Ο Γενικός Γραμματέας, το Βραβείο και το Μέλλον
Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα περίμενε οτιδήποτε άλλο από την πρόσφατη επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, από τα όσα είδαμε και ακούσαμε. Δηλαδή, κούφια λόγια και την υπόσχεση για μια μελλοντική Πενταμερή (+1) «μετά από επαρκή προετοιμασία».
Η επίσκεψη αυτή μας έκανε ακόμη να αντιληφθούμε πως τα τελευταία 22 χρόνια, μετά το Δημοψήφισμα του 2004, κατάφεραν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να διατηρήσουν το στρατόπεδο του ΝΑΙ, παρά το τεράστιο ΟΧΙ. Το ονομάζουν σήμερα «Κοινωνία των Πολιτών» και είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που δηλώνει, αφού οι πραγματικοί πολίτες απαιτούν τη δικαίωση για τα εγκλήματα του 1974. Οι πρώτοι στηρίζουν μία λύση στα μέτρα κάποιων ΜΚΟ και άλλων σκιωδών οργανώσεων. Οι δεύτεροι, την απελευθέρωση και μόνο την απελευθέρωση, μακριά από την οποιαδήποτε αναγνώριση του ψευδοκράτους και των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής. Σε αυτό συγκαταλέγονται άτομα, οργανώσεις και προσφυγικά σωματεία, στα οποία αδικαιολόγητα δεν δόθηκε η δυνατότητα να έχουν συνάντηση με τον ΓΓ και την προσωπική του απεσταλμένη, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις που είχαν γίνει.
Έτσι λοιπόν, έλαβαν χώραν δύο διαμετρικά αντίθετες σε περιεχόμενο διαμαρτυρίες, με διαφορά μόνο μερικών ωρών, η πρώτη υπέρ της ομοσπονδίας έξω από το γραφείο του αντιπροσώπου του ΟΗΕ, και η δεύτερη υπέρ της Απελευθέρωσης έξω από το κτήριο όπου έγινε η διάσκεψη τύπου του ΟΗΕ, στις 29/07/2026.
Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι πως ο ΓΓ του ΟΗΕ, πριν από μερικούς μήνες, στις 12 Μαρτίου του 2026, βρισκόταν στην Άγκυρα ως παραλήπτης ενός βραβείου, το βραβείο Ειρήνης «Κεμάλ Ατατούρκ» (!) το οποίο δόθηκε στον Αντόνιο Γκουτέρες από τον ίδιο τον Ερντογάν, για να «τιμήσει τις ενέργειές του για την παγκόσμια ειρήνη». Αυτό που οι πλείστοι σίγουρα γνωρίζουν, όμως, είναι πως ο Κεμάλ ήταν ένας γενοκτόνος Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1919-1922. Γενοκτονίες που ποτέ δεν αναγνώρισε η Τουρκία.
Και όμως, ο ΓΓ του ΟΗΕ αποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη το «διεθνές βραβείο ειρήνης» του Ατατούρκ, μιλώντας για «το πραγματικό πνεύμα του Ισλάμ - συμπόνια, αίσθημα κοινότητας και ενσυναίσθηση», καθώς και για «το όραμα του Κεμάλ για την παγκόσμια ειρήνη», ανάμεσα σε άλλα. Το αδιανόητο είναι πως δεν ακούστηκε καμία απολύτως διαμαρτυρία από την πολιτική εξέδρα της Ελλάδας και της Κύπρου, ούτε οτιδήποτε στα μέσα ενημέρωσης. Αξίζει να σημειωθεί πως το ίδιο βραβείο έλαβε το 2000 ο Ραούφ Ντενκτάς, ο άνθρωπος που δημιούργησε το παράνομο ψευδοκράτος των κατεχομένων και βασικό ιδρυτικό και ηγετικό στέλεχος της τρομοκρατικής ΤΜΤ, που στόχο είχε τη διχοτόμηση της Κύπρου.
Ισχύει και το εξής παράδοξο: ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε προτείνει τον Κεμάλ Ατατούρκ για το Νόμπελ Ειρήνης στις 12 Ιανουαρίου 1934. Η σχετική επιστολή, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη, προς τον πρόεδρο της επιτροπής βραβείων Νόμπελ, γράφτηκε το 1930 και κλείνει με τα εξής: «Έχω λοιπόν την τιμή, με την ιδιότητά μου ως αρχηγού της ελληνικής κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του ελληνο-τουρκικού συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία τής Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να θέσω προ των εξεχόντων μελών της επιτροπής του βραβείου Νόμπελ για την ειρήνη την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ως άξιου αυτής της επιφανούς τιμής. Δεχθείτε, κύριε πρόεδρε, την έκφραση της μέγιστης εκτίμησής μου».
Διερωτάται τελικά κανείς αν παρακολουθούμε ένα θέατρο με πρωταγωνιστές τα μέλη της ίδιας λέσχης σε ρόλους αντιπάλων... Προκύπτoυν επιπρόσθετα τα εξής ερωτήματα: είναι αυτός ο Γενικός Γραμματέας που θα μας οδηγήσει στην πολυπόθητη λύση του κυπριακού ζητήματος; Ο ΓΓ που μαζί με την απεσταλμένη του επισκέφθηκαν το «προεδρικό» των κατεχομένων για συνομιλίες; Ο ΓΓ του οποίου ο Βοηθός, Μίροσλαβ Γιέτζια, επισκέφθηκε τα κατεχόμενα μετά τα απαράδεκτα επεισόδια στην Πύλα το 2023, όταν μέλη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ είχαν δεχτεί επίθεση από Γκρίζους Λύκους; Ποια πρέπει να είναι η δική μας προσέγγιση;
Αφού δεν αποδεχόμαστε τη ΔΔΟ (και οποιαδήποτε λύση ομοσπονδιακού τύπου), τότε προτάσσουμε μόνο την Απελευθέρωση της ΚΔ, χωρίς αυτό να σημαίνει τον πόλεμο, αλλά αναγκαστικά την αύξηση ισχύος – στρατιωτική, γεωπολιτική και οικονομική. Έχουμε τους φυσικούς πόρους, τις αμυντικές συνεργασίες, ιδιαίτερα με την Ελλάδα αλλά και τη διπλωματική οδό όπου μπορούν να αξιοποιηθούν τα όσα προσέφερε η Κύπρος στους συμμάχους της στο πρόσφατο διάστημα – στρατιωτικές βάσεις, οικονομική βοήθεια, ακόμη και βοήθεια για κατάσβεση πυρκαγιών.
Η Τουρκία και τα κατεχόμενα αποχώρησαν από το δήθεν συμφωνημένο πλαίσιο εδώ και μία πενταετία, επιμένοντας σε λύση δύο κρατών. Το ίδιο θα πρέπει να πράξουμε και εμείς, προτάσσοντας τα αυτονόητα για ένα κράτος που υφίσταται την κατοχή και τον εποικισμό. Το παράδειγμα της Ουκρανίας μάς εξυπηρετεί ώστε να μιλούμε ανοικτά για εισβολή, σε συνομιλίες που αφορούν το κυπριακό ζήτημα. Δεν είναι αυτό που η διεθνής κοινότητα, ανάμεσά τους ο ΟΗΕ και η ΕΕ, χρησιμοποιεί ως επιχειρήματα ώστε να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία; Και όμως, δεν επέβαλαν καμία κύρωση στη χώρα του ΝΑΤΟ που κατέχει παρανόμως εδώ και 52 χρόνια κομμάτι ευρωπαϊκού εδάφους, ενώ υπάρχουν χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Ισπανία που έχουν άρτιες εμπορικές σχέσεις, με την πρώτη να πρωτοπορεί σε πωλήσεις όπλων προς την Τουρκία.
Με βάση τα πιο πάνω, δεν μπαίνουμε στη λογική του πώς πρέπει να διαμορφωθεί η όποια προτεινόμενη λύση. Αυτού του είδους λύση απορρίφθηκε μαζικά το 2004, και ήταν ατυχές το ότι επανασυμφωνήθηκε τον Ιούλιο του 2006. Η επιστροφή όλων των δικαιούχων ιδιοκτητών και των οικογενειών τους στα σπίτια τους είναι εκ των ων ουκ άνευ. Προτάσσουμε παράλληλα την οικονομική ασυμφορία μιας ΔΔΟ, όπου θα πρέπει να επωμιστούμε τόσο το χρέος των Τ/κ προς την Άγκυρα, μαζί με την υποβαθμισμένη οικονομία των κατεχομένων, όσο και το αυξημένο κόστος μιας σύνθετης κρατικής δομής με ομοσπονδιακή κυβέρνηση και δύο συνιστώσες πολιτείες.
Επιπλέον, και σε αυτό συμφωνεί όλο το αντιομοσπονδιακό ρεύμα που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, η λύση «στη βάση των ψηφισμάτων» είναι μια λύση που πάει ενάντια στο διεθνές δίκαιο, αφού βασίζεται σε γεωγραφικό και φυλετικό διαχωρισμό, είναι δηλαδή ρατσιστική. Ιστορικά βρίσκει εφαρμογή στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ την περίοδο μετά τον εμφύλιο (Νόμοι του Τζιμ Κρόου), στη ναζιστική Γερμανία και στο σύστημα Απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής.
*Επικεφαλής Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης
