Η ειρήνη δεν εδραιώνεται αν δεν την θέλουν όλοι!

Εδώ και καιρό, όλο και περισσότεροι υποστηρίζουν ότι δεν είναι διόλου απίθανο να βρεθούμε ενώπιον σοβαρών εξελίξεων σε ό,τι αφορά το Κυπριακό και τα Eλληνοτουρκικά. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με τις σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας, καθώς και τις ευρύτερες συμμαχίες που αναπτύσσονται στην περιοχή μας, δεν μπορούν να μας αφήσουν ανεπηρέαστους.

Πόσο κοντά ή μακριά από την πραγματικότητα βρίσκονται αυτά τα σενάρια; Η απάντηση σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα σίγουρα δεν είναι καθόλου εύκολη. Ας δούμε, λοιπόν, συνοπτικά τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται σήμερα, τα οποία μπορούν να φανούν χρήσιμα στην προσπάθεια να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα.

Σε ό,τι αφορά τα Eλληνοτουρκικά, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια Τουρκία άκρως προκλητική και επεκτατική, η οποία καθημερινά αμφισβητεί τα εθνικά μας δικαιώματα. Στην Τουρκία καλλιεργείται όλο και περισσότερο το όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και της ανασύστασης της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το λέει και το επαναλαμβάνει από πρωίας μέχρι νυκτός ο νέος σουλτάνος της, που χώνει παντού τη μύτη του: στη Γάζα, στη Συρία, στο Ιράν, στο Πακιστάν, στη Σαουδική Αραβία, στη Λιβύη, στα Βαλκάνια!..

Την ίδια ώρα βρίσκεται σε λειτουργία ένας άτυπος διάλογος μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας, στο πλαίσιο των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Ένας διάλογος, ωστόσο, που, αν διεξαγόταν μεταξύ κωφών, ίσως να είχαμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα…

Στο Κυπριακό ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη μια νέα προσπάθεια για επίτευξη λύσης, μια προσπάθεια, ωστόσο, που φαίνεται να ναρκοθετείται από την τουρκική πλευρά -και όταν λέμε τουρκική πλευρά εννοούμε την Άγκυρα- πριν καν αρχίσει!

Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσουμε την ανεξέλεγκτη είσοδο ξένων κάθε λογής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, την πώληση της γης μας σε ξένους -στη Θράκη, στη Μακεδονία και στα ελληνικά νησιά, όπου, σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, δραστηριοποιούνται έντονα Τούρκοι αγοραστές, ενώ στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου Ισραηλινοί και Ρώσοι-, αλλά και το δημογραφικό πρόβλημα, με τον δείκτη γονιμότητας να βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα (1,3 στην Κύπρο και 1,4 στην Ελλάδα), τότε αντιλαμβάνεστε πού οδηγούμαστε…

Πολλοί ίσως να σκεφτείτε, γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί εξακολουθώ να ασχολούμαι με πράγματα που, κατά την άποψή των περισσοτέρων, δεν πρόκειται να συμβούν.

«Θέλουμε ειρήνη», υποστηρίζουν διακαώς πολλοί. Μαζί τους και εγώ! «Καλά περνάμε» -εδώ δεν θα συμφωνήσω-, «γιατί να κάνουμε πόλεμο;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι τόσο απλή, που απορώ πώς δεν το αντιλαμβανόμαστε: Γιατί η ειρήνη δεν εδραιώνεται αν δεν την θέλουν όλοι!

Ταγκό, ως γνωστόν, κανένας δεν μπορεί να χορέψει μόνος του… Και εμείς έχουμε να κάνουμε, δυστυχώς, με μια Τουρκία απρόβλεπτη, προκλητική και επιθετική, που δεν έκρυψε ποτέ ποιοι είναι οι απώτεροι στόχοι της. Την Κύπρο ολόκληρη θέλει, το μισό Αιγαίο θέλει και τη μισή Θράκη ονειρεύεται να κάνει δική της…

Υστερόγραφο

Μόνο περηφάνια μπορούμε να νιώθουμε για τη μόνιμη, πλέον, παρουσία τεσσάρων ελληνικών μαχητικών F-16 στην Κύπρο. Η παρουσία της Μητρός Πατρίδος στη Μεγαλόνησο ενισχύει στον μέγιστο βαθμό το εθνικό φρόνημα του κυπριακού Ελληνισμού και του δίνει το δικαίωμα να πιστεύει ότι, στην απευκταία περίπτωση ενός πολέμου, η Κύπρος δεν θα είναι, όπως στο μαύρο καλοκαίρι του 1974, ξανά μόνη…

Ναι, η παρουσία των ελληνικών μαχητικών F-16 στην Κύπρο ακυρώνει στην πράξη το δόγμα Καραμανλή, καθώς, όπως λέει και επαναλαμβάνει ο Νίκος Δένδιας, «η Κύπρος δεν κείται πλέον μακράν…».

Για όσους ενοχλούνται από τον θόρυβο που κάνουν καθώς υπερίπτανται των κεφαλών μας, προτείνονται ωτασπίδες ή ξύδι πρώτης ποιότητας!

*Ακαδημαϊκός - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Μονάγρι Λεμεσού

av.avgoustinοs@gmail.com