Η απίστευτη δυστοκία της υπεράσπισης

Αν κάτι μας (ξανα)δίδαξε το φετινό πρωτάθλημα είναι πως είναι καλό να μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Όλοι μας, από τους οπαδούς μέχρι τις στοιχηματικές εταιρίες. Αλήθεια, ποιος δεν έχρισε στην αρχή της σεζόν φαβορί την Πάφο (εγώ το έκανα), ποιος δεν μίλησε για υπεροχή έναντι όλων; Ναι, υπήρχαν σημάδια (η περσινή χρονιά, η είσοδος στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, το ρόστερ κ.λπ), αλλά θα έπρεπε να είμαστε πιο συγκρατημένοι. Όχι πως μπορούσε να προβλέψει κάποιος ότι, μετά από 21 αγωνιστικές, η περσινή πρωταθλήτρια θα ήταν τόσο μακριά από την πρώτη θέση και ουσιαστικά θα έμενε εκτός μάχης τίτλου και άρα υπεράσπισης. Ναι, υπάρχει ακόμη στο τραπέζι το 40% της σεζόν, άρα πολλά μπορούν να συμβούν. Αλλά, θα μιλούμε για σούπερ ανατροπή αν η Πάφος βρει στην πορεία ευκαιρία να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Ας μείνουμε στα σημερινά, με τους «κυανόλευκους» από την πόλη του Ευαγόρα ν’ ακολουθούν κατά πόδας τους προκατόχους τους.

Υπεράσπιση γιοκ

Από το 2019, όταν ο ΑΠΟΕΛ κατέκτησε το 8ο συνεχόμενο πρωτάθλημα, η υπεράσπιση τίτλου έγινε «mission impossible». Οι «γαλαζοκίτρινοι» ήταν 3οι όταν διακόπηκε το πρωτάθλημα λόγω κορωνοϊού. Είχαν ελπίδες (ήταν στο -6 από Ομόνοια και Ανόρθωση), αλλά περισσότερο ήταν θεωρητικές, αφού ήταν σε πτωτική πορεία. Η Ομόνοια παίρνει το πρωτάθλημα της χρονιάς 20-21, αλλά την αμέσως επόμενη όχι μόνο δεν παλεύει για υπεράσπιση τίτλου, αλλά καταλήγει στο 2ο γκρουπ. Σώζει τη χρονιά επειδή κατακτά το Κύπελλο. Ο Απόλλωνας την διαδέχεται στον… θρόνο, αλλά τη χρονιά 1922-23 τερματίζει πέμπτος. Δώδεκα βαθμούς από την πρώτη θέση και χωρίς, ουσιαστικά, ποτέ να θεωρηθεί διεκδικητής της κορυφής. Μένει εκτός Ευρώπης. Ο Άρης παίρνει σκυτάλη στην πρωτιά και σκυτάλη στην κακή υπεράσπιση. Κάνει και… τρίλιζα, αφού με την 4η θέση μένει εκτός και από τα ευρωπαϊκά εισιτήρια. Ο πρωταθλητής του 2024 ΑΠΟΕΛ κάνει κακή σεζόν το 2025 και τερματίζει 5ος. Με 29 βαθμούς από την πρώτη θέση και 15 από την 4η. Ευρώπη, επίσης γιοκ.

Σαφέστατα και είναι εύκολο πλέον στην Κύπρο να μείνεις στην κορυφή. Όχι για χρόνια, αλλά έστω και για δεύτερη χρονιά. Η απόδειξη υπάρχει, είναι ενώπιόν μας. Οι λόγοι που οι εν δυνάμει πρωταθλητές αποτυγχάνουν είναι διάφοροι:

- Βαθμός δυσκολίας πολύ υψηλότερος, με την είσοδο στην ελίτ, άλλων δύο ομάδων.

- Υπερτίμηση ή έστω κακή εκτίμηση των δυνατοτήτων της ομάδας, αλλά και μη εντοπισμός πιθανών αδυναμιών.

- Λανθασμένες επιλογές στις μετεγγραφές, ειδικά και καίριες θέσεις.

- Καλύτερος προβληματισμός και ενδυνάμωση των υπολοίπων μνηστήρων.

- Οικονομικά θέματα και ζόρια, που κάποια στιγμή μοιραία θα εμφανιστούν κάτω από το χαλί.

- Αστάθμητοι παράγοντες, όπως τραυματισμοί, τιμωρίες, αλλαγή προπονητή στην πορεία κ.λπ.

- Πολλά αβγά στο καλάθι της Ευρώπης, που μπορεί να βγάλουν χρυσά ή ασημένια (ανάλογα με τη συμμετοχή στις διοργανώσεις της UEFA) αβγά, αλλά στην πορεία φέρνουν κόπωση και κοιλιά.

Λίγο απ’ όλα

Κάθε πρωταθλήτρια των προηγούμενων ετών απέτυχε στην υπεράσπιση για κάποιον ή κάποιους από αυτούς τους λόγους. Ας μείνουμε στην Πάφο, η οποία ίσως είναι το πιο αναπάντεχο παράδειγμα. Λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πολλά, αν βάλουμε και τις εισπράξεις από το Champions League. Σαφέστατα και οι οκτώ αγώνες στη διοργάνωση είχαν το τίμημά τους με την καταπόνηση. Αλλά, με το ρόστερ που διέθετε η Πάφος ποσοτικά και ποιοτικά, η χαώδης διαφορά από την 1η θέση δεν δικαιολογείται. Όμως, στα θέματα στελέχωσης έγιναν λάθη. Στην αντικατάσταση του Ζάιρο και του Τάνκοβιτς. Έφυγαν δύο εξαιρετικοί παίκτες (σε στατιστικά και προσωπικότητα). Αυτοί που ήρθαν δεν κάλυψαν ούτε στο ελάχιστο το κενό. Είχε τραυματισμούς, αλλά δεν ήταν οι μόνοι. Πολλοί συζητούν το πρόβλημα με την αλλαγή προπονητή. Αποχώρησε (ήθελε να φύγει) ο Καρσέδο, που έβρισκε τον τρόπο να κρατά καλά τα γκέμια. Εφαρμόζοντας ένα μοντέλο παιχνιδιού με γρήγορη, ευθεία μετάβαση της μπάλας. Ο Θελάδες, έχοντας πλέον ένα καλό δείγμα, μάλλον προσπαθεί να το γυρίσει σε ποδόσφαιρο κατοχής. Και μάλλον δεν τα καταφέρνει, γιατί ακόμη και σε αγώνες που η Πάφος κράτησε πολύ την μπάλα, όπως με την ΑΕΚ, ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού ανούσια. Όπως γενικώς είναι εδώ και καιρό. Έχουμε να δούμε στο πρωτάθλημα μπάλα πρώτης ποιότητας από την Πάφο εδώ και έναν γύρο. Ώς τώρα η επιλογή Θελάδες δεν είναι καλή. Αν θα πρέπει να συμπληρώσουμε την εξίσωση, θα πρέπει να βάλουμε την ισχύ (όχι αναμενόμενη σε τέτοιο βαθμό) και τη σταθερότητα της Ομόνοιας, αλλά και τις αντοχές και την ποιότητα της ΑΕΚ. Αυτά έκαναν ακόμη πιο δύσκολη την προσπάθεια της Πάφου. Υπάρχει και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό. Έγινε καταπληκτική δουλειά τα τελευταία χρόνια, σε όλα τα επίπεδα της ομάδας και του συλλόγου. Ήρθαν δύο τίτλοι, ευρωπαϊκές επιτυχίες τεραστίου μεγέθους. Οργάνωση εξαιρετική, υποδομή σε όλα. Όμως όλη αυτή η ιστορία έχει ακόμη μικρή διάρκεια. Ούτε πενταετία δεν έκλεισε στην ελίτ. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς ένα πρωτάθλημα και μια πορεία στο Champions League, ειδικά αν είσαι πρωτάρης. Είναι μάλιστα πιο πιθανό να δείξεις και κάποια σημάδια υπερβολής ή και υπεροψίας. Έχει συμβεί και σε πολύ πιο έμπειρους. Ό,τι όμως και να συμβεί, όπως και να κλείσει η χρονιά, ακόμη και χωρίς επιτυχία, τίποτα δεν θα μειώσει το εξαιρετικό στάτους της Πάφου, ούτε και θ’ αποτελέσει πισωγύρισμα στην έξοχη σύγχρονη πορεία της.