Ένας αφανής ήρωας

Όταν η δύναμη της θέλησης ξεπερνά την oποιαδήποτε σωματική απώλεια
Ο 27χρονος παραπληγικός Γιώργος Τίρρης παραδίδει μαθήματα ζωής και θέλησης
Λένε πως δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι τη στιγμή που το να παραμείνεις δυνατός είναι η μόνη επιλογή που έχεις. Αυτή ήταν και η μόνη επιλογή που είχε ο Γιώργος Τίρρης, ο 28χρονος παραπληγικός καταδρομέας των ειδικών δυνάμεων, ο οποίος συγκίνησε το παγκύπριο μετά την καταρρίχησή του, με τη βοήθεια των Μόνιμων Στελεχών της Εθνικής Φρουράς, από τον πύργο εκπαίδευσης καταδρομών ύψους 30 μέτρων μαζί με το τροχοκάθισμά του, υπηρετώντας το χρέος το οποίο η πατρίδα τον έταξε να έχει και παραδίδοντας μαθήματα ζωής και θάρρους.
Με τη συγκεκριμένη άσκηση, όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος μιλώντας στη «Σημερινή», ήταν εξοικειωμένος, μιας και είχε εκπαιδευτεί σε αυτήν, την περίοδο που υπηρετούσε στην 31η Μοίρα Καταδρομών στο Σταυροβούνι, πριν από περίπου 7 χρόνια. Ωστόσο, όπως αναφέρει, η αναπηρία του τον απάλλαξε από την Εθνική Φρουρά, όμως ο ίδιος, κατόπιν προσωπικής επιθυμίας του και συνεννόησης με τους μόνιμους αξιωματικούς των καταδρομών, αποφάσισε να επιστρέψει στο γνώριμο γι' αυτόν περιβάλλον, και να κάνει την καταρρίχηση από τον πύργο.
«Με δυνάμωσε»
Μιλώντας για τις στιγμές που ακολούθησαν του ατυχήματος που τον καθήλωσε σε τροχοκάθισμα, ο Γιώργος αναφέρει ότι ήταν κάτι που του άλλαξε τη ζωή, χωρίς όμως να καταφέρει να τον αλλάξει ως άνθρωπο. Ήταν 20 χρονών και κάτι, και μόλις είχε ολοκληρώσει τη στρατιωτική του θητεία στον Λόχο Ορεινών Καταδρομών. «Εκείνη την περίοδο, μη έχοντας ακόμη αποφασίσει τι προτίθεμαι να κάνω με τη ζωή μου, δούλευα ως κτίστης σε διάφορες οικοδομές. Μια μέρα, είχα ένα εργατικό ατύχημα, όπου έπεσα από τον δεύτερο όροφο της οικοδομής στην οποία εργαζόμουν. Τραυματίστηκα στη σπονδυλική στήλη, κάτι που με καθήλωσε σε αναπηρικό τροχοκάθισμα».
Ο ίδιος περιγράφει τις μέρες και τους μήνες που ακολούθησαν του τραυματισμού ως ιδιαίτερα επώδυνες, καθώς από τη μια μέρα στην άλλη «προσγειώνεσαι βίαια σε μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν που ήξερες έως εκείνη τη στιγμή, αναγκασμένος να προσαρμοστείς, μη έχοντας εξάλλου άλλη επιλογή. Έμεινα για αρκετό καιρό στη μονάδα εντατικής θεραπείας, και για περίοδο περίπου 6-7 μηνών μπαινόβγαινα σε κέντρο αποκατάστασης», επισημαίνει μεταξύ άλλων.
«Το πήρα απόφαση»
Είναι τόσο ειλικρινής, ωστόσο, που δεν θα κρύψει ότι στην αρχή βίωσε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, και πως υπήρξαν στιγμές που το τι «μέλλει γενέσθαι» τον τρόμαζε και η πίστη στον εαυτό του τον εγκατέλειπε. «Μια μέρα όμως απλά το πήρα απόφαση και είπα στον εαυτό μου πως από δω και πέρα έτσι συνεχίζεις. Είχα δίπλα μου όμως την οικογένειά μου, την κοπέλα μου, τους φίλους μου, κι αυτό ήταν. Μου έδιναν και τους έδινα δύναμη. Τέλος». Μπροστά στο δίλημμα να παρατήσει τη ζωή του ή να ξαναρχίσει το παιγνίδι από την αφετηρία, αυτός έκανε τη σωστή επιλογή, και, όπως όλα δείχνουν, κέρδισε το στοίχημα.
Από εκείνη την ημέρα άρχισε να κτίζει τη νέα του ζωή, προσαρμοσμένη στα καινούργια δεδομένα, και τα κατάφερε χωρίς να δειλιάσει ούτε μια στιγμή. «Στάθηκα στα πόδια μου, μεταφορικά πάντα», μου λέει, και γελάει. Όντας παιδί των ΛΟΚ, και έχοντας δεδομένη τη μαχητικότητα στο αίμα του, ο Γιώργος άφησε πίσω του τις άσχημες στιγμές, ξεκίνησε τις σπουδές του, έφυγε από το πατρικό του σπίτι ενοικιάζοντας τον δικό του χώρο, και συνέχισε τη ζωή του κανονικά, από εκεί που την άφησε.
Ο ίδιος θεωρεί ως μεγαλύτερη νίκη του το γεγονός ότι η αναπηρία του όχι μόνο δεν τον εμπόδισε από το να συνεχίσει τη μεγάλη του αγάπη, που δεν ήταν άλλη από τη γυμναστική, αλλά κατάφερε να την εξελίξει σε σημείο που σήμερα ασχολείται επαγγελματικά με το body building, κερδίζοντας μάλιστα διακρίσεις στην κατηγορία που αγωνίζεται «wheel chair» σε παγκύπριο επίπεδο. Εκτός αυτού, όπως αναφέρει, εδώ και 6-7 μήνες, με τη βοήθεια των προπονητών του, Πανίκου Πανάρετου και Πανάρετου Παναρέτου, τους οποίους ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει από καρδιάς, ξεκίνησε να ασχολείται με τον πρωταθλητισμό στο παρα-ολυμπιακό άθλημα της άρσης βαρών σε πάγκο.
Στόχος, οι παρα-ολυμπιακοί
Ερωτηθείς για το ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι του, ο Γιώργος απάντησε ότι στόχος είναι οι παρα-ολυμπιακοί αγώνες του 2020, στο άθλημα που προπονείται. «Εκτός αυτού, θα συνεχίσω να ασχολούμαι με το body building, με τη γυμναστική, που είναι η μεγάλη μου αγάπη, ενώ την τελευταία περίοδο ασχολούμαι με τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, με σκοπό σε κάποια στιγμή να τρέξω σε αγώνες ταχύτητας». Επίσης, προσθέτει, θα συνεχίσει τις ασκήσεις με τις επικίνδυνες ασκήσεις των καταδρομέων, ενώ ανάμεσα στα επόμενα πλάνα του είναι η πτώση από αλεξίπτωτο.
Απευθυνόμενος στα άτομα που πιθανώς να βρίσκονται σε παρόμοια με αυτόν κατάσταση, ο ίδιος συμβουλεύει ότι «αξίζει να δώσουν στη ζωή μια δεύτερη ευκαιρία, μιας και η αυτή δεν σταματά από μια κακουχία που μπορεί να τύχει στον καθένα».
«Δεν είναι κάτι το σοβαρό, απλώς σε αυτό που διαφέρουμε από τους υπόλοιπους είναι το γεγονός ότι υπάρχει μια αναπηρία από τη μέση και κάτω», επισημαίνει πάντα με χαμόγελο. «Μπορείς να κάνεις τα πάντα, και ίσως ακόμη περισσότερα από αυτόν που είναι αρτιμελής, γιατί εμείς μπορεί να στερούμαστε ένα κομμάτι της σωματικής μας δύναμης, αλλά έχουμε αποθέματα ψυχικής δύναμης και θέλησης, και αυτό είναι αρκετό».
Παίρνω δύναμη από τα τατουάζ μου
Βλέποντας τον Γιώργο, δεν μπορεί να μην προσέξει κανείς τα τατουάζ με τα οποία έχει καλυμμένο μεγάλο μέρος του σώματός του, τα οποία, όπως επισημαίνει, όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά σημαίνει κάτι γι' αυτόν, αφού αποτελούν κομμάτι πλέον της προσωπικότητάς του. Έχει σφραγίσει το σώμα του μεταξύ άλλων με τατουάζ, που συμβολίζουν τη θητεία του στις ειδικές δυνάμεις, με στοιχεία που εκπροσωπούν τον Ελληνισμό και τη μαχητικότητα, όπως ο μαίανδρος, αλλά και με φράσεις που τον εμπνέουν και του δίνουν δύναμη και θέληση να συνεχίσει, όπως το «ζήσε την κάθε στιγμή σαν να μην υπάρχει αύριο», και «όποιος στα δύσκολα είναι δειλός, δεν αξίζει να ζει», ενώ έχει «χτυπήσει» στο σώμα του την ημερομηνία του ατυχήματος, όπως επίσης και μια φιγούρα σε τροχοκάθισμα.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η εσωτερική δύναμη που κρύβει μέσα του ο Γιώργος, ο οποίος αποδεικνύει κάθε δευτερόλεπτο πως όταν υπάρχει θέληση και αποχή από οποιαδήποτε αρνητική σκέψη, τα πάντα είναι δυνατά. Πριν τελειώσει η συνέντευξη, ο Γιώργος αισθάνεται να επαναλάβει πως «έχει συμβιβαστεί» με τα δεδομένα που έχει ενώπιόν του. «Ζω κανονικά -μου λέει- όπως ζεις εσύ και οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος». Εξάλλου, όπως έγραψε και κάποτε ένας σοφός, «ανάπηρος δεν είναι αυτός που του λείπουν πόδια, του λείπουν τα μάτια του, ο λόγος, η ακοή, ανάπηρος είναι αυτός που έχασε τα όνειρά του και υπόσχεται στον διάβολο τυφλή υποταγή». Και αυτό τα λέει όλα.