Πώς ξέχασε τα «Μητσοτάκης Γιόκ» ο Ερντογάν;

ΑΝΑΓΚΑΙΑ είναι και χρήσιμη, για την επαρκέστερη εξιχνίαση των εκάστοτε μεθοδεύσεων τής τουρκικής πολιτικής, η διερεύνηση του τουρκικού «τρόπου σκέψης». Πώς αντιλαμβάνονται, πώς μετρούν και πώς ζυγίζουν τα πράγματα, τα «περιεστώτα» και εξελισσόμενα, στις διακρατικές σχέσεις, οι ίδιοι οι Τούρκοι ιθύνοντες; Εκείνοι που κάθε φορά αποφασίζουν ποιούς ελιγμούς θα επιλέξουν ως επωφελέστερους για την διαφύλαξη και μακροπρόθεσμη προώθηση τών στρατηγικών τους επιδιώξεων. Υπερηφανευόμενοι κιόλας για την μακρόχρονη οθωμανική τους κληρονομιά και για τους διακηρυγμένους σε έπαρση νεο-οθωμανικούς τους οραματισμούς για την περιοχή και τον κόσμο...

ΑΣΦΑΛΩΣ ενδεικτική και ομολογημένη, θεμελιώδης τουρκική αντίληψη, η οποία φαίνεται διαρκώς υλοποιούμενη και για τα τρέχοντα, είναι η ... μαθηματική «Εξίσωση της Ισχύος». Την οποία είχε αναλύσει εκτενώς το 2001 στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος - Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας» ο διατελέσας τότε στρατηγικός μέντορας τού άχρι και τούδε για 23 χρόνια μονοκράτορα στην Άγκυρα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου. Όστις μετέπειτα υπηρέτησε και ως Υπουργός του τών Εξωτερικών (2009-2014) και Πρωθυπουργός του, προτού αποπεμφθεί το 2016. Το εν λόγω βιβλίο μεταφράστηκε (εξ όσων γνωρίζουμε) μόνο στα ελληνικά από τον Νικ. Ραπτόπουλο με την επιστημονική επιμέλεια του αείμνηστου κορυφαίου τουρκολόγου μας καθηγητή Νεοκλή Σαρρή και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ποιότητα» των Αθηνών το 2010.

- Στην τουρκική λοιπόν «Εξίσωση της Ισχύος» (Νταβούτογλου σελίδα 48 επ.) όπου μετρώνται αθροιζόμενα (1) τα Σταθερά Δεδομένα κάθε χώρας (ιστορία, γεωγραφία, πληθυσμός, πολιτισμός) και προστίθενται (2) τα Δυναμικά Δεδομένα (η οικονομική, η τεχνολογική και η στρατιωτική ικανότητα), ως (3) Πολλαπλασιαστές Ισχύος, αναφέρονται τρεις παράγοντες: (α) Η Στρατηγική Νοοτροπία, (β) ο Στρατηγικός Σχεδιασμός και (γ) η Πολιτική Βούληση.

- Με βάση αυτήν ακριβώς την αντίληψη, μπορεί κανείς βασίμως να στοχάζεται ότι: Η Τουρκία μετρά και ζυγίζει κάθε χώρα που η ίδια θεωρεί ως εχθρική, ως αντίπαλη, ή ως φιλική, ή συμμαχική και, πολύ περισσότερο, ως έναν από τους δικούς την νεο-οθωμανικούς στόχους, με την ίδια... μαθηματική «Εξίσωση Ισχύος».

- Προσφερόμενο επίκαιρο τεκμήριο προτείνεται η μεθόδευση του τουρκικού επεκτατισμού εναντίον της Συρίας, επιτόπου κιόλας «προστατευόμενης» από την υπερδύναμη τής Ρωσίας. Ως «αδελφό» του, προσφωνούσε κάποτε τον Μπασάρ Αλ Άσαντ της Συρίας ο Ερντογάν. Μαζί του πήγαινε μέχρι και οικογενειακές διακοπές. Μόλις μερικά χρόνια προτού συνδράμει στην αιματηρή του ανατροπή...

- Δικτάτορα και σφαγέα, κατηγορούσε διεθνώς, προ ολίγων μόλις ετών, τον Αιγύπτιο πρόεδρο Άμπντελ Φατάχ αλ Σίσι, ο Ερντογάν. Διακηρυγμένος, ο ίδιος, ένθερμος προστάτης τής ισλαμιστικής «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» εναντίον του Σίσι. Προ ημερών όμως υποδεχόταν τον Σίσι ως «αδελφό» του, με ύψιστες τιμές, στην Άγκυρα. Χαρίζοντάς του μάλιστα και... τουρκική λιμουζίνα που κάθισε στο τιμόνι και την δοκίμασε με τον ίδιο συνοδηγό!

- Εξήγηση, και γι’ αυτά, προφανώς μία:

- Πώς αντιλαμβάνεται η Τουρκία, με τα δικά της μυαλά, για τα δικά της συμφέροντα, στις ρέουσες περιστάσεις, την εκάστοτε ισχύουσα σε κάθε χώρα (και σε κάθε δρώντα) «Εξίσωση της Ισχύος»: Ο Σίσι δεν... κατήντησε όπως ο Άσαντ!

ΕΑΝ αυτά, τα όντως πεπραγμένα δείγματα τουρκικής πολιτικής, αποδίδονται με λογική εξήγηση, μπορεί ο καθένας ομοίως να αναζητήσει, στους παράγοντες της «Εξίσωσης Ισχύος», την απάντηση στο τρέχον ερώτημα:

- Γιατί ο Ερντογάν υποδέχθηκε την παρελθούσα Τετάρτη 11η Φεβρ. 2026 στην Άγκυρα, αναγορεύοντάς τον και ως «πολύτιμο φίλο», τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Κυριάκο Μητσοτάκη, για τον οποίο το 2022 εκτόξευε οργισμένος το περιλάλητο «Μητσοτάκης γιόκ»;

- Και γιατί, από τις τότε πολεμικές απειλές ότι «θα ‘ρθούμε ξαφνικά ένα βράδυ» που ωρυόμενος εκτόξευε ο Ερντογάν εναντίον των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, την Τετάρτη έσπευσε να καταφύγει ελλιμενιζόμενος στο... Διεθνές Δίκαιο;

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, ερμηνείες, κι αναλύσεις εμπεριστατωμένης εγκυρότητας, διατυπώνονται ευτυχώς ουκ ολίγες. Προς πληρέστερο εμπλουτισμό σκέψης.

- Εγκυρότητα δικαιούται και η επί του θέματος υπενθύμιση τού τουρκικού «τρόπου σκέψης». Πώς, δηλαδή, η Άγκυρα μετράει κάθε φορά την απέναντί της «Εξίσωση Ισχύος»;

- Εν προκειμένω την, διαρκώς παρακολουθούμενη λεπτομερώς από την Τουρκία, αναπτυσσόμενη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΧΥ. Όπως η νταβουτόγλεια μεζούρα την μετράει. Ιδίως με τους προειρημένους Τρεις Πολλαπλασιαστές της:

Η ΕΛΛΑΣ, για την τουρκική μεζούρα σήμερα, δεν είναι η... Συρία του Άσαντ. Δεν είναι, όπως επί Ετζεβίτ το 1974, της Χούντας Ιωαννίδη, που προσέφερε στον Αττίλα εισβολέα, προδομένες τις κυπριακές Θερμοπύλες στο Πέντεμιλι της Κερύνειας. Δεν είναι προσφερόμενο θήραμα εμφυλίως αλληλοσπαρασσόμενο. Ούτε κι αφύλακτα σύνορα «μπάτε σκύλοι αλέστε».

- Το αντίθετο, βλέπει και ζυγίζει η ΄Αγκυρα: Μια Ελλάδα που αναπτύσσει διαρκώς την ένοπλη ΙΣΧΥ της και με Ραφάλ και με Μπελαρά ονόματι ΚΙΜΩΝ (του 450 π.Χρ.), και αυξάνει τους διακρατικούς της συνασπισμούς και τις συνεργασίες της, με προσόντα σημαντικού γεωπολιτικού δρώντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας, ως σταθερός παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας, για να τον λαμβάνουν υπόψιν οι όποιοι ενδιαφερόμενοι.

- Και, εξ ιδίων κρίνοντας τ’ αλλότρια η Τουρκία, αντιλαμβάνεται ότι ούτε το... Καστελόριζο δεν έχουν πιθανότητες να καταλάβουν από απέναντι... κολυμπώντας οι ασκερλήδες της, όπως προ ετών απειλούσε κοκορευόμενος ο μέχρι το 2023 υπουργός Άμυνάς της, στρατηγός Χουλουσί Ακάρ...

Η Ελλάς δεν είναι για τα... δόντια της και το ξέρει. Το βλέπει. Ιδίως τώρα που εκτραχυνόμενη παγκοσμίως η κατάσταση, έχει περιέλθει σε υποβιβασμό η ισχύς των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου καθώς επικρατεί, «πλανηταρχικής» εφαρμογής, η λογική «των εξάσφαιρων ρεβόλβερς του Φαρ Ουέστ». Και ξέρει η Άγκυρα ότι από δαύτα έχει και η Ελλάς. Το μετράει. Καθώς τ’ άκουσε κιόλας στην ελλα-δική μας προσήλωση για την «ισχύ των Αξιών του Διεθνούς Δικαίου», σε άρρηκτο συνδυασμό με την «αξία της Ισχύος». Και, άρα, προσαρμόζεται αναλόγως, προπαρασκευαζόμενη για τα μέλλοντα. Πάντα καραδοκώντας «τί τέξεται η επιούσα»...

ΕΓΡΑΨΕ βέβαια, αειθαλή ανά τους αιώνας, ο Θουκυδίδης μας τον κυνικό κανόνα της «ανθρώπινης φύσης» που εκφώνησαν οι Αθηναίοι κατακτητές στους άτυχους Μηλίους το 416 π.Χρ. ότι: «Ο ισχυρότερος επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμη του, ο δεν ανίσχυρος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του» (Ε-89). Φρόντισε όμως ο ίδιος, στα αμέσως επόμενα κεφάλαια της Ξυγγραφής του να καταδείξει και πώς η επιδέξια στρατηγική του Συρακούσιου ηγέτη Ερμοκράτη, συνενώνοντας στην Αντίσταση όλους τους Έλληνες Σικελιώτες, προκάλεσε το 413 π.Χρ. την πανωλεθρία στην υπερδύναμη των Αθηναίων εισβολέων...

- Παρεμπιπτόντως: Επειδή και σήμερα πλείστοι υπενθυμίζουν το Ε-89 του Θουκυδίδη (π.χ. κι ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ πρόσφατα στο Νταβός), άξιον απορίας είναι ότι ουδείς φαίνεται να έχει μελετήσει στο ίδιο βιβλίο, λίγο παρακάτω, τον Ερμοκράτη τού Θουκυδίδη. Ιδίως εκείνο το «οὐ τοῖς ἄρχειν βουλομένοις μέμφομαι, ἀλλὰ τοῖς ὑπακούειν ἑτοιμοτέροις οὖσιν» (Δ-61,5)...

^{Ήταν 7 Σεπτ. 2022 προβαλλόμενες κι από τηλεοράσεως οι τότε απειλές Ερντογάν ότι θα έστελνε «ξαφνικά ένα βράδυ» τους ασκερλήδες του στα ελληνικά νησιά και προέγραφε ως «Μητσοτάκης Γιόκ» τον πρωθυπουργό του ελλα-δικού μας κράτους, τον οποίο υποδέχθηκε την παρελθούσα Τετάρτη στην Άγκυρα ως... «πολύτιμο φίλο» του!}