Ανθρώπινες Ιστορίες

Στον αείμνηστο Λοΐζο Σιακαλλή

Αγαπημένε μου φίλε,

Σε μια από τις μέρες της δοκιμασίας σου, με κάλεσες μόνο μου στο κρεβάτι του πόνου σου και μου είπες ρητά, κοφτά και με απίστευτη ηρεμία.

«Όταν πεθάνω να μου κάνεις τον επικήδειό μου. Αλλά να είναι λιτός, χωρίς πολλά λόγια και υπερβολές».

Σήμερα αγαπημένε μου φίλε, που μας χωρίζει ο ουρανός και η γη, θα πειθαρχήσω στην επιταγή σου Λοίζάκο μου, όπως συνήθιζα να σε φωνάζω.

Όσο μεγάλο ήταν το προνόμιο της φιλίας και της αγάπης σου άλλο τόσο μεγάλο αλλά και δυσβάστακτο είναι το βάρος του αποχωρισμού μας από τα γήινα και τα πρόσκαιρα.

Σε θαύμαζα πάντα για την οξυδέρκεια, το καθαρό σου μυαλό, την ευθύτητα του χαρακτήρα σου, τη δημιουργικότητα, την ευρυμάθεια και τον χαρισματικό τρόπο που αντιμετώπιζες τη ζωή και έλυνες τα προβλήματά της .

Πέτυχες πάντα να είσαι στις κορυφές, σαν αετός. Κάθε προσπάθειας, κάθε αγώνα και κάθε στόχου.

Καταρτισμένος, διαβασμένος, τεκμηριωμένος και μεθοδικός, διακρίθηκες στην κοινωνία, τον επιχειρηματικό κόσμο και στα κοινά.

Με σεμνότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αθόρυβα και σταθερά άνοιγες δρόμους, χάραζες πορείες, έφερνες αποτελέσματα.

Μεγάλη και μόνιμή σου έγνοια τα κοινά και το μέλλον της Πατρίδας μας. Δεν έπαψες ποτέ να νοσταλγείς το χωριό σου, την Κώμη Κεπήρ και να την αναπολείς στα όνειρα και τους στοχασμούς σου.

Πάντα ενημερωμένος και ευαισθητοποιημένος για τις εξελίξεις και την επικαιρότητα διατύπωνες με θάρρος και παρρησία την άποψή σου χωρίς μικροϋπολογισμούς και σκοπιμότητες.

Ευθύς, τολμηρός και ρηξικέλευθος επέλεξες συνειδητά την αποχή από την ανάμειξή σου σε πολιτικές και κομματικές δραστηριότητες ενώ κατάφερες ταυτόχρονα να είσαι πολιτικοποιημένος, ενεργός και χρήσιμος πολίτης όσο κανένας άλλος. Μέχρι και την τελευταία σου πνοή.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της πολύμηνης και σκληρής δοκιμασίας σου παρέμεινες ευθυτενής, αταλάντευτος, αξιοπρεπής και περήφανος .

Δεν παραπονέθηκες ποτέ για την ατυχία της μοίρας σου να πληγείς από την επάρατη ασθένεια.

Αντίθετα. Ευχαριστούσες τον Θεό που σου χάρισε αρκετά χρόνια, όπως συχνά έλεγες, για να ζήσεις μια ζωή πλούσια σε έργα και δραστηριότητες και τόσο γεμάτη σε επιτεύγματα και να δημιουργήσεις μια όμορφη οικογένεια που στεκόταν πάντα δίπλα σου με αγάπη, εκτίμηση και θαυμασμό.

Θυμάμαι με συγκλονισμό τα τελευταία σου λόγια, την τελευταία σου λέξη που με δυσκολία μού ψιθύρισες όταν σε αποχαιρετούσα στο κρεβάτι του πόνου σου.

Με κόπο κατόρθωσες να μου ψελλίσεις μια μόνο λέξη:

«Ατέλειωτα»

Ίσως αγαπημένε μου φίλε να ήθελες να μου πείς πόσο ατέλειωτα ήταν τα βάσανα από τους τελευταίους σου πόνους.

Ίσως ακόμα να εννοούσες πως έμειναν ατέλειωτα τα όνειρα, τα έργα και οι ημέρες σου.

Ό,τι και να εννοούσες αγαπημένε μας Λοϊζάκη θα το πάρεις μαζί σου στα ουράνια.

Τα βάσανα των επίγειων πόνων σου έχουν τελειώσει.

Τα ατέλειωτα όνειρα και τα ημιτελή έργα σου που συνόδευαν τον σπάνιο χαρακτήρα και την απέραντη νοημοσύνη σου θα πραγματοποιήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια σου ακολουθώντας νομοτελειακά τους δρόμους και τις λεωφόρους που τους χάραξες ανεξίτηλα.

Όλοι εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα με το ατέλειωτο χαμόγελο, το αστείρευτο χιούμορ και τη χαρισματική προσωπικότητά σου.

Στο καλό λατρεμένε μας φίλε και εκλεκτέ συνάνθρωπε.

Από σήμερα η ζωή μας θα είναι φτωχότερη.