Η ριζοσπαστικοποίηση της Calla Walsh

Η περίπτωση της Calla Walsh αποτελεί ένα ανησυχητικό παράδειγμα σύγχρονης πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης στη Δύση. Μια νεαρή Αμερικανίδα, που μέχρι πρόσφατα παρουσιαζόταν ως ανερχόμενη μορφή της προοδευτικής πολιτικής σκηνής, έχει μετατραπεί σε ενεργό υποστηρίκτρια καθεστώτων και οργανώσεων που συνδέονται με την ένοπλη βία.

Η Walsh, σήμερα 21 ετών, μεγάλωσε στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης σε μορφωμένο περιβάλλον. Από νεαρή ηλικία δραστηριοποιήθηκε πολιτικά σε ζητήματα κλιματικής αλλαγής και κοινωνικής δικαιοσύνης, εντασσόμενη αρχικά στο Δημοκρατικό Κόμμα και στη συνέχεια στους Democratic Socialists of America.

Μέσα σε λίγα χρόνια, η πορεία αυτή μεταστράφηκε προς ακραίες θέσεις. Μέσω των κοινωνικών δικτύων υιοθέτησε ολοένα πιο βίαιο και αντιδυτικό λόγο, φθάνοντας να υποστηρίζει επιθέσεις κατά Δυτικών στόχων και να δικαιολογεί τη χρήση βίας για πολιτικούς σκοπούς.

Καθοριστικό ρόλο φαίνεται να διαδραμάτισαν οι διεθνείς της επαφές. Ταξίδια στην Κούβα από νεαρή ηλικία την έφεραν σε επαφή με δίκτυα προπαγάνδας, ενώ η εμπλοκή της με ακραίους αριστερούς κύκλους στις Ηνωμένες Πολιτείες την οδήγησε σε πιο ριζοσπαστικές μορφές δράσης.

Η δραστηριότητά της δεν περιορίστηκε σε θεωρητικό επίπεδο. Τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2023 συμμετείχε σε επιθέσεις κατά εγκαταστάσεων της εταιρείας Elbit Systems στη Νέα Αγγλία, προκαλώντας ζημιές που εκτιμήθηκαν περίπου σε ένα εκατομμύριο δολάρια. Για τις ενέργειες αυτές κατηγορήθηκε για σειρά αδικημάτων και τον Νοέμβριο του 2024 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών. Παρά τις συνέπειες, η στάση της παρέμεινε αμετάβλητη.

Η περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση συνδέεται με τη διεθνή της δραστηριότητα. Η μετεγκατάστασή της στη Βηρυτό και η συνεργασία της με ιρανικά κρατικά μέσα καταδεικνύουν ένταξη σε δίκτυα προπαγάνδας που συνδέονται με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ.

Ως προπαγανδίστρια της Τεχεράνης για τη γενιά Gen Z εμφανίζεται τακτικά σε ιρανικά μέσα μαζί με πρόσωπα από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική που έχουν περιθωριοποιηθεί. Τον Δεκέμβριο συμμετείχε σε εκπομπή του Press TV, όπου εξήρε τη στρατιωτική ισχύ του Ιρανού στρατηγού Qasem Soleimani, ο οποίος σκοτώθηκε το 2020 σε αμερικανική επίθεση.

Τον Φεβρουάριο, κατά την επιστροφή της στο Ιράν, λειτούργησε ως «αμερικανικό πρόσωπο» για τη διάδοση του ισχυρισμού ότι η CIA και η Μοσάντ ευθύνονταν για τη σφαγή χιλιάδων Ιρανών κατά την εξέγερση του προηγούμενου μήνα. Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ εκτίμησε ότι τα θύματα ενδέχεται να ξεπερνούν τις 20.000. Η ίδια υποστήριξε ότι οι ιρανικές Αρχές «υπερασπίζονται την επανάσταση» από δυτική παρέμβαση.

Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει μια ευρύτερη τάση. Νεαρά άτομα στη Δύση καθίστανται ευάλωτα σε διαδικασίες ιδεολογικής χειραγώγησης από ξένες δυνάμεις και εξτρεμιστικά δίκτυα, ιδίως μέσω των κοινωνικών κινημάτων και των ψηφιακών μέσων.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η στάση τμημάτων της Δυτικής αριστεράς, τα οποία, στο πλαίσιο αντιιμπεριαλιστικής ρητορικής, εμφανίζονται να επιδεικνύουν ανοχή ή ακόμη και υποστήριξη προς αυταρχικά ή θεοκρατικά καθεστώτα. Η σύγκλιση αυτή δημιουργεί ιδεολογικές γέφυρες που διευκολύνουν τη μετάβαση από τον ακτιβισμό στον εξτρεμισμό.

Σε μια Κύπρο όπου αυξάνεται η παρουσία μουσουλμανικών κοινοτήτων, ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Πώς συγκλίνουν ρητορικές κοινωνικής δικαιοσύνης, περιβαλλοντικής προστασίας και βίας κατά της Δύσης σε μορφές υποστήριξης προς το Ισλάμ στο όνομα ενός δήθεν προοδευτισμού; Στο ζήτημα αυτό θα επανέλθουμε.

*Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Λονδίνο με εξειδίκευση στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, Ανθρώπινα Δικαιώματα και Φιλοσοφία Δικαίου