Η αποδοχή ενός εγκλήματος πολέμου

«Απώτερος σκοπός της Τουρκίας είναι, μέσω της δημογραφικής αλλοίωσης του βόρειου τμήματος της Κύπρου, να δημιουργηθεί ένας "λαός", ο οποίος, ως τέτοιος, θα αξιώνει το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση»
Τα όσα ειπώθηκαν «στο πόδι» και κατόπιν «κόπωσης» από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αυτήν την εβδομάδα για το θέμα της ιθαγένειας και της παραμονής εποίκων σε ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού και ανασκευάστηκαν από τον ίδιο στη συνέχεια, δίνουν την ευκαιρία προκειμένου να εξεταστεί το εν λόγω ζήτημα στην ουσία του.

«Δεν ξεχνάμε ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής των τουρκικών στρατευμάτων, δεν είναι διμερές πρόβλημα, αφορά το Διεθνές Δίκαιο», επεσήμανε πολύ ορθά πριν από μια εβδομάδα ακριβώς ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Συνεπώς, αν όντως θέλουμε να είμαστε συνεπείς προς το Διεθνές Δίκαιο και πιστεύουμε στο δίκαιο του αγώνα μας για απελευθέρωση και απαλλαγή από την τουρκική κατοχή, οφείλουμε να προσεγγίσουμε το θέμα του εποικισμού εντός αυτού του πλαισίου. Από τη μια ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε λόγο για παραμονή τουλάχιστον 40 χιλιάδων εποίκων, ενώ από την πλευρά του ο Μουσταφά Ακιντζί ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία αποχώρηση όσων διαμένουν στα κατεχόμενα.

Την ίδια ώρα, από το μέτωπο των συνομιλιών εκπέμπονται μηνύματα που επιβεβαιώνουν πως οι δυο ηγέτες συμφώνησαν στην παραμονή όλων των εποίκων που παρανόμως, είτε διά μεικτών γάμων είτε διά παραμονής, έλαβαν τη λεγόμενη υπηκοότητα του ψευδοκράτους. Προκειμένου η Κυβέρνηση να δικαιολογήσει τα συμφωνηθέντα, ισχυρίζεται πως ο αριθμός των εποίκων που αποδέχτηκε, διατηρεί τις πληθυσμιακές αναλογίες που προνοούσε το Σχέδιο Ανάν και «εξασφαλίζει το μέλλον».

Ο αριθμός των 40 χιλιάδων που επικαλέστηκε ο Πρόεδρος προκύπτει ουσιαστικά από την αναλογία πληθυσμού που ίσχυε κατά την απογραφή του 1960. Στην πραγματικότητα ο αριθμός των παράνομων Τούρκων που θα παραμείνουν στο νησί θα είναι πολύ μεγαλύτερος, αφού ουσιαστικά το μέγεθος του πληθυσμού στα κατεχόμενα είναι ακόμη αδιευκρίνιστο. Το παραδέχτηκε, άλλωστε, και ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού.
Τα κύματα εποικισμού

Ιστορικά, η δημογραφική μηχανική, η αλλοίωση δηλαδή του αριθμού του γηγενούς-τοπικού στοιχείου μιας περιοχής, μέσω της μεταφοράς αλλοεθνών και αλλόθρησκων πληθυσμών, αποτελούσε πάγια Οθωμανική τακτική. Αν εξαιρέσουμε τους τουρκογενείς εποίκους από την Ανατολία, που μεταφέρθηκαν στο νησί μας τα χρόνια της οθωμανικής σκλαβιάς το 1575, τα εποικιστικά ρεύματα συνεχίστηκαν και τους νεότερους χρόνους.

Ένα μόλις χρόνο μετά την τουρκική εισβολή, το 1975, αλλά και δυο χρόνια αργότερα, το 1977, με παρότρυνση της ίδιας της Τουρκίας αλλά και του κατοχικού μορφώματος, έλαβαν χώραν άλλα δύο μεγάλα κύματα εποικισμού από πληθυσμούς της τουρκικής ενδοχώρας. Στις αρχές του 2000, η ανάπτυξη του κατασκευαστικού κλάδου στα κατεχόμενα οδήγησε σε νέο μαζικό κύμα εποίκων, που έφτασαν στο νησί ως εργάτες διαφόρων ειδικοτήτων.

Επομένως, πέρα από τις προσπάθειες δημογραφικής αλλοίωσης του πληθυσμού, οι έποικοι έφτασαν στην Κύπρο για λόγους οικονομίας και, συνεπώς, αν πρόκειται ποτέ να αποχωρήσουν, θα είναι για τους ίδιους λόγους. Σε νομικό επίπεδο, αξίζει να σημειωθεί ότι στο αρχικό στάδιο υπήρξε ο νόμος 3/1975 του τότε λεγόμενου «Τουρκικού Ομόσπονδου Κράτους της Κύπρου», ο οποίος παρείχε την δυνατότητα απόκτησης ιθαγένειας στα μέλη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων που είχαν υπηρετήσει στην Κύπρο αλλά και στις οικογένειές τους.
Περισσότεροι από τους Τ/κ

Το 1992, ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου προέβη σε εκτίμηση των εποίκων αριθμώντας τους στους 80.000. Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, το 2003, ο αριθμός των εποίκων, σύμφωνα με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, έφτασε τις 115 χιλιάδες, ξεπερνώντας πλέον και τον αυτόχθονα αριθμό των Τουρκοκυπρίων.

Το 2006 ακολούθησε μια απογραφή στα κατεχόμενα, σύμφωνα με την οποία υπήρχαν 95 χιλιάδες έποικοι εκ Τουρκίας και άλλοι 7.500 από άλλες περιοχές. Ως επιχείρημα στις προτάσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης για απογραφή του πληθυσμού πριν από το όποιο δημοψήφισμα, ο ΔΗΣΥ αναφέρει πως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είχε διατυπωθεί και τύχει εφαρμογής πριν από το δημοψήφισμα του 2004.
Έγκλημα πολέμου

Μιλώντας στη «Σημερινή» ο Υποψήφιος Διδάκτωρ Διεθνούς Δικαίου, Νικόλας Ιωαννίδης, εξήγησε πως η μεταφορά από την κατέχουσα δύναμη δικού της αστικού πληθυσμού στα υπό κατοχήν εδάφη χαρακτηρίστηκε ως έγκλημα πολέμου από τον Καταστατικό Χάρτη του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, ενώ ακολούθως απαγορεύτηκε με την 4η Συνθήκη της Γενεύης του 1949. «Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) έκρινε ότι το άρθρο 49(6) της ανωτέρω Συνθήκης απαγορεύει οποιαδήποτε μέτρα που λαμβάνει η κατοχική δύναμη με σκοπό να οργανώσει ή να ενθαρρύνει μεταφορά μέρους του πληθυσμού της στην υπ’ αυτήν κατεχόμενη περιοχή», είπε.
«Εκ της παρανομίας δεν παράγεται δίκαιο»

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Ιωαννίδης υπογράμμισε πως με βάση τη θεμελιώδη αρχή του Δικαίου ότι «εκ της παρανομίας δεν παράγεται δίκαιο» (ex injuria jus non oritur), συνάγεται και το ασφαλές συμπέρασμα ότι δεν δημιουργείται κανένα δικαίωμα για τους εποίκους και τους απογόνους τους, καθώς η παραμονή τους στην Κύπρο είναι εξαρχής παράνομη και η παρανομία αυτή δεν παραγράφεται, ούτε μπορεί να θεραπευθεί.

«Ο εποικισμός είναι μη θεραπεύσιμο έγκλημα πολέμου κι έτσι η παρανομία που εκπηγάζει από το ρηθέν έγκλημα εμποδίζει τη νομιμοποίηση της παραμονής οποιουδήποτε παντρεμένου, με γηγενή, εποίκου», τόνισε. Όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα των εποίκων, εξήγησε πως εκείνη που έχει την ευθύνη για την προστασία αυτών είναι η ίδια κατέχουσα δύναμη Τουρκία, η οποία έχει υπό τη δικαιοδοσία της τους ανθρώπους αυτούς. «Η κατοχική δύναμη φέρει ευθύνη για την αποκατάσταση των εποίκων και μετά την αποχώρησή της από τα κατεχόμενα εδάφη», είπε.
Οι σκοποί της Τουρκίας

Επομένως, με βάση τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, η Τουρκία δεν μπορεί να επικαλεστεί το επιχείρημα ότι οι έποικοι «επέλεξαν» εκούσια να εγκατασταθούν στην Κύπρο. Όπως αναγράφει επίσης ο Κωνσταντίνος Χρίστογλου στη διπλωματική του εργασία για τον εποικισμό, που εκπόνησε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, «το επιχείρημα τού μη εκτοπισμού του άμαχου πληθυσμού από τους εποίκους, αν υποτεθεί arguendo ότι έχει νομική βάση, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωση της Κύπρου, αφού ο εποικισμός που εφάρμοσε η Τουρκία λίγους μόλις μήνες μετά την αποχώρηση των Ελληνοκύπριων κατοίκων στόχευε μεταξύ άλλων στο να καταστήσει την επιστροφή τους από δύσκολη ώς αδύνατη».

Απώτερος σκοπός της Τουρκίας, σύμφωνα με τον κ. Χρίστογλου, είναι, μέσω της δημογραφικής αλλοίωσης του βόρειου τμήματος της Κύπρου, να δημιουργηθεί ένας «λαός», ο οποίος, ως τέτοιος, θα αξιώνει το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση. «Όμως, η πολεμική κατοχή στην Κύπρο δεν συνιστά άσκηση του δικαιώματος της εθνικής αυτοδιάθεσης αλλά είναι το παράγωγο μονομερούς και παράνομης χρήσης ένοπλης βίας σε βάρος της εδαφικής κυριαρχίας και πολιτικής ανεξαρτησίας της Κύπρου», τονίζει.