επιδιώκουν – την αλληλοϋπόσκαψη, την πόλωση και την τοξικότητα.

Μόνιμη και κυρίαρχη επιδίωξή τους ήταν και είναι η κατάληψη θέσεων, εξουσιών και αξιωμάτων, ο προσπορισμός των δημόσιων πόρων, η προαγωγή ημετέρων και η προώθηση ατομικών, κομματικών και ταξικών συμφερόντων.

Με τα αλλεπάλληλα πλήγματα που υπέστη το αξιακό μας σύστημα, ο μέσος πολίτης αποστασιοποιήθηκε από τα κοινά και αρκέστηκε στους καθημερινούς αγώνες επιβίωσής του, ενώ μόνιμη είναι η αποστροφή του απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς.

Κυρίαρχο στοιχείο και μόνιμο μέλημα μεγάλης μερίδας της σύγχρονης κυπριακής κοινωνίας είναι το κυνήγι του χρήματος και η επιδίωξη του εύκολου και αθέμιτου πλουτισμού με κάθε μέσο, νόμιμο ή παράνομο, ηθικό ή ανήθικο.

Κυριότερο χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της επιδίωξης κατά τις τελευταίες δεκαετίες -με κορύφωση επί των ημερών μας- είναι η άκρατη και χωρίς φραγμούς πρόσληψη και απασχόληση φθηνού εργατικού δυναμικού κυρίως από τρίτες και υποανάπτυκτες χώρες με φυσιολογικό επακόλουθο τη διατάραξη της ισορροπίας στην αγορά εργασίας.

Η χώρα μας οδηγείται μέρα με τη μέρα στον αποπροσανατολισμό της, η κοινωνική φυσιογνωμία μας αλλάζει άρδην και η δημογραφική αλλοίωση έχει ήδη συντελεστεί, σχεδόν ανεπανόρθωτα. ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΥ.

Το μέλλον

Το κυρίαρχο ερώτημα που προκύπτει από την κατάθεση των πιο πάνω δεδομένων τίθεται καθημερινά ενώπιόν μας: Έχει η Κυπριακή Δημοκρατία μέλλον;

Η απάντηση είναι ΝΑΙ, υπό προϋποθέσεις.

1. Οι κομματικές και πολιτικές ηγεσίες μας να χαράξουν και παραμερίσουν τις τακτικές της αντιπαλότητας της τοξικότητας και του αλληλοσπαραγμού. Να θέσουν τις βάσεις ενός δημιουργικού, δημοκρατικού και ειρηνικού διαλόγου και να βάλουν το ευρύτερο εθνικό και κοινωνικό συμφέρον υπεράνω όλων των άλλων σκοπιμοτήτων και επιδιώξεων. Να καλλιεργήσουν τη νηφαλιότητα, την ηρεμία και τη σοβαρότητα, στοιχεία απαραίτητα για να επέλθει η διασαλευμένη κοινωνική γαλήνη.
2. Πρώτιστο μέλημά τους να είναι η εμπέδωση της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, η προάσπιση των αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας και η δημιουργία των προϋποθέσεων επαναφοράς και ενίσχυσης του Κράτους Δικαίου.
3. Η χάραξη και η διατήρηση μιας κοινά αποδεκτής στρατηγικής και τακτικής στο εθνικό μας πρόβλημα που θα διασφαλίζει την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού στη γη των προγόνων του.
4. Η καλλιέργεια και η επανάκτηση των χαμένων αρχών και αξιών μας και η αναδημιουργία του αξιακού μας συστήματος.
5. Η συστηματική έρευνα και μελέτη των ραγδαίων δημογραφικών αναταράξεων και η λήψη άμεσων διορθωτικών μέτρων.
6. Η ανάσχεση του φαινομένου των ανεξέλεγκτων πωλήσεων γης και ακινήτων περιουσιών σε ξένους υπηκόους τρίτων χωρών, που υποσκάπτει τα όρια της κρατικής μας κυριαρχίας και της εθνικής μας ασφάλειας.

Ως επιστέγασμα του παρόντος σημειώματός μου αναφέρω μερικά ιστορικά αφηγήματα για τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Νικόλαο Πλαστήρα (1945 και 1950 – 1952), που μου απέστειλε ο γνωστός δημοσιογράφος και καλός μου φίλος Σάββας Ιακωβίδης και τα οποία αφιερώνω σε όλους τους «προύχοντες» της πολιτικής μας εξουσίας που διάγουν πολυτελή βίο ως να μη συμβαίνει τίποτε γύρω τους.

• Ο Νικόλαος Πλαστήρας ζούσε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα και σε στρατιωτικό ράντζο.
• Απαγόρευσε στους συγγενείς του να χρησιμοποιούν και προβάλλουν το επώνυμο Πλαστήρας για να μην τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης, με κλασικό παράδειγμα τον άνεργο αδελφό του.
• Όταν του πρότειναν να εγκαταστήσει τηλέφωνο στο πρωθυπουργικό του γραφείο αρνήθηκε, λέγοντας «ο λαός μου πεινά και εγώ θα βάλω τηλέφωνο;».
• Όταν του χάρισαν ένα χρυσό ρολόι, ο Πλαστήρας το επέστρεψε με την αιτιολογία ότι τα δώρα θέλουν αντίδωρα και ανταλλάγματα (τότε δεν υπήρχαν τα Rolex που σύμφωνα με πληροφορίες δέχονται κάποιοι εκ των βουλευτών μας!).
• Όταν πέθανε, άφησε σημείωμα που έγραφε λιτά: «Τα πάντα για την Ελλάδα!».

Αυτά προς γνώσιν και… συμμόρφωσιν!