Και τώρα θα την υποστούμε…

Για την Ολγκίν μιλώ. Και, βεβαίως, για τις επάρατες προτάσεις της. Διότι, όταν διοριζόταν η Ολγκίν, ήταν γνωστό ότι η συγκεκριμένη κυρία είχε ιδιαίτερα καλές σχέσεις με την Τουρκία. Αλλά ήμασταν τόσο διψαλέοι για «κινητικότητα» - όποια και αν ήταν αυτή - που ήμασταν έτοιμοι να καταπιούμε ακόμα και το βιογραφικό της Ολγκίν. Φτάνει που την δέχθηκε η Τουρκία. Και τότε είχε λεχθεί αυτό που επανειλημμένα γίνεται μέσα στα χρόνια - η Τουρκία έκανε στροφή και επανέρχεται σε τροχιά λύσης. Πόσες φορές να το ακούσουμε, πόσες φορές να διαψευσθεί, πόσες φορές να επαναληφθεί. Και κάθε φορά να εξορκίζονται οι δύσπιστοι. Και στην περίπτωση της Ολγκίν, βέβαια, δεν ήταν τυχαία η στροφή της Τουρκίας. Δέχθηκε μεν τον διορισμό της. Όχι διότι έκανε δεύτερες σκέψεις. Απλώς λόγω προϊστορίας με Ολγκίν θεώρησε ότι μπορούσε να επηρεάσει στον επιθυμητό βαθμό την ατζέντα και τις προτάσεις που θα υποβάλλονταν.

Και έρχεται η Ολγκίν, η οποία, εδώ που τα λέμε, πράττει το αυτονόητο. Μοιράζει τη διαφορά (με μιαν απόκλιση βεβαίως προς την Τουρκία λόγω σχέσεων). Υποβάλλει προτάσεις που συνιστούν κάτι μεταξύ χαλαρής ομοσπονδίας και διχοτόμησης - χαλαρή συνομοσπονδία την περιέγραψαν ήδη κάποιοι - δηλαδή διχοτόμηση με φύλλο συκής! Έτσι για να ικανοποιούνται οι δικοί μας που έχουν αναγάγει την αποφυγή της διχοτόμησης στη μοναδική κόκκινη γραμμή που θέτουν. Η συνομοσπονδία τι είναι; Διχοτόμηση είναι. Δύο κράτη συνεπάγεται. Μάλιστα είναι και χειρότερη από διχοτόμηση με την εξής έννοια: και τα νότια ενεργειακά κοιτάσματα θα μοιραστούμε και συναπόφαση θα πρέπει να υπάρχει σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που θα προκύπτουν στην, κατά τα άλλα, ακρωτηριασμένη κεντρική εξουσία. Όσον αφορά τα κοιτάσματα, ποια η λογική του διαμοιρασμού; Αφού οι Τούρκοι θα έχουν το δικό τους κρατίδιο, μέλος της συνομοσπονδίας. Γιατί να μοιραστούμε τα νότια κοιτάσματα που βρίσκονται στη δικαιοδοσία του μελλοντικού νότιου ελληνικού κράτους; Μη γυρεύετε λογική. Γιατί δεν υπάρχει. Όπως και να το στολίσουμε, δεν είναι τίποτα άλλο από τον ραγιαδισμό των δικών μας. Και ας μη σπεύσουν πολλοί να μιλήσουν για τη δύναμη του ισχυροτέρου. Όχι. Σε αυτήν την περίπτωση είναι η ξεφτίλα του αδύναμου. Διότι μπορούσαμε κάλλιστα ν’ αρνηθούμε τέτοια παράλογη κατάληξη. Το κολοβό Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να μας διασφαλίσει δίκαιη λύση του Κυπριακού. Το Διεθνές Δίκαιο, όμως, όπως και οι διεθνείς σχέσεις κ.λπ κ.λπ μπορούν να μας εξασφαλίσουν ασφαλή απόρριψη τέτοιων αυτοκαταστροφικών προτάσεων. Δηλαδή και ουσιαστική διχοτόμηση και διαμοιρασμό των πόρων.

Ως προς τις αποφάσεις του κεντρικού κράτους ας μην είμαστε ιδιαίτερα χαρωποί. Αυτές μπορεί να είναι λίγες και οι περισσότερες να παραμένουν στα κρατίδια. Αυτές που θα παραμείνουν κεντρικά, όμως, δεν θα είναι ασήμαντες: οι σχέσεις με την Ευρώπη∙ εξωτερικές σχέσεις∙ ασφάλεια άμυνα. Αν όμως αυτά παραμείνουν στο κεντρικό κράτος – ή και στο ΝΑΤΟ όπως φαίνεται να προκρίνεται, μπορεί ν’ αντιληφθεί κανείς τι κράτος φάντασμα θα είναι η Κύπρος.

Η Ολγκίν, όμως, δεν περιορίζεται σε αυτά. Μιλά και για στρατηγική συμφωνία - με το ψευδοκράτος προφανώς - μιλά και για τα λεγόμενα τρία άλφα που απαιτούν οι Τούρκοι. Δηλαδή απευθείας πτήσεις, απευθείας διεθνείς σχέσεις, απευθείας εμπόριο. Με άλλα λόγια, όλο το μενού των τουρκικών απαιτήσεων.

Διάφοροι έλεγαν (και δεν ντρέπονται να το λέγουν ακόμα) να επιμείνουμε στη ΔΔΟ, μιας και είναι στα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Είναι σίγουρο ανάχωμα, έλεγαν, στα δύο κράτη. Να που διαψεύδονται για πολλοστή φορά. Η Ολγκίν ουδόλως συγκινείται με τα υφιστάμενα ψηφίσματα (ούτε λόγος βέβαια για αρχές δικαίου και ανθρώπινα δικαιώματα) και για μυριοστή φορά επιχειρεί να μοιράσει τη διαφορά. Τόσο εκτός πραγματικότητας είμαστε και εμείς.

Τώρα, που χρίσαμε την Ολγκίν έντιμο διαμεσολαβητή, είμαστε και πάλι ενώπιον διλήμματος. Θα απορρίψουμε τις προτάσεις των εκπροσώπων του ΟΗΕ; Κάποιες ξέπνοες φωνές ακούστηκαν από ελληνικής πλευράς για τα τρία singles: να επιμείνουμε, λέγουν, σε μία ιθαγένεια, μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα. Είμαστε σοβαροί; Εδώ υποβάλλονται προτάσεις για συγκεκαλυμμένη διχοτόμηση και εμείς μιλούμε για τα τρία singles; Το περιεχόμενο των προτάσεων Ολγκίν από μόνο του κατακερματίζει το κράτος. Είναι σαν να σου λεν ότι κατεδαφίζεται η πολυκατοικία και εσύ διερωτάσαι: μα δεν είπαμε να μείνει το ρετιρέ;

Έχει κάποιο διάστημα που ο κ. Χριστοδουλίδης προαναγγέλλει σοβαρή εξέλιξη στο Κυπριακό. Κάποιοι χλεύαζαν χωρίς να ανησυχήσουν. Τελικά δίκαιο είχε. Εγείρονται, όμως, άλλα ερωτήματα: Τόσο καιρό τι λέει ο κ. Χριστοδουλίδης στην Ολγκίν για να θεωρεί η Ολγκίν ότι μπορεί να κατέβει με τέτοιες προτάσεις; Τόσο καιρό δεν κατάλαβε ο κ. Χριστοδουλίδης πού οδηγείται το πράμα; Και τώρα τι θα γίνει; Θα απορρίψουμε τις προτάσεις ξεπλένοντας την Τουρκία αναλαμβάνοντας την ευθύνη και ευκολύνοντας την πορεία της προς την αμυντική δομή της Ευρώπης; Κα, βεβαίως, τίθεται και το αρχικό ερώτημα: Γιατί δέχθηκε τόσο αψήφιστα την Ολγκίν ως διαμεσολαβητή; Αφού ήξερε τις ιδιαίτερες σχέσεις που διατηρούσε με την Τουρκία.

Εκτός, βέβαια, και αν εκκινούμε από λανθασμένη βάση. Τι εννοώ; Μήπως όλες αυτές οι προτάσεις που κατατίθενται είναι τελικά αποδεκτές από τον κ. Χριστοδουλίδη και απλώς γυρεύει κάποιο εύσχημο τρόπο να τις αποδεχθεί. Πάντως, ό,τι και να ισχύει, σε τελευταία ανάλυση είναι εμείς οι πολίτες που έχουμε μπλέξει. Και άσχημα μάλιστα.