Τραμπ ως σύγχρονος Αλκιβιάδης
Ίσως να έχουμε οδηγηθεί σε μια εκεχειρία ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν, όμως τίποτα δεν μπορεί ακόμη να θεωρηθεί βέβαιο. Ο Τραμπ φαίνεται πως το σκέφτηκε, ίσως, για δεύτερη φορά και απέφυγε την ολική καταστροφή του Ιράν, την οποία διαλαλούσε μέχρι πριν από λίγες ημέρες. Με αφορμή αυτή την εκεχειρία, θυμήθηκα τον Πελοποννησιακό Πόλεμο του Θουκυδίδη, που είχα διαβάσει πριν από χρόνια, και για ακόμη μία φορά διαπίστωσα πόσο διαχρονικός παραμένει αυτός ο ιστορικός. Σκέφτηκα, λοιπόν, την καταστροφική εκστρατεία της Αθήνας στη Σικελία και τον στρατηγό, αλλά και δεινό δημαγωγό, Αλκιβιάδη.
Πριν ακόμη ξεκινήσει η σικελική εκστρατεία, ο Αλκιβιάδης, στην προσπάθειά του να πείσει τους Αθηναίους να την αποδεχθούν, αντιμετώπιζε με περιφρόνηση τους αντιπάλους του, δηλαδή εκείνους που προειδοποιούσαν ότι μια τέτοια επιχείρηση θα κατέληγε σε καταστροφή. Ταυτόχρονα, εξυμνούσε τον εαυτό του, απαξίωνε τον Νικία και διαβεβαίωνε τους Αθηναίους ότι ο λαός της Σικελίας δεν είχε εμπιστοσύνη στους ηγέτες του και ότι ήταν ευμετάβλητος.
Η εκστρατεία ξεκίνησε και, όταν τα αθηναϊκά πλοία έφτασαν στις ακτές της Σικελίας και της νότιας Ιταλίας, καμία πόλη δεν άνοιξε τα λιμάνια της για να τα υποδεχθεί. Ούτε καν οι Εγεσταίοι, τους οποίους οι Αθηναίοι θεωρούσαν συμμάχους, δεν τους προσέφεραν ουσιαστική βοήθεια.
Για να μην επεκταθώ περισσότερο στα ιστορικά, αρκεί να θυμίσουμε ότι, παρόλο που οι Αθηναίοι σημείωσαν ορισμένες επιτυχίες στην αρχή, στο τέλος υπέστησαν συντριπτική καταστροφή, ενώ η Σπάρτη εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να στραφεί επιθετικά εναντίον της Αθήνας.
Στις μέρες μας, θα μπορούσε κανείς να πει ότι ένα ανάλογο μοτίβο διαγράφεται και στην εκστρατεία του Τραμπ κατά του Ιράν. Αφού πρώτα αυτοπαρουσιάστηκε ως ειρηνοποιός, και παρά τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του Κογκρέσου, προχώρησε στην επίθεση κατά του Ιράν.
Πίστευε ότι ο λαός του Ιράν θα ήταν έτοιμος να ταχθεί με το μέρος του και ότι η ιρανική κυβέρνηση θα συνθηκολογούσε με τα πρώτα πλήγματα. Όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ο λαός του Ιράν, παρότι έχασε σημαντικούς στρατηγούς και τμήμα της ηγεσίας του, δεν κατέρρευσε, αλλά αντιστάθηκε.
Την ίδια στιγμή, το ΝΑΤΟ, που αποτελεί τον βασικό του σύμμαχο μαζί με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, δεν έδειξε κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον να στηρίξει αυτόν τον πόλεμο. Και έτσι φτάνουμε, τουλάχιστον προς το παρόν, στην εκεχειρία.
Αν και δεν γνωρίζουμε πόσο μπορεί να διαρκέσει αυτή η εκεχειρία, είναι φανερό ότι ο αμερικανικός στρατός υπέστη σημαντικές απώλειες στο πεδίο. Έτσι, ο Τραμπ, φοβούμενος την εσωτερική κατακραυγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, οδηγείται στην επιλογή της εκεχειρίας.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, έστω και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Δεν γνωρίζουμε πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος, ούτε αν θα εμφανιστεί μια νέα Σπάρτη, δηλαδή η Κίνα, για να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Εκείνο που γνωρίζουμε, όμως, είναι ότι η αλαζονεία πληρώνεται πάντοτε ακριβά και ότι πάντα θα βρίσκεται ένας νέος Αλκιβιάδης για να παρασύρει τις μάζες σε καταστροφικούς πολέμους.
