Περί «εμπορίας επηρεασμού»

Και ξαφνικά βρεθήκαμε όλοι, σχετικοί και άσχετοι, να συζητάμε περί διαφθοράς και άλλων συναφών, με βάση νέες ορολογίες, που ήταν άγνωστες μέχρι τώρα στο ευρύ κοινό. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «εμπορία επηρεασμού» (ή επιρροής), ένα αδίκημα που επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι επτά ετών.

Τι είναι, λοιπόν, η περίφημη «εμπορία επηρεασμού»; Με απλά λόγια, όταν κάποιο πολιτικά εκτεθειμένο πρόσωπο υποσχεθεί σε κάποιον άλλον ότι θα χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να τον εξυπηρετήσει σε κάποιο αίτημά του, με απώτερο στόχο το πολιτικά εκτεθειμένο πρόσωπο να αποκομίσει το ανάλογο όφελος, έχουμε καραμπινάτο αδίκημα διαφθοράς, που πιθανόν να καταλήξει σε ποινική δίωξη.

Αφορμή για τις συζητήσεις (και τους συνεπαγόμενους πολιτικούς καβγάδες) έδωσε το πόρισμα του ποινικού ανακριτή, Ανδρέα Πασχαλίδη, για την υπόθεση που βαφτίστηκε «Videogate». Ο κ. Πασχαλίδης εισηγήθηκε την ποινική δίωξη αριθμού προσώπων (τεσσάρων, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες) για το αδίκημα της «εμπορίας επηρεασμού» βάσει της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Ποινικοποίηση της Διαφθοράς.

Τίθεται, επίσης, το εξής θέμα. Ποιες είναι οι ευθύνες κάποιου ατόμου που βρίσκεται σε θέση εξουσίας και στο οποίο απευθύνεται εκείνος που κάνει «εμπορία επηρεασμού» για υλοποίηση των επιδιώξεών του; Αν ο «έμπορος» ενεργεί με τη συγκατάθεση ή και με την προτροπή του έχοντος εξουσία, τότε θα έπρεπε να πιάνει και τον τελευταίο το κολάνι της δίωξης.

Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, το αδίκημα της «εμπορίας επηρεασμού» είναι σύνθετο ως προς την απόδειξή του, ενώ δεν υπάρχει προηγούμενη καταδίκη στη μικρομεγαλονησίδα μας.

Α! Να μην ξεχάσουμε ότι και στην υπόθεση «Κράτος Μαφία», στο πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς, καταγράφονται και τρεις περιπτώσεις «εμπορίας επηρεασμού» σε βάρος του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη. Δεν πιστεύω, πάντως, ότι η υπεράσπιση του Νίκαρου θα επικεντρωθεί στο ότι επρόκειτο για… «φαφλατισμούς»!

Έχω, όμως, και μιαν απορία. Το ρουσφέτι των πολιτικών προς τους πολίτες δεν θεωρείται κι αυτό «εμπορία επηρεασμού»; Από την εποχή της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας βλέπαμε πολιτικούς να «εμπορεύονται» το αξίωμά τους ή τις διασυνδέσεις τους για να πουλήσουν εξυπηρέτηση στους πολίτες, με «αντίτιμο» την ψήφο τους. Άσχετα αν σε πάρα πολλές περιπτώσεις (κυρίως προεκλογικά) οι υποσχέσεις για ρουσφέτι παρέμεναν στη σφαίρα των… «αερολογιών»!

ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ