«Ρεαλισμός» με μπόλικη εξαπάτηση

Με την ευκαιρία της πρόσφατης έλευσης του ΓΓ του ΟΗΕ αναθερμάνθηκε η συζήτηση περί το Κυπριακό. Και δεν άργησαν οι διάφοροι κήρυκες του ρεαλισμού να απαγγέλλουν το γνωστό ευαγγέλιο. Δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν ότι δεν είναι ρεαλιστικό υπό τις ισχύουσες γεωπολιτικές συνθήκες να περιμένει κανείς μια καλύτερη λύση από αυτήν που προτείνεται. Αποφεύγουν να μπαίνουν σε λεπτομέρειες. Παρόλο που διέρρευσαν στη δημοσιότητα οι θεωρούμενες προτάσεις ή σκέψεις Ολγκίν. Και αυτές είναι τόσο αληθοφανείς, που δεν μπορούν παρά να είναι όντως σκέψεις της Ολγκίν και των φορέων του ΟΗΕ. Οι κήνσορες όμως του ρεαλισμού δεν τολμούν να ταυτιστούν με τέτοιες προτάσεις όπως αυτές. Τόσο απαράδεκτες είναι. Τελικά, όμως, ηθελημένα ή άθελά τους, ανοίγουν τον δρόμο σε τέτοιες προτάσεις με το σκεπτικό που προβάλλουν ότι «δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένει κανείς καλύτερη λύση».

Το περίεργο είναι ότι, κάθε φορά που κατατίθενται προτάσεις λύσης, ακούγεται η ίδια επωδός: ας τις δεχθούμε διότι δεν μπορούμε να αναμένουμε κάτι καλύτερο. Είναι γεγονός ότι οι λύσεις που προτείνονται τείνουν να χειροτερεύσουν. Βεβαίως υπάρχει σημαντική διαφωνία ως προς το τι ακριβώς οδηγεί σε αυτήν τη χειροτέρευση. Δεν είναι όμως της παρούσης να το συζητήσουμε αυτό. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι υπάρχει μια αυτονόητη λογική συνέπεια σε όλους αυτούς οι οποίοι απέρριψαν μια προηγούμενη «καλύτερη» λύση και ευλόγως θα απορρίψουν και κάθε χειρότερη επόμενη. Αυτό όμως που δεν είναι αυτονόητο είναι ότι αυτοί που δέχθηκαν την προηγούμενη «καλύτερη» λύση θα αποδεχθούν κατ’ ανάγκην και την επόμενη χειρότερη. Αυτό, όμως, συμβαίνει! Αυτοί που υποστήριζαν την προηγούμενη λύση ως τελευταία ευκαιρία αποδέχονται και την επόμενη και τη μεθεπόμενη κ.ο.κ.. Δηλαδή ό,τι προταθεί, είναι τελικά αποδεκτό; Δηλαδή λύση να ’ναι και ό,τι να ’ναι;

Και εδώ φτάνουμε στην εγγενή αντίφαση των λεγόμενων «ρεαλιστών», οι οποίοι απλώς τελικά παρωδούν τον ρεαλισμό. Μπορεί να υπάρχει βάση όταν λέει κανείς ότι υπό τις γεωπολιτικές συνθήκες δεν μπορεί να αναμένεται κάτι καλύτερο. Είναι όμως μια βραχυπρόθεσμη, φαταλιστική λογική να θεωρεί κανείς ότι οι γεωπολιτικές συνθήκες θα βαίνουν αρνητικότερες. Ο βίος ενός λαού δεν είναι όσο μικρός είναι ο βίος του ανθρώπου. Και η ανατροπή των συνθηκών μπορεί να μην επιτευχθεί σε αυτήν τη γενιά, αλλά στην επόμενη ή και τη μεθεπόμενη. Το ακριβώς αντίθετο είχε υποστηρίξει παλαιότερα ο αείμνηστος Γιώργος Βασιλείου όταν επιχείρησε να εφαρμόσει εμπορική λογική στο Κυπριακό: αν η εταιρεία δεν βγάζει τα έξοδά της, τότε πρέπει το συντομότερο να την κλείσεις και ό,τι μπορεί να σωθεί.

Το κυριότερο λογικό χάσμα, όμως, δεν είναι αυτό. Αυτοί όλοι οι προαγωγοί του «ρεαλισμού» ξεχνούν μια πάρα πολύ σοβαρή παράμετρο. Μέτρο αποδοχής μιας οποιασδήποτε λύσης δεν είναι μόνο αν θα υπάρξει ή δεν θα υπάρξει καλύτερη. Βασικότερη παράμετρος είναι και κατά πόσον η οποιαδήποτε συζητούμενη λύση είναι βιώσιμη ή όχι. Δηλαδή υπάρχει ένα μίνιμουμ, κάτω από το οποίο δεν μπορεί να πάει κανείς. Όσο και αν θα χειροτερεύσουν οι επόμενες προτάσεις λύσεων. Και αυτό είναι το πρόβλημα με αυτά που δημοσιοποιήθηκαν ως προτάσεις Ολγκίν. Όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι ας μας εξηγήσουν λοιπόν πώς θα επιβιώσουν οι Έλληνες της Κύπρου, και όχι μόνο οι Έλληνες, μέσα σε ένα πλαίσιο λύσης όπως αυτό της Ολγκίν. Πώς θα επιβιώσουμε σε ένα νέο κράτος, όπου η Τουρκία επιμένει να διατηρεί ρόλο σε ένα νέο εγγυητικό σχήμα όπως και να διατηρεί στρατό στην Κύπρο; Είναι αρκετή η αλλαγή ταμπέλας από τουρκικό σε νατοϊκό; Πώς θα επιβιώσουμε σε ένα κράτος όπου με την κατάλυση της ΚΔ θα υπάρξει ένα νέο μόρφωμα, στο οποίο οι σοβαρότερες αποφάσεις δεν θα λαμβάνονται παρά μόνο με τουρκική συναίνεση; Πώς θα επιβιώσουμε σε ένα νέο κράτος συνεργαζόμενοι με έναν πληθυσμό όπου κυριαρχούν συντριπτικά οι Τούρκοι έποικοι, όπου και οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι παραμένουν μια θλιβερή μειονότητα; Πώς θα αντέξει ένα κράτος το οποίο στην εδαφική και πληθυσμιακή του βάση θα είναι διαμελισμένο και διχοτομημένο και στην κορυφή του θα φλερτάρει επικίνδυνα με το αδιέξοδο;

Όλα αυτά βεβαίως οι ψευδορεαλιστές δεν θέλουν να τα συζητούν. Προτιμούν να περιορίζονται στο απλό πλην όμως παραπλανητικό επιχείρημα «δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε καλύτερη λύση». Αν θέλουν όμως να είναι όντως ρεαλιστές, οφείλουν να εξετάσουν τα προτεινόμενα από όλες τις απόψεις. Και αν θέλουν όντως να είναι ρεαλιστές, να μην παπαγαλίζουν τα περί αγαθών της ομοσπονδίας: «δέστε ΗΠΑ, Γερμανία, Ελβετία τι ωραία που λειτουργούν» και δεν ξέρω γω τι άλλο. Διότι αυτό που έρχεται δεν είναι ΗΠΑ, Ελβετία, Γερμανία. Είναι περισσότερο Βοσνία, Λίβανος, Ιράκ. Και αυτούς τους έρμους λαούς δεν τους βλέπουμε να πολυγιορτάζουν την «ομοσπονδία» τους.