Ποιότητα έχει, μονάδες έχει, ισορροπία θα έχει;

Ο ΑΠΟΕΛ ξεκίνησε τη σεζόν με 1 νίκη, 1 ισοπαλία και 2 ήττες. Σαφέστατα μία συγκομιδή τεσσάρων βαθμών για το μέγεθος του συλλόγου δεν είναι ικανοποιητική. Αλλά πρέπει να δει κάποιος ολόκληρη την εικόνα. Κατ’ αρχάς ότι είχε το πιο δύσκολο πρόγραμμα απ’ όλους. Και ο Απόλλωνας είχε 4 ντέρμπι, αλλά τα τρία τα έδωσε στη Λεμεσό. Ο ΑΠΟΕΛ αγωνίστηκε τρεις φορές εκτός. Έχασε από ΑΕΚ, Ανόρθωση, έφερε ισοπαλία με Απόλλωνα. Είναι αντιπροσωπευτικός ο ένας βαθμός που πήρε σε σχέση με την ισχύ της ομάδας; Νομίζω πως όχι. Ούτε βέβαια το θριαμβευτικό 6-0 επί της ΑΕΛ είναι.

Το θέμα είναι η συνέχεια, πώς θα πορευθεί από τούδε και στο εξής. Τα μηνύματα που φεύγουν δημόσια από τον σύλλογο είναι μηνύματα αισιοδοξίας και σιγουριάς. Από Διοίκηση και παίκτες. Προφανώς βλέποντας το υπάρχον υλικό και τις δυνατότητές του. Είναι δεδομένο ότι από πλευράς μονάδων ο ΑΠΟΕΛ διαθέτει ποιότητα. Τα βιογραφικά μιλούν από μόνα τους για τους περισσότερους νεοφερμένους. Δεν μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τους Σάστρε (ώς τώρα πατά καλύτερα απ’ όλες τις προσθήκες), τον Μπαράκ, τον Λημνιό, τον Τζούρισιτς και τον Μπακασέτα. Από τους «παλιούς», ο Λαΐφης είναι ένα κεφάλαιο από μόνος του, ο Ντάλσιο έχει πολλή ποιότητα και, αν πλησιάσει τα στάνταρ της πρώτης του παρουσίας στον Αρχάγγελο, θα είναι μεγάλη υπόθεση. Ο Σταφυλίδης αν σταθεροποιηθεί (εκεί είναι το ζητούμενο), δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Ο Μαρκίνιος (ατύχησε με τραυματισμό), έκανε επανεκκίνηση. Επίσης άτυχος είναι και ο Μαντσίνι. Επανέρχεται και προσθέτει επίσης ποιότητα.

Υπεροπλία, αλλά και ανισορροπία

Το θέμα είναι πώς όλες αυτές οι μονάδες γίνονται σύνολο και πώς δομήθηκε το ρόστερ. Πού υπάρχει αδυναμία, πού υπάρχει ανισορροπία, πού υπάρχει μεγάλη ισχύς. Ας μετρήσουμε το ρόστερ, θεωρώντας πως δεν υπάρχουν μακροχρόνιες απουσίες. Στα άκρα της επίθεσης, Μαρκίνιος, Μαντσίνι, Λημνιός. Και εφόσον χρειαστεί, αναλόγως τακτικής και αγωνιστικών δεδομένων, οι Γεωργίου, Πεντρόσο, Τζούρισιτς.

Το σημείο αναφοράς είναι όμως η καρδιά της ομάδας, η μεσαία γραμμή. Υπάρχουν τρεις παίκτες που κινούνται στον ίδιο χώρο, δηλαδή πίσω από τον επιθετικό. Μπακασέτας, Τζούρισιτς, Μπαράκ. Δεν έχουν απαραίτητα ολόιδια χαρακτηριστικά, αλλά είναι κεντρικοί επιθετικοί μέσοι. Να χωρέσουν και οι τρεις σε 11άδα, μάλλον απίθανο. Οι δύο ναι, σε έναν πολύ επιθετικό σχηματισμό (4-1-2-2-1). Εξαιρετικά επιθετικός αν ο 3ος χαφ πίσω από τους δύο είναι ο Ντάλσιο. Υπάρχει μία λογική, όπως πληροφορούμαστε, στη φιλοσοφία του Παπαδόπουλου, που λέει πως με πολλούς καλούς χειριστές της μπάλας, ο ΑΠΟΕΛ θα έχει κατοχή, θα αναγκάζει τον αντίπαλο να αμύνεται περισσότερο και άρα θα κινδυνεύει λιγότερο. Όμως τι γίνεται όταν θα βρεις ομάδες που επίσης ψάχνουν την κατοχή και έχουν την δυνατότητα να την πετύχουν; Υπό κανονικές συνθήκες, σε έναν επιθετικό σχηματισμό, το «εξάρι» σου θα πρέπει να έχει εξαιρετικές αμυντικές δυνατότητες. Εκεί λοιπόν είναι το σημείο αναφοράς. Γιατί ο Ντάλσιο δεν είναι «εξάρι». Επόμενες επιλογές; Ο Φακούντο Πέρεζ, που λίγα πράγματα έδειξε, γιατί λίγο έπαιξε. Πιθανότατα πέφτει πολύ μεγαλύτερο βάρος στον Βρόντη. Απότομα!!! Και ακόμη πιο απότομα στον Αβρααμίδη. Που έχει ταλέντο, αλλά είναι σαφώς άγουρος.

Υπάρχει και δεύτερο σημείο αναφοράς. Η αμυντική γραμμή, καλύτερα το κέντρο της άμυνας. Ο Λαΐφης είπαμε παραμένει άλλη κλάση. Μετά; Ο Ντέγκενεκ απογοητεύει, δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Το θέμα είναι αν μπορεί ο Αγγελόπουλος να ανταποκριθεί με μιας στο μεγάλο άλμα. Άλλο Δασάκι, άλλο «Αρχάγγελος». Oπότε είναι σημαντικό να δούμε τι μπορεί να δώσει ο Καρίγιο. Που έχει γεμάτες σεζόν στη Β΄ Ισπανίας, αλλά στα 24 του θα βρεθεί στη μέγκενη της πίεσης. Πηγαίνοντας στα άκρα, είπαμε Σάστρε, Σταφυλίδης πρώτες επιλογές. Αριστερά υπάρχει και ο πολύπειρος Γκαρσία. Στο τέρμα ο Μπέλετς θα έχει φέτος πραγματικό ανταγωνισμό από τον Ζελένικα. Είναι στα θετικά αυτό.

Τρίτη σημείωση και απορία πολλών: Γιατί ο ΑΠΟΕΛ ξεκίνησε τη χρονιά χωρίς κλασικό φορ; Τον ρόλο ανέλαβε ο Πεδρόσο, επιτρέψτε μας να τον αποκαλέσουμε «ψευδοεννιάρι», αφού αυτή είναι η ποδοσφαιρική ορολογία για τους παίκτες που δεν είναι φορ περιοχής, αλλά καλούνται να αναλάβουν τον ρόλο. Ξεκίνησε καλά, αλλά αναμένουμε. Το ζητούμενο είναι το βάθος στη θέση και κλειδί είναι το πότε και σε ποιο βαθμό απόδοσης θα επιστρέψει ο Πιέρος Σωτηρίου. Δεν είναι θέμα ικανοτήτων φυσικά, αλλά είναι μεγάλη η αποχή του. Φυσικά ο Παπαδόπουλος (το είπε καθαρά και δημόσια), ποντάρει στον Σταύρο Γεωργίου. Που έχει πολλά προσόντα και οι χρονιές στην Αραδίππου τον εξέλιξαν πολύ. Στοίχημα, αλλά με καλές πιθανότητες απόδοσης.

Oι Κύπριοι

Προφανώς και υπάρχει η τάση αξιοποίησης των νεαρών στον Αρχάγγελο. Είναι αναγκαίο για το σήμερα και το αύριο, ίσως μάλιστα ο ΑΠΟΕΛ μπορούσε να το κάνει και νωρίτερα. Αναφέραμε πως οι Γεωργίου, Αγγελόπουλος, Βρόντης και Αβρααμίδης λογίζονται ως μέρος του κορμού και πήραν χρόνο. Λογικά κάποια στιγμή θα πάρει χρόνο και ο Πουρσαΐδης. Μία πεντάδα δεν είναι μεγάλο νούμερο, αλλά με τους δύο παλιούς γίνονται εφτά, που σαφώς είναι αξιοσημείωτο.