Η ίδια χώρα, το ίδιο έθνος, τα ίδια σύμβολα, το ίδιο αίμα, η ίδια γλώσσα, η ίδια θρησκεία, η ίδια ιστορία, το ίδιο τραγούδι

Ο Εθνικός Ύμνος ακούγεται στην Κύπρο σε συγκεκριμένες περιστάσεις: στις εθνικές επετείους, όπως η 1η Απριλίου, η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου, αλλά και σε σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις και τελικούς, όπου αποτελεί μέρος της επίσημης τελετουργίας.

Και είναι αλήθεια πως η ανάκρουσή του έχει χαρίσει κατά καιρούς στιγμές ιδιαίτερης συγκίνησης.

Χαρακτηριστική ήταν η ατμόσφαιρα στο κλειστό «Σπύρος Κυπριανού» στη Λεμεσό, πριν από την ιστορική αναμέτρηση Ελλάδας - Κύπρου στο «EuroBasket 2025». Ήταν η πρώτη επίσημη αναμέτρηση των δύο Εθνικών σε διεθνή διοργάνωση και, πριν από το «τζάμπολ», ακούστηκε ο κοινός Εθνικός Ύμνος, σε ζωντανή εκτέλεση από τον Κύπριο ερμηνευτή Σταύρο Κωνσταντίνου. Η εικόνα ενός κατάμεστου γηπέδου από Ελλαδίτες και Κύπριους φιλάθλους να συμμετέχουν στη στιγμή αποτέλεσε μια από εκείνες τις εικόνες που μένει ανεξίτηλα καταγεγραμμένη στη μνήμη κάθε Έλληνα.

Φοβερή ήταν και η στιγμή στο πρόσφατο φιλικό καλαθοσφαιρικό αγώνα Ελλάδας - Κύπρου στο «Telekom Center» στην Αθήνα -λίγες μέρες πριν από τις κρίσιμες μάχες της Εθνικής Ελλάδος με Ουκρανία (28/8) και Ισπανία (31/8) για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου- όπου πριν από την έναρξη της φιλικής αναμέτρησης οι παίκτες των δύο ομάδων μάς χάρισαν μια ξεχωριστή και συγκινητική στιγμή όταν αγκαλιασμένοι έψαλλαν τον Εθνικό μας ύμνο. Ήταν μια στιγμή που υπενθύμισε πως Ελλάδα και Κύπρος μπορεί να είναι δύο ξεχωριστά κράτη, ο Ελληνισμός όμως είναι ένας, κοινός και αδιαίρετος.

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2026, στο στάδιο «Άλφαμεγα» της Λεμεσού, Ομόνοια και Πάφος FC αναμετρήθηκαν για το «Super Cup», με την Πάφο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη να επικρατεί με 1-0 και να κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία της το τρόπαιο.

Πριν από τη σέντρα, όπως προβλέπει η επίσημη τελετουργία τέτοιων διοργανώσεων, ακούστηκε ο Εθνικός μας Ύμνος. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μέρος των οπαδών της Ομόνοιας αντέδρασε με αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα. Ακολούθησαν έντονες διαμαρτυρίες από την συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων, οι οποίοι εξέφρασαν οργή και αποδοκιμασία, χαρακτηρίζοντας τη στάση αυτή ως «έλλειψη σεβασμού» προς τα εθνικά μας σύμβολα…..

Η εικόνα αυτή, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς ως ένα ακόμη επεισόδιο της κερκίδας. Για τους Έλληνες της Κύπρου (εκτός μερικών θλιβερών εξαιρέσεων) ο Εθνικός Ύμνος είναι ένα εθνικό σύμβολο, συνδεδεμένο με ιστορικές μνήμες, αγώνες, θυσίες και την ίδια την ταυτότητα του Κυπριακού Ελληνισμού.

Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης γεγονός ότι στην Κύπρο υπάρχει διαχρονικά ένα τμήμα της κοινωνίας, ιδιαιτέρως στον χώρο της Αριστεράς και σε μερίδα οργανωμένων οπαδών της Ομόνοιας, που αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τα εθνικά σύμβολα. Να το πούμε πιο καθαρά: Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι δεν αισθάνονται Έλληνες! Δεν το κρύβουν άλλωστε! Το κουβεντιάζουν μεταξύ τους, το κουβεντιάζουν στις παρέες, το φωνάζουν δυνατά και ποτέ τους δεν το έκρυψαν… Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα στους ένδοξους αιματηρούς αγώνες που έδωσαν και οι δικοί τους παππούδες υπερασπιζόμενοι τα Ελληνικά Εθνικά Σύμβολά. Καταγραμμένα όλα αυτά στα πιο επίσημα ιστορικά κείμενα και βιβλία! Αλλά οι παππούδες δυστυχώς δεν μπορούν να αντιδράσουν τώρα πια. Γιατί οι νεκροί δεν μιλούν και δεν γυρίζουν ποτέ πίσω….

Κάποιοι θα πουν πως σε ένα δημοκρατικό κράτος κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να αισθάνεται συγκίνηση απέναντι σε ένα σύμβολο. Ωστόσο η διαφωνία αυτή δεν επιτρέπεται να εκφράζεται με τρόπο που μετατρέπεται σε προσβολή για όσους το τιμούν. Γιατί η ίδια εικόνα που για κάποιους αποτελεί έκφραση πολιτικής ταυτότητας, για άλλους βιώνεται ως προσβολή της ιστορίας και της μνήμης τους.

Και αυτό είναι το παράδοξο. Η ίδια χώρα, το ίδιο έθνος, τα ίδια σύμβολα, το ίδιο αίμα, η ίδια γλώσσα, η ίδια θρησκεία, η ίδια ιστορία, το ίδιο τραγούδι, που κάποια θέλουν με τα ψέματα τους να διαγράψουν! Ματαιοπονούν! Δεν θα τους περάσει!

Υστερόγραφο: Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 16 Νοεμβρίου του 1966 ο Ελληνικός Εθνικός Ύμνος έγινε και επίσημα ο Εθνικός Ύμνος της Κύπρου. Και λέω επίσημα γιατί ο Ελληνισμός της Κύπρου πάντα αυτόν έψαλλε. Αυτόν έψαλλαν, οι πατεράδες, οι παππούδες και οι προπάπποι μας. Αυτό έψαλλαν τα παλληκάρια της Κύπρου όταν οδηγούνταν από τον αγγλικό φασισμό στην αγχόνη….

*Ακαδημαϊκός - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Από το Μονάγρι Λεμεσού

av.avgoustinοs@gmail.com