Το μέλλον του Ελληνισμού της Κύπρου
Πριν περίπου 3000 χρόνια δημιουργήθηκαν τα πρώτα βασίλεια της Κύπρου από τους Μυκηναίους – Νέα Πάφος, Σαλαμίνα, Κούριο, Λήδρα, Ιδάλιον, Ταμασσός, Κίτιο και πάει λέγοντας. Ελληνικά βασίλεια όπου κυριαρχούσε ο ελληνικός πολιτισμός. Πρώτος βασιλιάς της Σαλαμίνας ο Τεύκρος, γιος του Τελαμώνα και βασιλιά της πρώτης Σαλαμίνας.
Μέχρι σήμερα, μετά από 8 αιώνες συνεχιζόμενων κατακτήσεων, διατηρήσαμε στην Κύπρο τη γλώσσα μας την ελληνική μαζί με τους κοινούς αγώνες του έθνους μας για το οποίο ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο ίδιος με κυπριακή καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του, απαντώντας τον Οκτώβριο του 1827 στο Παρίσι, στο ερώτημα του Άγγλου Wilmot – Horton του υπουργείου εξωτερικών «ποια όρια εκτάσεως χωρογραφικής αξιοί η Ελλάς;» απάντησε: «τα όρια ταύτα από του 1821 καθορίζονται υπό του αίματος του εκχυθέντος εις τα σφαγεία των κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών και του Μεσολογγίου και εις τους πολλούς κατά γην και κατά θάλασσαν αγώνες, διά των οποίων εδοξάσθη το ανδρείον τούτο έθνος...».
Μπορούμε να ξεχάσουμε τις σφαγές των 436 εκατοντάδων κληρικών και προεστών της 9ης Ιουλίου με δεσπόζουσα μορφή τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό; Το Μαυσωλείο αφιερωμένο σε αυτούς κοσμεί μέχρι σήμερα την εκκλησία της Φανερωμένης. Μπορούμε να λησμονήσουμε τα Οκτωβριανά του 1931 με πρωτοστάτη τον επίσκοπο Κιτίου Νικόδημο Μυλώνα και την τυραννική αφαίμαξη του Ελληνισμού της Κύπρου που ακολούθησε από τους Βρετανούς αποικιοκράτες;
Ή μήπως θα λησμονήσουμε το μεγάλο Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950 με το συντριπτικό 96% των Κυπρίων να ψηφίζουν την αυτοδιάθεση και την Ένωση. Ένα δημοψήφισμα που κάποιοι απαγόρευσαν να διδάσκεται στα σχολεία μας κατ’ εντολή ενός ηγέτη μη αναγνωρισμένου κράτους στα κατεχόμενα. Αυτοί έχουν το θράσος να παρουσιάζονται στα μνημόσυνα κατά τις εθνικές επετείους πουλώντας φούμαρα στους ψηφοφόρους τους.
Ο ένδοξος Απελευθερωτικός Αγώνας, η επιτομή του αγωνιστικού πνεύματος στην Κύπρο, διήρκησε 4 ολόκληρα χρόνια και γονάτισε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Κανείς σε όλο τον πλανήτη δεν τόλμησε να τα βάλει με αυτή, όπως τα παιδιά αυτά που θυσιάστηκαν στα πεδία των μαχών και στην αγχόνη, των δήθεν πολιτισμένων. Μια Ινδία του Γκάντι με πληθυσμό τα 300 εκατομμύρια, επέλεξε την παθητική αντίσταση ενώ η μικρή Κύπρος τον ανταρτοπόλεμο, κάτι που ενθουσίασε ακόμη και τους Κουβανούς επαναστάτες του Φιντέλ Κάστρο.
Και όμως όλα έληξαν, βάσει σχεδίου, με μια κάλπικη ανεξαρτησία προορισμένη να οδηγήσει στην καταστροφή. Οι χάρτες υπήρχαν από το 1956 από πλευράς Βρετανών και Τούρκων, με αρχιτέκτονα τον γνωστό συνταγματολόγο Νιχάτ Ερίμ. Οι Βρετανοί δεν δίστασαν να παραβιάσουν τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1955 κατά την «Τριμερή του Λονδίνου» για να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους που έδειχναν να καταρρέουν με την έναρξη αγώνα της ΕΟΚΑ.
Το 1959 και ενώ ο Αγώνας ήταν σε εξέλιξη, μας έδωσαν ένα σύνταγμα προς υπογραφή με διχοτομικά στοιχεία, εγγυήσεις ξένων δυνάμεων και αποικιοκρατικά κατάλοιπα όπως κυρίαρχες βάσεις. Το νεοσύστατο κράτος δεν άργησε να τιμωρήσει όσους διατηρούσαν άσβεστη την φλόγα του αγώνα για Ένωση. Ας μην μπούμε στα γεγονότα εκείνης της δεκαετίας γιατί είναι πολλά και αμφιλεγόμενα. Το 1963 η ανταρσία των «αδερφών» οδήγησε σε νέες περιπέτειες την Κύπρο που από το 1964 λειτουργεί με βάση το δίκαιο της Ανάγκης.
Το 1964 ήταν και η τελευταία μας ευκαιρία για έναν ενιαίο Ελληνισμό αφού όλες οι συγκυρίες ήταν υπέρ μας, τόσο από την Ελλάδα όσο και από τις ΗΠΑ. Τελικά είπαμε όχι, με το πρόσχημα της δήθεν «διπλής ένωσης», ενώ έγγραφα που έχουν βγει στην επιφάνεια από ιστορικούς ερευνητές αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας πως στόχος ήταν η Ένωση, με ή χωρίς την συναίνεση της Τουρκίας.
Το 1974 ήταν η τελική επίδειξη του τι πραγματικά ήθελαν να πετύχουν αυτοί που έβαλαν την Τουρκία ως εγγυήτρια στην Κύπρο, έχοντας σπείρει προ πολλού την διχόνοια, τόσο μεταξύ των «κοινοτήτων» όσο και μεταξύ των ιδεολογιών. Το 1974 θα γινόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φτάνει να υπήρχαν οι συγκυρίες. Αυτό που δεν έκαναν το 1964 το έκαναν 10 χρόνια αργότερα.
Τα δύο κράτη του Ελληνισμού σήμερα, η Ελλάδα και η Κύπρος, μοιράζονται πολλά κοινά – γλώσσα, ιστορία, πολιτισμό και προπαντός αγώνες. Μπορούν να μοιραστούν περισσότερα όπως η άμυνα, η παιδεία και η γεωγραφία. Και όμως αντί να μιλάμε όλοι «την ίδια γλώσσα» έχοντας μια κοινή γραμμή ως Ελληνισμός της Κύπρου, ακούμε για ομοσπονδίες, για κυπριακή γλώσσα, μέχρι και για ένα νέο έθνος με τους κατοίκους των κατεχομένων.
Είναι για αυτά που θυσιάστηκε ο Γρηγόρης, ο Ευαγόρας και ο 7χρονος τότε μαθητής Δημητράκης; Για ένα «κυπριακό έθνος»; Τόσο εύκολα ξεχνάμε το πρόσφατο παρελθόν και την ένδοξη ιστορία μας; Έχουμε εισβολή και κατοχή και οφείλουμε να προτάσσουμε την Απελευθέρωση ως τη μόνη λύση. Αντί αυτού, ακούμε τελευταίως κάποιες διαστρεβλωμένες ιδέες περί «επανένωσης».
Στα πιο πάνω έρχεται να προστεθεί η δημογραφική αλλοίωση των ελεύθερων περιοχών και των κατεχόμενων εδαφών μας από μουσουλμάνους και πληθυσμό τρίτων χωρών. Η κατάσταση στην Κύπρο θυμίζει αυτή που έλαβε χώρα στην Αλεξανδρέττα πριν πέσει στα χέρια των Τούρκων το 1939. Αλλογενής πληθυσμός που πολλαπλασιάζεται μέρα με την μέρα, ενώ ο ντόπιος πληθυσμός πάσχει από υπογεννητικότητα και τελικά καταπιέζεται.
Στα κατεχόμενα οι Τ/κ συνιστούν το 10% σε έναν πληθυσμό του ενός εκατομμυρίου ανάμεσά τους Τούρκοι έποικοι που φτάνουν μέχρι και το μισό εκατομμύριο. Οι ίδιοι θα πρέπει να ανησυχούν περισσότερο για την Τουρκία αντί για τους Έλληνες της Κύπρου. Καλούνται να συνυπάρξουν μαζί μας, όπως κάνουν ήδη οι άλλες μειονότητες στην Κύπρο, όπου και θα τύχουν ανάλογου σεβασμού. Δεν μπορεί το 85% του νόμιμου πληθυσμού μιας χώρας να απαρνηθεί την εθνική του ταυτότητα για να ικανοποιήσει το 15%. Το 85% έχει κάθε δικαίωμα να ολοκληρωθεί με τη συγχώνευσή του με τον υπόλοιπο Ελληνικό χώρο.
