«Ακολουθεί πληρωμένη πολιτική διαφήμιση»...

Το πώς καταφέρνουμε να δρομολογούμε τις εκλογές λίγο πριν από τις γιορτές είναι αξιοπερίεργο! Δηλαδή, πείτε μου! Πόσα να προλάβει ένας άνθρωπος; Πόσα να δει, πόσα να μελετήσει, πόσα να ψυχολογήσει και, κυρίως, για πόσα πράγματα να αποφασίσει ως κοινός θνητός; To σενάριο μιας μέρας μας, λοιπόν, έχει ως εξής:
Ξυπνάς το πρωί να πας στη δουλειά σου, μπαίνεις στο αμάξι σου, ανοίγεις το αγαπημένο σου ραδιόφωνο, και έπειτα από το λατρεμένο σου τραγούδι ακούς τη φράση «ακολουθεί πληρωμένη πολιτική διαφήμιση»... Ακούς με στόμφο (αλήθεια, με πόσο στόμφο εκστομίζουν το λεκτικό τους οι εκφωνητές των πληρωμένων ραδιοφωνικών σποτ πια;) τις υποσχέσεις του Αναστασιάδη, τις υποσχέσεις του Νικόλα, τις υποσχέσεις του Μαλά, τις υποσχέσεις του Λιλλήκα και πάει λέγοντας...

Με λίγα λόγια, τέρμα το συναίσθημα του προηγούμενου τραγουδιού. Ακυρώνεται. Σβήνει. Καπνός! Ύστερα ακολουθεί μια διαφήμιση για ντομάτες και αγνό ελαιόλαδο που αυτήν τη βδομάδα στο τάδε σουπερμάρκετ πωλούνται στη μισή τιμή... Αλλάζεις σταθμό και πέφτεις σε πολιτική συζήτηση. Ο εκπρόσωπος του τάδε υποψηφίου δεν αφήνει κανέναν άλλον να μιλήσει, γιατί έχει βαλθεί να ονομάσει όλα τα εξαιρετικά έργα που επιτέλεσε η παρούσα Κυβέρνηση. Καθώς, όμως, οι υπόλοιποι εκπρόσωποι των άλλων υποψηφίων προσπαθούν να αντικρούσουν, γίνεται ένας μικρός χαμός, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνεις λέξη απ’ όσα ακούς!... Φτάνεις, λοιπόν, στο γραφείο σου. Λες μια καλημέρα και κάθεσαι να εργαστείς. Εκεί, ακούς τη συνάδελφό σου να λέει στη διπλανή της για την ψεσινή πολιτική συγκέντρωση του αγαπημένου της υποψηφίου, ο οποίος, σίγουρα, χίλια τοις εκατό, θα περάσει στον δεύτερο γύρο και σίγουρα θα είναι ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ο νεαρός που μας φέρνει τους καφέδες. Ακούει τις κυρίες και λέει: «Εγώ, δεν θα ψηφίσω κανέναν»!
Συνεχίζεις τη εργασία σου. Το μεσημέρι τρέχεις στο γειτονικό εστιατόριο για φαγητό. Κάθεσαι με συναδέλφους. Άντρες, αυτήν τη φορά. Πρώτο θέμα, το ποδόσφαιρο. Κάπου ανάμεσα σε συζήτηση για τον αγώνα Ομόνοιας - ΑΠΟΕΛ ξεφυτρώνουν οι εκλογές και συγκεκριμένα οι δημοσκοπήσεις. Η συζήτηση ανάβει. Μια μικρογραφία τηλεοπτικής συζήτησης των εκπροσώπων των υποψηφίων σε μια ταβέρνα! Ο σερβιτόρος μάς παρακολουθεί. Χαμογελάει. Είναι από τη Συρία. Μου φέρνει τον λογαριασμό και μου ψιθυρίζει: «Εμένα στο πατρίδα μου, στο Συρία, είναι χειρότερα από εσάς εδώ, στο Κύπρο. Εμάς, στο πατρίδα μου, πιάνεται στο χέρια»... Λέω, από μέσα μου, ευτυχώς εμείς, μάλλον δεν φτάσαμε ώς εκεί...
Πας σπίτι το απόγευμα. Ίδιο σενάριο. Το βράδυ, στις Ειδήσεις, ίδιο σενάριο. Ευτυχώς που κάποια χριστουγεννιάτικα προγράμματα αλλάζουν λίγο το σκηνικό. Ευτυχώς που το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι μας θυμίζει κάπου κάπου ότι πρώτα έρχονται τα Χριστούγεννα και μετά οι εκλογές. Αν και είναι στιγμές που, κάτω από το δέντρο, θαρρείς πως αντί μάγους με δώρα βλέπεις υποψήφιους προέδρους με υποσχέσεις!
Θα περάσουν οι γιορτές. Θα περάσουν και τα Κάλαντα. Και μετά πάμε στα άλλα... Κάλαντα. Στις κατηγορίες. Στους διαξιφισμούς. Στις απαξιώσεις. Στις ειρωνείες. Στους υψηλούς τόνους. Μετά, θα κάνουμε χειραψίες για τα χρόνια πολλά και θα σκεφτόμαστε ψήφους. Θα κάνουμε την πρώτη αγκαλιά και θα σκεφτόμαστε ποιοι θα περάσουν στον δεύτερο γύρο. Θα κάνουμε τη δεύτερη αγκαλιά και θα σκεφτόμαστε τι θα αλλάξει στην Κύπρο μετά τις εκλογές. Kαι θα αναρωτιόμαστε, «αλήθεια, λέτε να υπάρχει από μηχανής Θεός να μας σώσει και δεν το ξέραμε;»...
Και, ξαφνικά, μετά τις Ειδήσεις, ο εκφωνητής κάποιου άλλου κόμματος λέει με τον ίδιο στόμφο: «Ακολουθεί πληρωμένη πολιτική διαφήμιση»...