Μα και τα μωρά του Δημοτικού, πια;

Διερωτώμαι τι παιδιά μεγαλώνουμε, τέλος πάντων; Λάθος ερώτημα. Έπρεπε να γράψω τι παιδιά μεγαλώνουν τα κινητά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα Τικ Τοκ και όλοι αυτοί οι ηλεκτρονικοί «κηδεμόνες» στους οποίους έχουμε αναθέσει το μεγάλωμα των παιδιών μας.

Ο προβληματισμός αυτός προέρχεται από τη νέα εκδήλωση μαθητικής παραβατικότητας μέσα σε σχολικό λεωφορείο, ένα φαινόμενο που εμφανίζεται όλο και συχνότερα, με βανδαλισμούς, επιθέσεις εναντίον των οδηγών και άλλες βιαιότητες.

Το τελευταίο κρούσμα σημειώθηκε σε λεωφορείο στην επαρχία Λεμεσού και μάλιστα με πρωταγωνιστές μαθητές του Δημοτικού! Αυτά, λοιπόν, τα μικρά βλαστάρια μας εξύβριζαν τον οδηγό, χτυπούσαν τα καθίσματα με τα σφυριά ασφαλείας και κινούνταν χωρίς ζώνες μέσα στο λεωφορείο. Ως εκ τούτου και για λόγους ασφαλείας, ο οδηγός διέκοψε το δρομολόγιο.

Σημειώνεται ότι στο συγκεκριμένο δρομολόγιο έχουν καταγραφεί επανειλημμένα ανάλογα προβλήματα και έχουν διατυπωθεί παράπονα και από άλλους οδηγούς.

Χρειάζεται η συνδρομή ψυχολόγων, κοινωνιολόγων και άλλων ειδικών για να μας εξηγήσουν τι είναι αυτό που οδηγεί τους μαθητές να επιτίθενται ειδικά εναντίον των οδηγών των λεωφορείων, αλλά και εναντίον των ιδίων των λεωφορείων.

Πόσο ανεγκέφαλοι είναι αυτοί οι μαθητές που ρίχνουν κροτίδες και άλλα αντικείμενα εναντίον του οδηγού, ώστε να μην αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν και οι ίδιοι, εάν λόγω των πράξεών τους το λεωφορείο εκτροχιαστεί ή εμπλακεί σε δυστύχημα;

Κατά σύμπτωση, την ίδια μέρα που συνέβη το περιστατικό στο λεωφορείο με τα παιδιά του Δημοτικού, η Οργάνωση των δασκάλων, η ΠΟΕΔ, ζήτησε από το Υπουργείο Παιδείας τον καθορισμό συναντήσεων πάνω σε τακτική βάση, για συζήτηση των θεμάτων που άπτονται της σχολικής βίας και παραβατικότητας, για αξιολόγησή τους και για έγκαιρη λήψη αποφάσεων.

Ο ρόλος του σχολείου, των εκπαιδευτικών και βεβαίως του Υπουργείου στην αντιμετώπιση της μαθητικής παραβατικότητας είναι εξαιρετικά σημαντικός. Και είμαι βέβαιος ότι οι εκπαιδευτικοί, στον βαθμό που ενδιαφέρονται για τους συναδέλφους αορίστου χρόνου, το ίδιο ενδιαφέρονται και για τους μαθητές αορίστου… μέλλοντος.

Αλλά ο ρόλος των γονιών είναι πολύ σημαντικότερος. Διότι όλα ξεκινούν από το σπίτι. Δυστυχώς, οι γονείς είτε δεν έχουν χρόνο ν’ αφιερώσουν στα παιδιά τους είτε αδιαφορούν είτε και λειτουργούν ως κακά πρότυπα, ενθαρρύνοντας τις παραβατικές συμπεριφορές των παιδιών τους.

Δεν ξέρω, αλλά ίσως θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να βαθμολογούμαστε κι εμείς οι γονείς γι’ αυτά τα θλιβερά φαινόμενα. Όταν ο μαθητής προβαίνει σε έκτροπα, να μηδενίζεται ο κηδεμόνας του! Πέρα από τις ζημιές που πρέπει να πληρώνει.

ΜΠΟΞΕΡ