Μνήμη και Χρέος: 52 χρόνια από την Tουρκική Eισβολή

Σε ανακοίνωσή του ο Όμιλος Λογοτεχνίας και Κριτικής τονίζει ότι 52 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το δίσεκτο καλοκαίρι του 1974, και όμως η ανοιχτή πληγή στο σώμα της πατρίδας μας παραμένει ζωντανή, αιμορραγώντας στη συλλογική μας μνήμη. Ο Όμιλος Λογοτεχνίας και Κριτικής κλίνει ευλαβικά το γόνυ στη μνήμη των θυμάτων της τουρκικής βαρβαρότητας και ενώνει τη φωνή του με τον Κυπριακό Ελληνισμό που συνεχίζει να βιώνει τα αρνητικά συμπαρομαρτούντα της κατοχής.

Αυτούσια η ανακοίνωση

Ο Όμιλος Λογοτεχνίας και Κριτικής τονίζει ότι 52 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το δίσεκτο καλοκαίρι του 1974, και όμως η ανοιχτή πληγή στο σώμα της πατρίδας μας παραμένει ζωντανή, αιμορραγώντας στη συλλογική μας μνήμη. Ο Όμιλος Λογοτεχνίας και Κριτικής κλίνει ευλαβικά το γόνυ στη μνήμη των θυμάτων της τουρκικής βαρβαρότητας και ενώνει τη φωνή του με τον κυπριακό ελληνισμό που συνεχίζει να βιώνει τα αρνητικά συμπαρομαρτούντα της κατοχής.

Ο βίαιος ξεριζωμός, το δράμα των αγνοουμένων, τα συρματοπλέγματα που σκίζουν τη γη μας και τα βεβηλωμένα μνημεία του πολιτισμού μας δεν είναι απλές ιστορικές καταγραφές, αλλά η καθημερινή μας πραγματικότητα. Απέναντι στην παρέλευση του χρόνου που επιχειρεί να επιβάλει τη λήθη, εμείς αντιτάσσουμε την αδούλωτη ιστορική αλήθεια. Το χρέος μας απέναντι σε όσους υπέφεραν, αλλά και στις γενιές που έρχονται, είναι να κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή και ανυπότακτη.

Η πνευματική μας έπαλξη

Ως άνθρωποι του πνεύματος και του λόγου, αρνούμαστε να σιωπήσουμε. Ο Όμιλος Λογοτεχνίας και Κριτικής επαναβεβαιώνει τη δέσμευσή του να υπηρετεί τη νεοελληνική λογοτεχνία της Κύπρου ως ένα ζωντανό ανάχωμα ενάντια στην παραχάραξη της ιστορίας. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η λογοτεχνία και η κριτική σκέψη δεν είναι απλή αισθητική απόλαυση, αλλά η ίδια η συνείδηση του τόπου μας. Με το βλέμμα στραμμένο στη δικαίωση συνεχίζουμε να κρατούμε τη γραφίδα μας ως όπλο ελευθερίας, υπερασπιζόμενοι την ελληνική πνευματική κληρονομιά της Κύπρου.

*Αυτή η κούκλα με το κομμένο χέρι

που κρεμάστηκε στο παράθυρο

του γκρεμισμένου σπιτιού

ποιο παιδάκι ήθελε ν᾽ αποχαιρετήσει,

σε ποιο παιδάκι σύρθηκε ώς το παράθυρο

ν᾽ ανεμίσει το χέρι και της το ᾽κοψαν;

Κώστας Μόντης, «Τουρκική εισβολή ΙΙ»