Αληθομυθέειν χρεών, ου πολυλογέειν. *Έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια, όχι να λέμε πολλά
Η περηφάνια και η αξιοπρέπεια ενός λαού συνάγεται από τους αγώνες του. Μεγάλη λοιπόν ήταν η περηφάνια του λαού μας στην Κύπρο, αφού η Ελλάδα έστειλε για την προστασία μας από τον πόλεμο του Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ, 2 φρεγάτες την Κίμων και τα Ψαρά με το anti drone Κένταυρος καθώς και 2 ζεύγη F16 Vipers. Γίνεται όμως πολύς λόγος για το πόσο καιρό θα μείνουν στη μικρή μας πατρίδα αυτές οι πολεμικές πλατφόρμες.
Από κάποιους κύκλους τους συνήθεις «προοδευτικούς», η παρουσία τους πρέπει να λήξει με το τέλος του πολέμου στον κόλπο. Αν συμβεί αυτό προς τέρψη των εθνομηδενιστών και άλλων κύκλων η ζημιά θα είναι μεγάλη, διότι η πραγματική απειλή για την Κύπρο δεν είναι το Ιράν και οι Πληρεξούσιοι του, αλλά η κατοχική Τουρκία, η οποία και εξοπλίζει τα κατεχόμενα συνεχώς. Το πρόβλημα στην άμυνα της Κύπρου θα είναι μέγιστο και η «βλάβη» στο ηθικό μας τεραστία.
Είναι δυστύχημα αυτοί που μας κυβερνούν να θέλουν τάχατές μου ήρεμα νερά και να ενδίδουν συνεχώς. Το παράδοξο σ’ αυτήν την κατάσταση είναι ότι εμφανίζεται το φαινόμενο της Στοκχόλμης. Δηλαδή το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη του και στην κυριολεξία τον απαγωγέα του και τον «ερωτεύεται».
Αυτό το συνεχές σκύψιμο για υπόκλιση στον κατακτητή της πατρίδας μας μόνο δεινά θα φέρει. Είμαστε ίσως το μόνο κατεχόμενο μέρος στον κόσμο που δεν αντιδρά. Όλοι οι λαοί του κόσμου ακόμα και αδύνατοι έναντι των ισχυρών της γης προβάλλουν σθεναρή αντίσταση και μέσω των αγώνων που κάνουν, δείχνουν αξιοπρέπεια.
Οι δικοί μας πολιτικοί έχουν με τα χρόνια αναγάγει το πρόβλημα της εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό ζήτημα. Με τα ανοικτά οδοφράγματα δίνουμε την αίσθηση του ωχαδελφισμού και της υποταγής.
Οι Τούρκοι προκαλούν συνεχώς, (βλέπε πρόσφατα Πύλα) και εμείς περί άλλων τυρβάζουμε. Πότε θα καταλάβουμε ότι η πραγματική λύση θα έρθει όταν φερθούμε με αξιοπρέπεια και τιμή όπως λέει και ο όρκος των Αθηναίων, εφήβων οπλιτών:
Ού καταισχυνώ όπλα τά ιερά,
ούδ' εγκαταλείψω τόν παραστάτην, ότω άν στοιχήσω.
Αμυνώ δέ καί υπέρ ιερών καί οσίων, καί μόνος καί μετά πολλών. Τήν πατρίδα δέ ούκ ελάσσω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω ὅσης ἂν παραδέξωμαι…
«Δε θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά,
ούτε θα εγκαταλείψω το συμμαχητή μου, με οποιονδήποτε κι αν ταχθώ στη γραμμή. θα αμυνθώ και για τα ιερά και τα όσια και μόνος και μαζί με πολλούς και την πατρίδα δε θα παραδώσω μικρότερη αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη απ' όση την παρέλαβα…»
Eπιβάλλεται κατά την άποψή μου να πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, να κλείσουμε τα οδοφράγματα της ντροπής που δεν μας φέρνουν κοντά με τους Τουρκοκύπριους αλλά αναγνωρίζουνε έμμεσα το ψευδοκράτος τους και να επενδύσουμε στην άμυνα και κυρίως σε στρατιωτικές συμμαχίες. Μόνο έτσι έχουμε ελπίδα για να αλλάξουμε το στάτους κβο της κατοχής.
Οι Τούρκοι ό,τι πήραν με πόλεμο δεν πρόκειται ποτέ να τo επιστρέψουν πίσω και οι συνομιλίες για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι ανεδαφικές και επικίνδυνες λόγω των εποίκων όπου η συνεχής αύξησή τους μακροχρόνια θέτει σε κίνδυνο τις ισορροπίες στο νησί καθώς και των απαράδεχτων απαιτήσεων για εγγυήσεις και στρατεύματα κατοχής. Χρειάζεται ανυποχώρητος αγώνας και με την αποχαύνωση που συντελείται στην κοινωνία είμαι όχι και τόσο αισιόδοξος ότι θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε ως Έθνος των Ελλήνων στην πατρώα Γη.
Πιστεύω ότι αυτοί που ηγούνται στην Ελλάδα και στην Κύπρο πρέπει με τις πράξεις τους να δίνουν το αίσθημα της περηφάνιας στον λαό μας και όχι της ηττοπάθειας γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αντισταθούμε και να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις των καιρών που προσπαθούν να μας επιβάλουν οι διάφοροι επιβουλάτορες.
«Μια χώρα χωρίς σύνορα
δεν είναι «χώρα», είναι χώρος.
Ένας λαός δίχως εθνική συνείδηση
δεν είναι «λαός», είναι πληθυσμός»
