Η ψευδαίσθηση του «μη χείρον βέλτιστον»
Τα τελευταία 52 χρόνια δεν έχουμε απλά βρεθεί σε ένα αδιέξοδο σε ό,τι αφορά το κυπριακό ζήτημα. Έχουμε πέσει σε μια βαθιά χαράδρα, όπου μας δόθηκαν όλα τα απαιτούμενα εργαλεία ώστε χρόνο με τον χρόνο να σκάβουμε μόνοι μας πιο βαθιά. Αυτή η διαδικασία ονομάστηκε «συνομιλίες για επίτευξη λύσης του κυπριακού προβλήματος» και «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» με την άλλη πλευρά.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως δεν οικοδομείται καμία εμπιστοσύνη για κανέναν. Δεν έχουμε ακούσει ποτέ κάποιον κατοχικό ηγέτη να μιλά με εμπιστοσύνη προς την πλευρά μας. Αντιθέτως, πάντοτε μιλούν με μια απέραντη δυσπιστία, απογοήτευση και πικρία. Με αυτό τον τρόπο δίνουν την εντύπωση προς τα έξω πως είναι τα θύματα μιας τεράστιας αδικίας, που έχουν υποστεί από εμάς.
Ακόμη και όταν η πλευρά μας βλέπει τα πράγματα με θετικότητα και προσπαθεί απεγνωσμένα να επανέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών, ή όταν προσφέρουμε μονομερώς δέσμες ΜΟΕ, που συμπεριλαμβάνουν την κυπριακή υπηκοότητα, συντάξεις χηρείας, πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες και κάλυψη φαρμακευτικών αναγκών, ανάμεσα σε άλλα, ή, όταν δεν αναφερόμαστε όσο θα έπρεπε στην τουρκική κατοχή και στα άλλα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί εις βάρος μας, όπως ο παράνομος εποικισμός και η άρνηση συνεργασίας για εξεύρεση της τύχης των αγνοουμένων, ακόμη και τότε η άλλη πλευρά συνεχίζει να παίζει το θέατρό της, παρουσιάζοντας τον εαυτό της μονίμως ως το θύμα.
Αυτό είναι βεβαίως βασικό κομμάτι της τουρκικής προπαγάνδας για την Κύπρο. Η Τουρκία χρειάζεται μια τέτοια «αδικημένη κοινότητα» στα κατεχόμενα, ώστε να μπορεί να πετυχαίνει τις βλέψεις που έχει για την Κύπρο. Δεν τη βολεύει να τα έχει καλά μαζί μας αυτή η κοινότητα. Γι’ αυτό εγκαθιστά κάθε πενταετία κάποιον δικό της ως «πρόεδρο», ώστε να διασφαλίζεται πως το πρόβλημα θα διαιωνίζεται μέχρι η άλλη πλευρά, δηλαδή εμείς, να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, δηλαδή τα πάντα.
Θυμούνται τα μεμονωμένα εγκλήματα που έγιναν σε τρία χωριά, εν καιρώ πολέμου, ναι μεν από κάποιους ανεγκέφαλους, σε αντιπαραβολή όμως άλλων, πολύ μεγαλύτερων εγκλημάτων που γίνονταν εκείνη την περίοδο εις βάρος μας. Μιλούν για γενοκτονίες, σφαγές, λεηλασίες και ό,τι άλλο μπορούν να προβάλουν, λες και οι Έλληνες της Κύπρου και της Ελλάδας δεν είχαν υποστεί όλα αυτά και πολύ χειρότερα κατά τους αιώνες της Τουρκοκρατίας, ομοίως κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα στην Κύπρο αλλά ακόμη και αργότερα, την περίοδο της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας.
Το άνοιγμα των δύο νέων οδοφραγμάτων Κάμπου-Καραβοστασίου και Λουρουτζίνας-Λυμπιών δεν είναι επίτευγμα, είναι τσιμέντωμα των τετελεσμένων της κατοχής, με τις ευλογίες πάντοτε του ΟΗΕ, που θέλει να αποτυπωθεί μία θετική εικόνα για τον απερχόμενο Γενικό Γραμματέα.
Εκείνον τον Γραμματέα που, όπως γράψαμε και πρόσφατα, παρέλαβε το «διεθνές βραβείο ειρήνης Ατατούρκ» αυτοπροσώπως από τον Τούρκο πρόεδρο.
Κάνει εντύπωση η επιμονή μας για «καλή διαγωγή», παρά τα όσα καθημερινά συμβαίνουν γύρω μας εδώ και χρόνια - προκλητικές ενέργειες στη Νεκρή Ζώνη, με αποκορύφωμα τα γεγονότα της Πύλας, τουρκικές παραβιάσεις εναέριου χώρου, παράνομες τουρκικές NAVTEX και κατ' επανάληψη προκλητικές δηλώσεις για λύση δύο κρατών και αναγνώριση των κατεχομένων.
Τι να τις κάνεις τις συμμαχίες με μεγάλες δυνάμεις, όταν δεν τις αξιοποιείς επαρκώς και αφήνεσαι να σε εξευτελίζει ο εχθρός σου; Έχουμε εναποθέσει όλους τους ευγενείς μας πόθους γι’ ανάκτηση των κατεχόμενων εδαφών μας στο Ισραήλ και σε άλλες δυνάμεις, ενώ εμείς οι ίδιοι έχουμε, όπως όλα δείχνουν, ψηλώσει τα χέρια.
Παρόλο που η σημαία της ντροπής λάμπει ολοζώντανη κάθε βράδυ στον μαρτυρικό Πενταδάκτυλο, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μετατρέπεται κάθε φορά σε ηγέτη κοινότητας ώστε να συναντηθεί με τον κατοχικό ηγέτη, υπό την κηδεμονία του ΟΗΕ και της απεσταλμένης του, η οποία μας απείλησε κιόλας ότι θα μας πει αντίο, αν δεν δει πρόοδο στα ΜΟΕ. Είναι αυτό σοβαρή εξωτερική πολιτική εκ μέρους μας, να μετατρεπόμαστε από αναγνωρισμένο κράτος σε κοινότητα, έχοντας ίση μεταχείριση με ένα παράνομο μόρφωμα;
Η συνάντηση της 9ης Νοεμβρίου προβλήθηκε σχεδόν ως θρίαμβος από την πλευρά μας, την ίδια ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος, και ενώ βρισκόταν στο Αζερμπαϊτζάν γιορτάζοντας τη «μεγάλη νίκη» εις βάρος των αδερφών Αρμενίων στο Αρτσάχ, φώναζε για αναγνώριση του ψευδοκράτους και περί «εθνικής υπόθεσης» του Κυπριακού για την Τουρκία.
Δεν μπορεί παρά μόνο να τροφοδοτείται το συναίσθημα της απογοήτευσης και του εξευτελισμού από τα πιο πάνω. Και είναι σε αυτό το σημείο που έρχεται η ζιβανία σε φεστιβάλ «ειρήνης», μαζί με τα τσαττιστά, να μας δώσουν την ελπίδα πως «όλα θα πάνε καλά»…
Κάποιοι λένε πως ο Πρόεδρος έχει πετύχει πολλά στην εξωτερική πολιτική. Αυτά τα λένε και άτομα που ανήκουν στον εθνικό χώρο οι οποίοι αντιτάσσονται σφόδρα στη ΔΔΟ, που δεν είναι τίποτα άλλο από αναγνώριση της κατοχής και, σε βάθος χρόνου, η ολοκληρωτική παραχώρηση της Κύπρου στην Τουρκία. Ίσως αυτοί οι άνθρωποι να έχουν αποδεχθεί πως το Κυπριακό είναι χαμένο παιγνίδι. Γνωρίζουν βαθιά μέσα τους πως κάτι που χάθηκε με τη χρήση όπλων, δεν ανακτάται με τη διπλωματία. Πολλοί μιλούν, ως συνήθως, για το «μη χείρον βέλτιστον» σε σχέση με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Αν ο πρόεδρος μιας χώρας αποτελεί απλώς τη λιγότερο χειρότερη επιλογή για τον λαό, τότε το μέλλον της χώρας αυτής κρέμεται από μια κλωστή.
*Επικεφαλής Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης
