Παρουσίαση βιβλίου Πόλυ Κυριάκου

Οι Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου και ο Ποιητής Πόλυς Κυριάκου, σας προσκαλούν την Τρίτη 31 Μαρτίου 2026 και ώρα 7.30 μ.μ., στην Αίθουσα Τελετών του Παγκυπρίου Γυμνασίου, Πλατεία Αρχιεπισκόπου Κυπριανού, 1016 Λευκωσία, στην παρουσίαση του βιβλίου: ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΩΣ ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ,100 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΠΟΛΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ.

Την εκδήλωση θα παρουσιάσει η Βασιλική Χατζηαδάμου.

Χαιρετισμό θα απευθύνουν η Δρ Αθηνά Μιχαηλίδου, Υπουργός Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας και ο Εκδότης Ηλίας Επιφανίου.

Παρουσίαση βιβλίου: Δρ Νάντια Στυλιανού - Νεοελληνίστρια, Ποιήτρια και Δρ Μαρίνος Πουργούρης – Αναπληρωτής Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κύπρου. Παρέμβαση: Σταύρος Σιόλας - Τραγουδοποιός, Ερμηνευτής.
Αντιφώνηση από τον συγγραφέα, απαγγελία ποιημάτων.

Καλλιτεχνικό πρόγραμμα: Σταύρος Σιόλας και Βασιλική Χατζηαδάμου, ερμηνεία Μάριος Στυλιανού, πιάνο.

Βιογραφικό

Ο Πόλυς Κυριάκου, είναι ένας σύγχρονος στιχουργός. Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1957 στη Λευκωσία, στον Άγιο Κασσιανό, μια πολύπαθη περιοχή. Εκεί πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια, ως τα είκοσι, που έληξε και η στρατιωτική του θητεία. Η Λευκωσία, λοιπόν, ο πρώτος του σταθμός, και ο πρώτος, από τους τρεις μεγάλους του έρωτες, όπως συνηθίζει να λέει, του έδωσε τις μνήμες.

Μεγάλωσε στα παλιά βενετσιάνικα τείχη. Αγάπησε την αγωνία του τόπου του• ενός τόπου που πάσχιζε για την απελευθέρωσή του, από τους Εγγλέζους. Με τα παιδικά του μάτια, είδε τις μάχες του ’63. Κι έπειτα, έφηβος πια, παρακολούθησε με αποστροφή, το μεγαλύτερο έγκλημα της νεότερης ιστορίας της Κύπρου: την τουρκική εισβολή του ’74. Η Λευκωσία, του χάρισε ψυχή. Το άσπιλο χρώμα και τις ευωδιές του γιασεμιού, τα στενά δρομάκια, τα τραγούδια του Μαρκόπουλου και του Κουγιουμτζή, που άκουγε από το ραδιόφωνο. Η Λευκωσία, του δώρισε απλόχερα την αγάπη, για το άδολο και το αληθινό. Έτσι, δεν θα ξεχάσει ποτέ, τον εφημεριδοπώλη, της οδού Θησέως, όπως και τις φωνές των μαθητών, που ακούγονταν από το Παγκύπριο Γυμνάσιο.

Το επόμενο εισιτήριο έγραφε «Αθήνα». Ο ορίζοντας του κάδρου, άνοιξε. Η εικόνα απέκτησε περισσότερο ουρανό. Τα ραδιόφωνα έπαιζαν Λεοντή, Λοΐζο, Θεοδωράκη. Η Αθήνα, είναι ολόκληρη ένα τραγούδι ατέλειωτο και μαγικό. Μπουάτ, θέατρα και σινεμά, ένας κόσμος μεθυστικός, πρωτόγνωρος, με νότες και παρτιτούρες. Κι ασφαλώς, η Κύπρος, παρέμενε στο πίσω μέρος του μυαλού, ένας κρυμμένος και πονεμένος θησαυρός. Αφυδατωμένη, ζαλισμένη, εγκαταλελειμμένη στην άκρη της, στολισμένη με τα χρυσοποίκιλτα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Ένα τετράγωνο πιο κάτω, ο Μούτσης σιγοψιθύριζε τον στίχο του Τριπολίτη: «Θα σου πάρω βιολιά κι ένα ντέφι γλυκό να σου παίζει, Ερηνούλα μου...».

Tα ταξίδια είναι όμορφα. Κυρίως, για εκείνους που ξέρουν να χάνονται. Έτσι, λοιπόν, στα μισά του δρόμου, ο Πόλυς Κυριάκου, άπλωσε, μπροστά του, τον χάρτη, για να δει τον κόσμο, από την αρχή. Τα μάτια του προσηλώθηκαν σε μια άλλη μητρόπολη, με ουρανοξύστες, πλατιές λεωφόρους και νέα όνειρα. ‘Ετσι, από τα στενά της Λευκωσίας, το 1982, βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, για περαιτέρω σπουδές, ζώντας χρόνια ουσίας και ασίγαστης δημιουργίας, παρότι ομολογεί πως «η από-σταση δημιουργεί μια έλξη· είναι ένας μαγνήτης, ο οποίος διαρκώς σε τραβά, προς το μέρος της πατρίδας, που είναι πάντοτε ο φάρος σου, είτε αυτό σε πονά πολύ, είτε λιγότερο, είτε το θες, είτε όχι. Η νοσταλγία αποτελούσε, ανέκαθεν, την κινητήριο δύναμη και το απαραίτητο οξυγόνο, για να συνεχίσω, να βηματίσω πιο ‘κει, πιο πέρα από το κουτάκι μου και τη βολή μου». Πρόκειται, λοιπόν, για έναν Κύπριο ο οποίος μετέτρεψε τη ξενιτιά του σε βαθιά αγάπη για τη μικρή πατρίδα.

Νέα Υόρκη, νέα ζωή. Η επιβίωση στη Νέα Υόρκη, ήταν ιδιαιτέρως δύσκολη, δεν υπήρχε χρόνος για όνειρα, ή ποιητικό όραμα. Για να καταφέρει να ανταπεξέλθει στη δύσκολη καθημερινότητα, δημιούργησε ένα στούντιο γραφικών τεχνών, πα- ράλληλα γράφοντας ποίηση και πολύ αργότερα στίχο, για τραγούδι.

Με την Κύπρο, πάντα, στο μέσον της καρδιάς, αδιάκοπη και συμπαγή και αδιαίρετη, όπως στα πιο βαθιά του όνειρα. Με τα χρόνια να παλιώνουν, εντός και εκτός, όπως και οι ρυτίδες. Οργανώσεις, επιτροπές δικαιοσύνης, αφισοκολλήσεις, συναυλίες, σλόγκαν «Δέκα χρόνια είναι πολλά», «Είκοσι χρόνια είναι πολλά», τριάντα… πια, περάσαμε τα πενήντα…

Ένα θερινό πρωινό, ωστόσο, αφηγείται ο ίδιος, όταν η οικογένειά του, βρισκόταν σε διακοπές στην Κύπρο, και εκείνος ξύπνησε μόνος στο σπίτι του, στο Whitestone, έτυχε να ακούσει στο ραδιόφωνο ένα ελληνικό διαχρονικό τραγούδι, που αφύ-πνισε εντός του τη νοσταλγία μιας πολυπόθητης, αλλά αδιόρατης, ακόμη, επιστροφής. Εκείνη τη στιγμή, πήρε μορφή η ποίηση, που από τότε που ήταν παιδί, έρρεε στις φλέβες του. Αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο της, αυτή τη φορά, με τον μανδύα της στιχουργικής, έτσι ώστε να ενδύεται τη μελωδία. Να γεννηθούν τραγούδια ελληνικά, ζωντανά, εναργή, διάφανα, σαν το κρυστάλλινο νερό. Ξεκίνησε να γράφει, από ένα ρίγος παλιό, από μια νοσταλγία. Από μια απέραντη και βαθύτατη μοναξιά.

Οι στίχοι του, οντότητες ξεχωριστές, φέρουσες οξυγόνο και ανάσα, πιο κοντά στην ποίηση, αντανακλούν, κυρίως την ψυχή και τους καημούς της μεταπολεμικής Κύπρου. Το τοπίο των παθών της βασανισμένης πατρίδας του, που μας αποκαλύπτει έναν κόσμο άπειρο σε συναισθήματα, ευαισθησίες και αγωνίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Στη στιχουργική του, υπάρχει ρυθμός και μουσικότητα τέτοια, που είναι σχεδόν σαν να ακούς και τη μελωδία τους, πριν ακόμη αυτή γεννηθεί.

Με την είσοδο, του Πόλυ Κυριάκου, στην ελληνική δισκογραφία, γίνεται αγαπημένος του ελληνικού κοινού. Συνάντησε τον Γιώργο Νταλάρα, στη Νέα Υόρκη, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συναυλίας για την Κύπρο, το 1994, στην οποία, ο Πόλυς Κυριάκου εργάστηκε, εθελοντικά, ως μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Αμερικής. Αργότερα, όταν βρέθηκε στο σπίτι του Γιώργου Νταλάρα, στην Αθήνα, εκείνος του πρότεινε να δώσει στίχους του στον Παντελή Θαλασσινό. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η ιστορία, με ευαισθησία, ευγένεια και οδύνη, με το τραγούδι «Κερύνεια μου», σε μουσική του Παντελή Θαλασσινού και ερμηνεία Θαλασσινού και Νταλάρα.

Η δεύτερη όμορφη στιγμή, συνδέεται με τη γνωριμία του με τον Σταύρο Σιόλα, το 2006, όταν και οι δύο έτυχε να λάβουν μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με τραγούδια τους. Ο Σταύρος, με το τραγούδι «Της άρνης το νερό», και ο Πόλυς Κυριάκου, με το «Λίγο πριν ξημερώσει», σε μουσική Στέλλας Γαδέδη και ερμηνεία Ευτυχίας Μητρίτσα. Η συνάντησή τους, ήταν η αιτία για να γράψουν μαζί δύο άλμπουμ, αλλά και πολλά άλλα τραγούδια, ανάμεσα στα οποία και τα «Διό-δια», ένα τραγούδι που έχει διανύσει μια πάρα πολύ σημαντική διαδρομή.

Ο Πόλυς Κυριάκου, έχει συνεργαστεί με πολύ αξιόλογους συνθέτες: Γιάννης Μαρκόπουλος, Παντελής Θαλασσινός, Γιώργος Ανδρέου, Γιώργος Καζαντζής, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μίλτος Πασχαλίδης, Ανδρέας Κατσιγιάννης, Σταύρος Σιόλας, Στέφανος Κορκολής, Βάσω Αλαγιάννη, Μανώλης Καραντίνης, Σοφία Νάτσιου, Μανόλης Ανδρουλιδάκης, Νεοκλής Νεοφυτίδης, B.D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης), Δημήτρης Κοργιαλάς, Ελεάννα Ζεγκίνογλου, Στέλλα Γαδέδη, και πολλοί άλλοι.

Τραγούδια του, έχουν ερμηνεύσει: Γιώργος Νταλάρας, Παντελής Θαλασσινός, Πάνος Κατσιμίχας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κότσιρας, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Ελεω-νόρα Ζουγανέλη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μπάσης, Κώστας Μακεδόνας, Σταύρος Σιόλας, Γιώτα Νέγκα, Φωτεινή Βελεσιώτου, Τόλης Βοσκόπουλος, Βασίλης Λέκκας, Ρίτα Αντωνοπούλου, Λιζέτα Καλημέρη, B.D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης), Ευρυδίκη, Βασιλική Χατζηαδάμου, Δώρος Δημοσθένους, Γιάννης Διονυσίου, Νεοκλής Νεοφυτίδης, Μπέττυ Χαρλαύτη, Μιχάλης Τερλικκάς, Μαρίνα Βερζανλή και πολλοί άλλοι.

Όπως ο ίδιος διατείνεται: «Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κάποτε, η ζωή είναι γενναιόδωρη. Σε οδηγεί στο κατάλληλο σημείο, όπου θα βρεθείς με ανθρώπους που θα σε πάρουν απ’ το χέρι, για ένα ταξίδι πεπρωμένο, που διαμορφώνει την ψυχοσύνθεση, αλλά και ολόκληρη την ύπαρξή σου».

Ο Πόλυς Κυριάκου, είναι πτυχιούχος του τμήματος πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών (1977-1981).

Επίσης είναι πτυχιούχος του Pratt Institute, Brooklyn New York με Μaster’s Degree στο Graphic Design (1982-1986).

Συντονίζει Εργαστήρι Στιχουργικής από το 2017, μέχρι και σήμερα. Υπήρξε τηλεοπτικός παρουσιαστής στο Σίγμα TV (2017), με την εκπομπή του «Μια κουβέντα δρόμος», με συνεντεύξεις σημαντικών συντελεστών της ελληνικής μουσικής. Αρθρογραφούσε στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Σημερινή», από τον Αύγουστο του 2016, έως τον Ιούλιο του 2018. Ως θεατρικός παραγωγός, εμφανίστηκε το 2017, με το έργο «Αποχαιρετισμός», ένα θεατρικός μονόλογο, του Γιάννη Ρίτσου. Επίσης εργάστηκε ως μουσικός παραγωγός, επιμελητής και παρουσιαστής, στον ραδιοφωνικό σταθμό, Ακτίνα FM, της Νέας Υόρκης (2015 - 2016), στο Cosmos FM Radio (2004 - 2015), με την εκπομπή «Ένας κόσμος ελληνικό τραγούδι». Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ραδιοφώνου και δραστηριοποιήθηκε, προς όφελος του οργανισμού, με ανάληψη έργου παραγωγής και διοργάνωσης συναυλιών, προκειμένου να συνεισφέρει στην οικονομική ενίσχυση του σταθμού. Επιπροσθέτως, διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στην PolyGraphics (1986-1998), στην Typographic Creations (1998-2016) και στην εφημερίδα «Πρωινή» της Αμερικής (1982-1986). Ακόμη, διετέλεσε μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας της Αμερικής, μέλος της επιτροπής «Justice for Cyprus Committee», επικεφαλής της Πολιτιστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομοσπονδίας της Αμερικής και ιδρυτής του πολιτιστικού οργανισμού «Ορφέας, Ιδρυμα για την Ελληνική Μουσική και Τέχνη», με έδρα τη Νέα Υόρκη και στόχο την προβολή του ελληνικού πολιτισμού στην Αμερική. Το 2022 ίδρυσε τον μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό οργανισμό «Μονόγραμμα», με έδρα την Κύπρο. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, τα «Σχήματα» (1975), η οποία διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο καλύτερου νέου λογοτέχνη, στην Κύπρο, και τη συλλογή «Μετασχηματισμοί», το 1977.

Οι δίσκοι του: Στα μισά της νύχτας (2010) σε μουσική Σταύρου Σιόλα, Διόδια (2013), σε μουσική Σταύρου Σιόλα, Δυό μέτρα γης αγάπησα (2013), σε μουσική Δημήτρη Κοργιαλά, Χωρίς αφέντες (2016) σε μουσική Σοφίας Νάτσιου, Αρχάγγελος (2017), σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη και Κύπρος Νυν και Αεί (2024), σε μουσική δώδεκα αξιόλογων συνθετών και επιμέλεια του Γιώργου Νταλάρα.

«Νομίζω πως ένας καλλιτέχνης πάντοτε ταξιδεύει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί ώστε να γίνει καλύτερος ακροβάτης. Θα ήταν ψέμα, εάν έλεγα πως δεν είμαι ικανοποιημένος. Δεν έχω παράπονο. Κάποια τραγούδια μου αγαπήθηκαν πολύ. Το βρίσκω βαθιά συγκινητικό. Πρέπει να πω επίσης πως, όταν αγαπάς αληθινά αυτό που κάνεις, είσαι συμφιλιωμένος με το μέσα σου. Όλα αυτά τα χρόνια, λοιπόν, δεν ήθελα πολλά. Ένα χαρτί κι ένα μολύβι. Απλά κι αθόρυβα. Ώστε να βρεθεί το υλικό που κάνει τη ψυχή να ημερέψει». Ένα ποίημα που γεννήθηκε στα μισά της δικιάς του διαδρομής. Φοιτητική Εστία Αρρένων Πατησίων, 1981:

«Αν θέλεις ν’ αγαπήσεις την Πατρίδα σου φύγε απ’ αυτήν/Μα αν θες να αγαπήσει σε η Πατρίδα σου, σφιχτάγγιξέ τη, σφιχτόδεσέ τη σαν Σταυρό/Στις πιο βαθιές - βαθιές πληγωματιές εσύ να γίνεσαι φρουρός. Και μια η φλέβα να είναι αυτή που

σας κρατεί».

«Η πατρίδα είναι έρωτας. Γιατί έρωτας σημαίνει πατρίδα. Ανάμεσα στα δύο είμαστε εμείς. Οι υπερήφανοι Έλληνες μετανάστες. Οι εμιγκρέδες. Οι απίστευτα ρομαντικοί και βαθιά ερωτευμένοι άνθρωποι της διασποράς. Επειδή μέσα μας κου-βαλάμε ό,τι καλύτερο γέννησε η Ελλάδα. Επειδή μέσα μας κουβαλάμε την ελπίδα». Επειδή το τραγούδι μας λέει: «Το σεργιάνι μας στον κόσμο/ ήταν δέκα μέτρα γης/όσο πιάνει ένα σπίτι/και ο τοίχος μιας αυλής». Επειδή το τραγούδι μας λέει: «Σαν το ποίημαν του Λιπέρτη/ζωγραφκιά του Κκάσιαλλου/αχ Τζερύνεια μάνα μου…».

«Έστω κι αν ο χάρτης είναι ακόμα μισός, ο πόθος είναι ολόκληρος. Ξεχειλισμένος».