Μαθήματα κυπριακών χορών... στη Σεβίλλη
Σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη μουσική, γέλια και κοινό ρυθμό, πραγματοποιήθηκε στο Κοινό Κέντρο Ερευνών (JRC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Σεβίλλη το πρώτο μάθημα κυπριακών παραδοσιακών χορών. Ο ήχος της κυπριακής μουσικής και οι ρυθμοί των τραγουδιών “Ψιντρή Βασιλιτζιά μου” και “Αγάπησα την που καρκιάς” έφεραν συναδέλφους από όλη την Ευρώπη πιο κοντά, μέσα από μια σειρά μαθημάτων που στόχο έχουν όχι μόνο τη γνωριμία με την κυπριακή παράδοση, αλλά και τη δημιουργία στιγμών συνάντησης, επικοινωνίας και κοινής εμπειρίας.
Υπό την καθοδήγηση του Paul Miller, οι συμμετέχοντες γνώρισαν δύο από τους πιο χαρακτηριστικούς χορούς της κυπριακής παράδοσης: το κυπριακό συρτό και το κυπριακό καλαματιανό. Η συγκεκριμένη δράση περιλαμβάνει συνολικά τέσσερα μαθήματα χορού, από τα οποία το πρώτο έχει ήδη πραγματοποιηθεί, ενώ τρία ακόμη θα ακολουθήσουν τις επόμενες εβδομάδες. Στόχος δεν είναι μόνο η εκμάθηση των βημάτων, αλλά κυρίως η δημιουργία ενός χώρου όπου άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες μπορούν να συναντηθούν με έναν πιο ανθρώπινο και αυθόρμητο τρόπο. Την επιμέλεια και τον συντονισμό της δράσης έχει ο Τρύφωνας Χρίστου, ο οποίος μέσα από μια σειρά πολιτιστικών δράσεων επιχειρεί να μεταφέρει στοιχεία της κυπριακής κουλτούρας και φιλοξενίας στο πολυπολιτισμικό περιβάλλον του JRC Σεβίλλης. Μέσα από εκθέσεις, εργαστήρια, γαστρονομικές εμπειρίες και τώρα τον χορό, η πρωτοβουλία επιδιώκει να δημιουργήσει εμπειρίες που φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά.
Η ατμόσφαιρα στο πρώτο μάθημα χαρακτηρίστηκε από ζεστασιά, αυθορμητισμό και έντονη συμμετοχή. Πολύ γρήγορα έγινε φανερό πως ο παραδοσιακός χορός δεν αφορά την τελειότητα ή την επίδειξη, αλλά τη συλλογικότητα και την ανθρώπινη επαφή. Στην κυπριακή παράδοση, ο χορός υπήρξε πάντοτε ένας τρόπος να συναντιούνται οι άνθρωποι, να επικοινωνούν και να μοιράζονται στιγμές μαζί. Σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί είναι συχνά έντονοι και οι ανθρώπινες στιγμές περιορισμένες, η εμπειρία ενός κυκλικού χορού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Μέσα από απλά βήματα που επαναλαμβάνονται συλλογικά, δημιουργείται ένα αίσθημα συμμετοχής, συντροφικότητας και κοινής παρουσίας. Είναι μια υπενθύμιση ότι μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές γεννιούνται απλώς όταν άνθρωποι βρίσκονται μαζί, κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου και χορεύουν στον ίδιο ρυθμό.
