Ο καθοριστικός ρόλος των μπουζουκιών!

Μπορούν τα μπουζούκια να διαδραματίσουν τέτοιας έκτασης καταλυτικό ρόλο, ώστε να οδηγούν σε ανατροπές στη δημόσια ζωή του τόπου και ειδικότερα στον χώρο της απονομής δικαιοσύνης; Στην Κύπρο μπορούν! Και αναφέρομαι, ασφαλώς, στα μπουζούκια στα οποία συνδιασκέδαζαν, εν Αθήναις, ο τέως Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο νυν Γενικός Εισαγγελέας Γιώργος Σαββίδης (παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2024), πρώτο τραπέζι πίστα. Η προσωπική φιλία των δύο ανδρών, που εκδηλώθηκε και με την κοινή παρουσία τους στο μπουζουκομάγαζο, ήταν ο λόγος για τον οποίο ο Γενικός Εισαγγελέας αυτοεξαιρέθηκε από την υπόθεση «Κράτος Μαφία», στην οποία ο τέως Πρόεδρος ερευνάται για πιθανά επτά ποινικά αδικήματα.

Έμμεσα, λοιπόν, τα μπουζούκια έδωσαν τον δικό τους τόνο στις ποινικές διαδικασίες. Και επειδή ο Νίκος Αναστασιάδης έχει ιδιαίτερη αδυναμία στο τραγούδι και όποτε βρεθεί μπροστά σε μικρόφωνο αρχίζει να άδει, τον φαντάστηκα να δίνει (εκτός από την καθαρά δημοσιογραφική) και μια… μουσικοδημοσιογραφική διάσκεψη, στην οποία να αναδεικνύει τις θέσεις του με τη συνοδεία μπουζουκιών.

Ειδικότερα θα μπορούσε να επιλέξει τα ανάλογα λαϊκά άσματα για να εκφράσει το παράπονό του ότι διώκεται, ενώ είναι αθώος. Όπως, για παράδειγμα,

το τραγούδι του Σπύρου Ζαγοραίου «Οι δικαστές κι οι ένορκοι»:

«Οι δικαστές κι οι ένορκοι

για μένανε θα κλάψουν

κι απ’ την βαριά μου την ποινή

όλοι θα μ’ απαλλάξουν.

Όταν θ’ απολογηθώ μια μέρα

μπρος στο δικαστήριο,

θα δακρύσει πέρα ως πέρα

το ακροατήριο.

Τότε θα πιστέψει η κοινωνία

πως εγώ δεν έφταιξα,

θύμα στη διπροσωπία

και στο ψέμα έπεσα.

Από κατηγορούμενος

κατήγορος θα γίνω εγώ,

εσύ θα καταδικαστείς (Δρουσιώτη)

κι εγώ θ’ απαλλαγώ»!

Επίσης θα ερμήνευε και την «Κοινωνία» του Στελλάρα του Καζαντζίδη:

«Η κοινωνία με κατακρίνει,

μ’ έχει αδικήσει στ’ αληθινά,

και το κορμί μου, στιγμή δεν παύει,

να τυραννιέται και να πονά».

Αλλά και το τραγούδι της Ρίτας Σακελλαρίου «Συκοφαντίες»:

«Συκοφαντίες, συκοφαντίες
για να μας βάζουνε σε φασαρίες.
Συκοφαντίες, συκοφαντίες,
στον αναμάρτητο, οι αμαρτίες»!

Και θα έκλεινε τη μουσικοδημοσιογραφική του διάσκεψη με τη σύνθεση του Γιάννη Παπαϊωάννου «Άδικα με κατηγορούν»:

«Όλοι με λένε άσωτο,

που το ’χω ρίξει έξω
και με κρασί τον πόνο μου

ζητάω να γιατρέψω.

Άδικα με κατηγορούν

που πίνω και μεθάω
και πριν απ' τα μεσάνυχτα

στο σπίτι μου δεν πάω»!

Εκείνα, ωστόσο, που θα αποφύγει επιμελώς στο ρεπερτόριό του ο Νίκαρος είναι τραγούδια όπως… «Στο κελί τριάντα τρία», «Αντιλαλούν οι φυλακές» και άλλα παρόμοια…

ΜΠΟΞΕΡ