Τα μίνι-απομνημονεύματα ενός αποτυχημένου αρτίστα!

Πλάκωσαν τα γεράματα. Μπαγιάτεψα. Το κορμί μου έγινε σάψαλο. Παράγκα του καραγκιόζη. Τα κόκκαλά μου με δυσκολία κουβαλούν στους ώμους τις εκατό και οκάδες γεροντόπαχα που ζώνουν τη μέση μου. Φτάνει πια, γκρινιάζουν. Για ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη, ρε μάγκα. Σαράβαλο έχεις γίνει!

Κούλαρε!..

Δίκιο έχουν τα κοκκαλάκια μου. Τελευταία, την ώρα που πάω να σηκωθώ από το κρεβάτι, ακολουθεί σαματάς. Ένας κακόηχος ορυμαγδός από κρατς κρουτς χαλάει τον κόσμο! Σαφής ένδειξη πως όλες οι κλειδώσεις του σώματός μου χρειάζονται επειγόντως γρασάρισμα. Άντε τώρα να βρω συνεργείο να επισκευάσει τη σακαράκα μου. Τελευταία φορά που πήγα σε μηχανικό, με κοίταξε απ’ άκρη σ’ άκρη και μου είπε... «Κύριε Σιδερά, δεν είναι επισκευή που χρειάζεστε... Απόσυρση χρειάζεστε!».

Και να ήταν μονάχα αυτό! Αφού με χίλια βάσανα τα καταφέρω και σηκωθώ από το κρεβάτι, τρέχω στο μπάνιο (τρέχω... που λέει ο λόγος) να κάνω το ψιλό μου, να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και να βουρτσίσω τα δόντια μου, χρειάζομαι δέκα λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσω πως ο τύπος που με κοιτάζει με άδειο βλέμμα στον καθρέφτη... είμαι εγώ. Και όταν αντιληφθώ πως ο βλαμμένος που με κοιτά με χαζά μάτια είναι η αφεντιά μου, χρειάζομαι άλλα δέκα λεπτά να θυμηθώ το όνομά του!

Αλήθεια ή ψέματα, λεν πως τα γεροντάματα ξεβιδώνουν το μυαλό! Βέβαια στη δική μου περίπτωση το μυαλό μου πρέπει να ήταν εξαρχής ξεβίδωτο. Λάσκο και ξετεζαρισμένο. Πώς αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός πως μόλις πετύχαινα τον στόχο που έθετα σε κάτι, αντί να κάτσω στ’ αβγά μου, να θερίσω τους καρπούς των προσπαθειών μου, να κάνω την μπάζα μου κι εγώ, σαν τον τζαναμπέτη ευρωβουλευτή και tik-talker Φειδία, πεταγόμουν από το ένα «στάδιο» στο άλλο...

Όταν με ρωτάνε τι δουλειά κάνω, ειλικρινά δεν ξέρω πώς να απαντήσω! Για την ιστορία, πριν νερουλιάσει εντελώς το μυαλό μου και γίνει λαπάς, δηλώνω πως στα πενήντα τόσα χρόνια που βρίσκομαι στη γκλαμουριά της μουσικής, του μουσικού θεάτρου και στα φαντεζί neon lights της έβδομης τέχνης, έχω άγει τις ψυχές των ανθρώπων σαν...

Τραγουδιστής, στιχουργός, συνθέτης, λιμπρετίστας, σεναριογράφος, ποιητής, νοβελίστας, ράδιο «φονιάς», τηλεοπτικός παραγωγός, τηλεπαρουσιαστής, δημοσιογράφος, θεατρικός παραγωγός και σκηνοθέτης!

Και μιας και πήρα φόρα tooting my own horn, πουλώντας μούρη για τα... «επιτεύγματά» μου, επιτρέψετε μου να αναφερθώ σε δύο γεγονότα για τα οποία νιώθω ιδιαίτερα περήφανος:

1. Το Alexander College με έχει αναγορεύσει σε Καθηγητή Πανεπιστημίου «ως ένδειξη επιβράβευσης και αναγνώρισης της πολυετούς συμβολής μου στον χώρο των γραμμάτων, των τεχνών και του θεάματος».
2. Ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, κύριος Προκόπης Παυλόπουλος, με τίμησε, αποκαλώντας με «έναν από τους πιο σημαντικούς πνευματικούς ανθρώπους Κύπρου και Ελλάδας...».

Ξέρω πως κινδυνεύω να με κακολογήσουν ορισμένοι, πως «αλλοτρίοις πτεροίς αγάλλομαι»! Πως πήραν τα μυαλά μου αέρα. Πως καβάλησα το καλάμι... Πως έχω σηκώσει ψηλά τον αμανέ και άλλα τέτοια...

Ποτές μου δεν καβάλησα καλάμι. Κι ούτε πάσχω από ξιπασιά. Αυτό που δικαιούμαι να νιώθω είναι δικαίωση. Δικαίωση και περηφάνια. Μιας και με αφοσίωση και σκληρή δουλειά κατάφερα να πετύχω τους πλείστους στόχους που είχα θέσει παιδί· ξεπερνώντας κάθε προσδοκία μου.

Και μιας και καταθέτω τα μίνι-απομνημονεύματά μου, αναφέρω πως εκτός από τη σύντομη σταδιοδρομία μου στη δισκογραφία, τη συνεργασία μου με καταξιωμένους συνθέτες και τραγουδιστές της Ελλάδας, τους χρυσούς και πλατινένιους δίσκους που κέρδισα, τη συμμετοχή μου στη Eurovision, την επιτυχημένη μου παρουσία στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, τη συνέντευξη που πήρα από τον Ντενκτάς κ.α., αυτό που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος, είναι πως το πιο σημαντικό μου έργο είναι ότι ευτύχησα να γράψω και να σκηνοθετήσω περισσότερα από τριάντα μιούζικαλ... Σε Κύπρο, Ελλάδα, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες και Λας Βέγκας. Σκηνοθέτησα Broadway stars και συνεργάστηκα με Oscar winners. Στη δε ταινία μου «Poets Never Die», σκηνοθέτη είχα τον John Glen. Σκηνοθέτη πέντε ταινιών James Bond!

Μπράβο του Σιδερά, θα πουν οι θετικά διακείμενοι. Μετά απ’ όλη αυτήν την ένδοξη διαδρομή και τις δεκάδες επιτυχίες ο μάγκας πρέπει να τα έχει κονομήσει χοντρά. Θα ’ναι τίγκα στο φράγκο.

Loaded...

Αμ θα ήταν αν ο Σιδεράς είχε δέκα δράμια νου! Ή αν μέσα σε όλα αυτά που έκανε, έκανε και μερικά μαθήματα «διαχείρισης οικονομικών πόρων». Δεν έκανε, όμως, το τούβλο! Με αποτέλεσμα, όλα όσα κατάφερε να κερδίσει δουλεύοντας σκληρά μια ζωή, να του τα φάνε αετονύχηδες, τσαρλατάνοι και μπαγαπόντηδες! Τι κι αν ο ένας αυτοκτόνησε κι ο άλλος καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκιση! Τα λεφτουδάκια του ο Σιδεράς δεν τα ξαναείδε ποτές.

Δεν βαριέσαι... Φτώχια και καλή καρδιά!

Ολοκληρώνω την αναφορά μου στα «Μίνι-απομνημονεύματα ενός αποτυχημένου αρτίστα» καταθέτοντας το εξής:

Ευτύχησα να γνωρίσω μεγάλες επιτυχίες στην καριέρα μου. Η ζωή, όμως, δεν μου χαρίστηκε. Κάθε φορά που πήγαινα να πάρω ανάσα, κι έλεγα «μπράβο Σιδερά» τα κατάφερες, η Μοίρα μού έδινε ένα δυνατό χαστούκι και σαν τον Σίσυφο κατρακυλούσα και πάλι στα Τάρταρα της απόγνωσης. Κατάφερα και παρέμεινα όρθιος όμως. Κι αν κάτι έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια που πιλατεύω τα όνειρά μου, είναι πως...

«Μια σταλαγματιά βροχής είναι ο άνθρωπος

μόλις μπαρουτιάσει ο ουρανός

κουλουριάζεται γύρω από ένα αστροπελέκι,

πέφτει με φόρα στην γης και γίνεται λάσπη!»

*Prof. Stavros Sideras

Award winning Writer, Composer,

Producer, Director, Journalist, TV Host,

Co-Founder and President of "Charisma"

Member of UNESCO Greece